Giuda
Epistola Catholica B. Judæ ApostoliIntroduzioni
Enciclopedia Cattolica
Ultima delle sette epistole cattoliche del Nuovo Testamento.
Dopo l'iscrizione e gli auguri (vv. 1-2), l'autore indica lo scopo per cui scrive: « per esortarvi a com- battere per la fede » contro gl'intrusi falsi maestri (3-4). Contro costoro pone in guardia i lettori citando esempi dalla storia biblica e dalle tradizioni giudaiche (vv. 9-16). Ribadisce moniti e direttive (vv. 17-23) e conclude con una bella dossologia (vv. 24 sgg.). L'autore si presenta come « G. servo di Gesù Cristo e fratello di Giacomo » (v. 1). Il termine « servo » non esclude che sia un apostolo, e precisamente G. Taddeo.
Haydock
This Epistle, as we find by Eusebius (lib. iii. History of the Church, ch. XXV.) and St. Jerome, (in Catalogo) was not everywhere received as canonical till about the end of the fourth age[century]. It is cited by Origen, hom. vii. in Josue[Joshua]; by Tertullian, lib. de cultu foeminarum; by Clement of Alexandria, lib. iii. Paedag.; by St. Athanasius, in Synopsi; by St. Gregory of Nazianzus, Carm. xxxiv.; by St. Cyril of Jerusalem, Catech. 4ta.; by the councils of Laodicea and the third council of Carthage; by St. Augustine, lib. ii. de Doct. Christiana, ch. VIII. See Tillemont, and Nat. Alex. in his preface to this epistle. The time when it was written is uncertain, only it is insinuated in ver. 17, that few of the apostles were then living, perhaps only St. John. The design was to give all Christians a horror of the detestable doctrine and infamous practices of the Simonites, Nicolaites, and such heretics, who having the name of Christians, were become a scandal to religion and to all mankind, as may be seen in St. Irenaeus and St. Epiphanius. He copies in a manner what St. Peter had written in his third[second?] Epistle, (2 Peter 2.) (Witham) --- St. Jude in the first part of his Epistle, (ver. 1 to 16) writes against certain heretics of his day, known in history by the name of Gnostics, whose extravagant opinions and shameful and criminal disorders have been described by St. Epiphanius, St. Irenaeus, and other Fathers. In the second part, he seems to have principally in view such as were to arise in the latter times; and he exhorts such of the faithful as should live to see those days, to remain firm in the faith which they had received, applying themselves to prayer, persevering in charity, and awaiting the mercy of our Lord Jesus Christ and eternal life, which He has promised them. St. Jude in thus exerting himself, like St. Peter, against the first and last heresies, has invincibly established the perpetuity of the Catholic Church. With regard to the doubts of certain authors relative to the authenticity of this Epistle, we can oppose Origen, who says that St. Jude wrote a letter, which in the few lines it contains, includes discourses full of force and heavenly grace --- Ioudas egrapsen epistolen oligostichon men, pepleromenen de ton tes ouraniou charitos erromenon logon. --- And St. Epiphanius says, that he believed the Holy Ghost inspired St. Jude with the design of writing against the Gnostics in the letter he has left us....We find it inserted in the ancient catalogues of sacred Scripture, as in that of the council of Laodicea, canon. lx; of Carthage, canon xlvii: nor can there be any reasonable doubt at present for admitting it into the canon of Scripture. It is received by the Catholic Church, and has been received ever since the fourth age[century]. What gave doubts relative to the authenticity of this Epistle, was the author's quoting a prophecy of Enoch, which seemed to have been taken from a spurious work published under the name of this patriarch, and a fact concerning the death of Moses, not found in the canonical books of the Old Testament; but the apostle might have cited the prophecy of Enoch, and the fact concerning Moses, on the faith of some ancient tradition, without a reference to any book. Eusebius (History of the Church, lib. iii. ch. XXV.) bears testimony that this Epistle, though not frequently cited by the ancients, was publicly read in many Churches. Clement of Alexandria, Tertullian, and the later Fathers, have admitted it as a part of canonical Scripture. Hence Luther, the Centuriators of Magdeburg, and the Anabaptists, have no just reason to look upon this Epistle as doubtful. Le Clerc, in his Hist. Eccles. (an. 90.) acts more candidly in admitting it without any scruple. As for the exception Grotius takes from St. Jude not assuming the quality of apostle, and from its not being universally received in the first ages[centuries], we can answer, that St. Peter, St. Paul, St. John, did not take the title of apostles at the head of all their letters, and that some Churches have doubted at first of the authenticity of other writings, which have afterwards been universally acknowledged as authentic and canonical.
