AAS 9 (1917), p. 434
nibus ad Lauretanam et Gingulanam dioeceses peractis. Neque silendum
est de peculiari studio quo Dei famulus in asceteriis monialium
et sororum utebatur, ut ipsae in perfecta vita communi de virtute in
virtutem continuo proficerent. Expleto suae praepositurae tempore, a
Vicario Generali Ordinis in coenobiorum convisitatorem eligitur. Deinceps
Mediolanum adit, ubi in coenobio S. Mariae a Gratiis et in altero
a S. Rosa nuncupato officium praedicationis peculiariter adimplet. Episcoporum
auctoritate et consiliis fultus, alias Italiae urbes percurrit,
nominatim Neritum, Pisaurum, Neapolim, ubi ad vitae communis consuetudinem
sequendam clerum vehementer hortatur multosque ex eo
suaviter attrahit. Romam profectus Dei famulus et a Summo Pontifice
Clemente XI humanissime exceptus, quum de vita communi in clero propaganda
referret, Pontifex eiusmodi consilium, laude dignum, sua auctoritate
probavit et apostolica benedictione prosequutus est. Quum urbs
Troia in regno neapolitano ad rem idonea visa fuerit, Ludovicus Maria
illam petiit et, favente Episcopo Aemilio Cavalieri, plures e clero et
seminarii alumnis ad vitae communis institutum congregavit, ferventi
habita oratione, ut ipsi in sancto proposito persistèrent. Dei operarius,
dum huius quoque messis manipulos cum exsultatione ferebat, lethali
morbo afflictus, eoque ingravescente, sacramentis Ecclesiae devotissime
susceptis, obdormivit in Domino, vix quadragenarius, die 20 augusti 1709;
sepultusque est in templo S. Hieronymi eiusdem civitatis. Interim sanctimoniae
opinio, quam Dei famulus sibi in vita acquisierat, post obitum
ita in dies usque in praesens inclaruit, ut ad inquisitiones informativas
super ea conficiendas deventum sit. Quibus expletis et Romam ad
sacram Rituum Congregationem transmissis, quum, ad normam iuris,
nihil obstet quominus ad ulteriora procedi possit, instante Rmo P. Ludovico
J. Panfani, Ordinis Praedicatorum postulatore generali, supplicia
etiam universae dominicanae familiae vota depromente, attentisque litteris
postulatoriis quorundam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium
Rmorum Archiescoporum et Episcoporum, nec non Capitulorum, Ordinum
et Congregationum religiosarum atque virorum ecclesiastica vel
civili dignitate praestantium, infrascriptus Cardinalis Antonius Vico,
Episcopus Portuensis et S. Rufinae, loco et vice Emi ac Rmi Domini
Cardinalis Victorii A. Ranuzzi De Bianchi, Causae Ponentis seu Relatoris,
in Ordinario sacrorum rituum Congregationis coetu, subsignata
die ad Vaticanas aejles coadunato, sequens dubium discutiendum proposuit:
An signanda sit Commissio introductionis Causae in cçtsu et ad
effectum de quo agitur? Et Emi ac Rmi Patres, post relationem ipsius
infrascripti Cardinalis Pro-Ponentis, audito R. P. D. Angelo Mariam Fidei
est de peculiari studio quo Dei famulus in asceteriis monialium
et sororum utebatur, ut ipsae in perfecta vita communi de virtute in
virtutem continuo proficerent. Expleto suae praepositurae tempore, a
Vicario Generali Ordinis in coenobiorum convisitatorem eligitur. Deinceps
Mediolanum adit, ubi in coenobio S. Mariae a Gratiis et in altero
a S. Rosa nuncupato officium praedicationis peculiariter adimplet. Episcoporum
auctoritate et consiliis fultus, alias Italiae urbes percurrit,
nominatim Neritum, Pisaurum, Neapolim, ubi ad vitae communis consuetudinem
sequendam clerum vehementer hortatur multosque ex eo
suaviter attrahit. Romam profectus Dei famulus et a Summo Pontifice
Clemente XI humanissime exceptus, quum de vita communi in clero propaganda
referret, Pontifex eiusmodi consilium, laude dignum, sua auctoritate
probavit et apostolica benedictione prosequutus est. Quum urbs
Troia in regno neapolitano ad rem idonea visa fuerit, Ludovicus Maria
illam petiit et, favente Episcopo Aemilio Cavalieri, plures e clero et
seminarii alumnis ad vitae communis institutum congregavit, ferventi
habita oratione, ut ipsi in sancto proposito persistèrent. Dei operarius,
dum huius quoque messis manipulos cum exsultatione ferebat, lethali
morbo afflictus, eoque ingravescente, sacramentis Ecclesiae devotissime
susceptis, obdormivit in Domino, vix quadragenarius, die 20 augusti 1709;
sepultusque est in templo S. Hieronymi eiusdem civitatis. Interim sanctimoniae
opinio, quam Dei famulus sibi in vita acquisierat, post obitum
ita in dies usque in praesens inclaruit, ut ad inquisitiones informativas
super ea conficiendas deventum sit. Quibus expletis et Romam ad
sacram Rituum Congregationem transmissis, quum, ad normam iuris,
nihil obstet quominus ad ulteriora procedi possit, instante Rmo P. Ludovico
J. Panfani, Ordinis Praedicatorum postulatore generali, supplicia
etiam universae dominicanae familiae vota depromente, attentisque litteris
postulatoriis quorundam Emorum S. R. E. Cardinalium, plurium
Rmorum Archiescoporum et Episcoporum, nec non Capitulorum, Ordinum
et Congregationum religiosarum atque virorum ecclesiastica vel
civili dignitate praestantium, infrascriptus Cardinalis Antonius Vico,
Episcopus Portuensis et S. Rufinae, loco et vice Emi ac Rmi Domini
Cardinalis Victorii A. Ranuzzi De Bianchi, Causae Ponentis seu Relatoris,
in Ordinario sacrorum rituum Congregationis coetu, subsignata
die ad Vaticanas aejles coadunato, sequens dubium discutiendum proposuit:
An signanda sit Commissio introductionis Causae in cçtsu et ad
effectum de quo agitur? Et Emi ac Rmi Patres, post relationem ipsius
infrascripti Cardinalis Pro-Ponentis, audito R. P. D. Angelo Mariam Fidei