Douay 1582/1609
THE ARGVMENT OF THE EPISTLE OF S. IVDE. 4 paragrafi
IN the Gospel these are called Fratres Iesu, Mat. 1•. the brethren of Iesus: Iames and Ioseph, and Simon, and Iude. Their father is called Alphaeus, Mat. 1•. vvhere Iames is termed, Iames of Alphaeus: Mat. 1•. a•d their mother, Maria Iacobi minoris. Marie the mother of Iames the yonger and of Ioseph. Vvhich Marie in an other place being called Maria Cleophae, Ioh. 19. vve perceiue their father vvas named both Alphaeus and also Cleophas. And that this Cleophas vvas brother to Ioseph our Ladies husband, Euseb. hist. li. 3. c. 10. Hegesippus telleth vs. Therfore because Ioseph vvas called the father of Christ, his brothers children, vvere called the brethren, that is (according to the custom of the scripture also) the kinsmen of our Lord: and not because they vvere the children of Ioseph him self by an other vvife, much lesse (as Heluidius the heretike did blaspheme) by our B. Ladie the perpetual virgin MARIE. Hovvbeit some good authors say, that their mother Marie vvas the natural sister of our Ladie, and that therfore they are called, Fratres Domini, the brethren of our Lord.
Hovvsoeuer that be, Lu•. •. three of them are reckened amōg the 12. Apostles, Iames, and Simon Cananaeus, Mat. 10. and Iude. Yea and that they vvere somevvhat more then Apostles, though lesse then Peter, S. Paul signifieth, vvhere he saith speaking of him self and Barnabas: As also the other Apostles, and the brethren of our Lord, and Cephas. 1. Cor. 9.
And as S. Luke calleth this Iude, Iude of Iames, so he calleth him self in this Epistle of his, Iude the seruant of Iesus Christ, and the brother of Iames. Mat. 10. S. Matthevv and S. 〈…〉, as Lebbaeus also in the Greeke. Ma•. 3. His feast and his 〈…〉 Church keepeth Octob. 28. called Simon and Iudes day.
His Epistle is an 〈◊〉 against a• heretikes (as it vvere a Commentarie of 2 Pet. 2.) and namely (as •. Aug. hath told vs) against those, pag. 379. 646. vvhich misconstred S. Paules Epistles and held Only faith. vvhom he calleth therfore, Men that transferre or 〈…〉 grace of God into riotousnes. v. 4. exhorting Catholikes to be constant and 〈◊〉 from their old faith, and to contend for the keeping thereof, v. 3. 〈…〉. heretikes • saith he) segregate them selues from the Church and from 〈…〉 v. 19.
Continua a leggere 1 paragrafo
He exhorteth them to stand to their old faith, shevving them by examples, that it is damnable not to continue and be constant: 8 inueighing against the lecherie, blasphemie, apostasie, banketing of the heretikes, 14 and that their damnation vvas long foretold. 17 Catholikes therfore to be vnmoueable, to reproue the obstinate, to recouer al not desperate, to confirme the vveake, and to liue them selues vertuously and vvithout mortal sinne, vvhich by Gods grace they may doe.
Cornelio a Lapide
Praefatio 34 paragrafi
Tria hic de more præmittenda: primum, de auctore hujus Epistolæ; secundum, de ejus auctoritate; tertium, de ejus argumento.
Quoad primum, auctor est Judas non Iscariotes, sed Jacobi, scilicet frater; Jacobi, inquam, Minoris, qui frater Domini cognominatus est, scripsitque Epistolam Canonicam. Matrem habuit Mariam Alphæi, sive Cleophæ, scilicet uxorem; quæ et Jacobi, scilicet mater, vocatur, Marci xv, 40. Eadem vocatur soror B. Virginis, cum eaque astitit cruci Christi, Joann. xix, 25, non quod proprie fuerit soror ejus ac filia S. Joachimi et Annæ, uti censuit S. Hieronymus Contra Helvidium; Theodoretus, Lucæ vi; Beda et Anselmus, Galat. 1, sed soror phrasi Hebræa, id est cognata vel consobrina. Hæc ergo Maria Alphæi quatuor habuit filios, e quibus tres a Christo electi sunt ad Apostolatum, scilicet Jacobus, Judas et Simon; quartus Joseph fuit competitor Matthiæ, cum sors apostolatus cecidit super Matthiam, Actor. I. Hinc quatuor hi vocantur fratres Christi, Matth. XIII, 55, non quod fuerint filii Joseph, sponsi B. Virginis, ex alia uxore, ac consequenter privigni B. Virginis et proprie fratres Christi, uti opinatus est Nyssenus, orat. 2 De Resurrect.; Origenes, Theophylactus et Euthymius in Matth. XIII; Clemens Alexandrinus hic; Epiphanius, hæresi 31; Chrysostomus, orat. De Annunc.; Hilarius, can. 1 in Matth.; Ambrosiaster ad Galat. cap. II; Œcumenius et Cajetanus, Galat. I. Unde et Arabica versio sic habet initio Epistolæ: «Judas, filius Josephi fabri.» Joseph enim fuisse cælibem et virginem tradit S. Hieronymus Contra Helvidium, Beda in Joann. cap. II, Rupertus in Matth. cap. 1, Magister in IV, dist. 30, cap. De B. Maria, D. Thomas, III part., Quæst. XXVIII, art. 3, ad 5, et alii. Vide Canisium, lib. II De Deipara, cap. xiii; Suarez, III part., tom. II, disp. 5, sect. 4; Toletum in Joan., cap. II, annot. 18, et Salmeron, tom. III, tract. 23. Vocantur ergo fratres Christi, id est consanguinei, vel affines, sicut mater eorum vocatur soror, id est cognata B. Virginis.
Quoad etymon, Judas hebraice idem est quod confessio et laus, vel confessor et laudator, scilicet Dei et Christi. Nomen hoc accepisse videtur a Juda fortissimo et celeberrimo filiorum Jacob, Genes. cap. xlix, vers. 8. Idem, æque ac frater ejus Simon, cognominatus est Chananæus, quasi oriundus ex Cana Galilææ, hoc est, Zelotes, teste S. Hieronymo in cap. iv ad Galat., eo quod zelavit pro Domino, ait S. Fulgentius, serm. 9. Unde hæc ejus amoris et zeli plena vox ad Christum recensetur a S. Joanne, xiv, 22: «Domine, quid factum est, quia manifestaturus es nobis teipsum?» Hæc enim ejus vox excita fuit verbis illis Christi euntis ad mortem, amore plenissimis: «Qui diligit me, diligetur a Patre meo, et ego diligam eum, et manifestabo ei meipsum.» Hinc idem Judas cognominatus est Thaddæus et Lebbæus, id est, leoninus, a לביא labi, id est leo, vel cordatus. Leo enim hebraice dicitur labi a לב leb, id est cor, quasi cordatus, seu animosus, quia a generositate et præsentia animi imperterritus. Cor enim sedes est et symbolum fortitudinis; unde Aristomenes qui totam Græciam stupefecerat audaciæ miraculo, post mortem dissectus, inventus est habere cor totum pilis hirsutum, teste Plinio lib. XI, cap. xxxvii. Rursus Lebbæus, id est corculum: verisimile enim est Lebbæus pene idem esse quod Thaddæus: nam Græca Matth. x, 3, et Syra sic habent: «Lebbæus, qui cognominatus est Thaddæus.» Lebbæus ergo idem est quod corculum, a לב leb, id est cor, ait S. Hieronymus in Matth. cap. x, q. d. Mire cordialis, benevolus, amabilis; aut mire sapiens et prudens; qui enim valde cauti erant et prudentes, vocabantur corculi, ait Plinius, lib. VII, cap. xxxi; et Festus: «Corculum,» inquit, «a corde dicebant antiqui solertem et acutum.» Unde Scipio Nasica, ob prudentiam bis consul, appellatus est Corculum, ait Cicero Tuscul. I.
Thaddæus vero non tam ab Hebræo toda, id est laus, deducitur: sic enim dicendum fuisset Thoddæus; quam a Syro תד thad (Hebræi dicunt צד sad; unde Deus dicitur saddai, id est, mamma bonorum omnium); sed Syri et Chaldæi sæpe s Hebræum vertunt in t, ac pro sad dicunt thad, pro Saddæus Thaddæus, id est mamma, uber, q. d. Mammeus, uberalis, dulcis, misericors, benignus, beneficus. Ita Angelus Caninius in Nomin. Hebr. novi Testamenti, cap. XIII. Porro S. Hieronymus (vel quisquis est auctor; non enim est S. Hieronymus) in Marci cap. vi, et ex eo Pagninus in Nomin. Hebr. interpret., Lebbæum volunt dici a corde, quasi cordis cultorem, qui scilicet cordis puritati, sanctitati et perfectioni unice incubuerit.
Qua de causa Judas hic præ cæteris Apostolis S. Bernardo fuit in veneratione ac deliciis; auctor enim Vitæ S. Bernardi, lib. V, cap. II, narrat ipsum reliquias S. Judæ Hierosolymis ad se missas mira devotione excepisse, adeoque moriturum jussisse eas secum sepeliri et pectori suo superponi, «eo utique fidei et devotionis intuitu,» ait auctor Vitæ, «ut eidem Apostolo in die communis resurrectionis adhæreret.» Nota: Judas Hebraice includit omnes litteras nominis tetragrammati Jehova, indeque ad nominis Jehova, utpote sacrosancti et apud Judæos ineffabilis, reverentiam, censent aliqui pro Juda, vocatum esse affini nomine, Thaddæum. Sed hæc est fabella; constat enim nomen Judæ apud Judæos fuisse usitatissimum, adeoque a Deo laudatum, Genes. cap. XLIX, vers. 8. Insuper Eusebius, lib. I Histor., cap. XIII; Nicephorus, lib. II Histor., XL, et Græci in Menologio duos ponunt Thaddæos, scilicet unum Apostolum, puta Judam hunc nostrum; alterum qui fuerit e LXX discipulis Christi missus ad Abagarum. Verum alii non nisi unum agnoscunt Thaddæum, scilicet Judam Apostolum. Ita S. Hieronymus in Matth. x, Beda in cap. 1 Actor., Fulgentius, serm. 9. Et Ecclesia Latina non nisi unum Thaddæum in Martyrologio, et officio divino commemorat.
Juxta quos dicendum est, quod hic Judas sit ille Thaddæus, qui Abagarum regem Edessæ et Edessenos ad fidem convertit, uti fuse narrat Eusebius loco jam citato, qui et addit hæc 43 Christi anno contigisse, atque Abagaro aurum tum cælatum, tum rude offerenti, respuisse illud Judam, ac dixisse: «Si nostra prorsus dereliquimus, quomodo accipiemus aliena?» quæ sane verba cor ejus purum, magnanimum et cœleste significant. Plura vide apud Eusebium. In Apocalypsis cap. xxi, 20, Judas repræsentatur per chrysoprasum: causas ibidem recensui.
Nicephorus, lib. II, cap. IV, Breviarium Romanum 28 octobris et alii tradunt S. Judam prædicasse in Mesopotamia, Persia, Arabia, Idumæa. Demum S. Judas nobilem apostolatum glorioso martyrio coronavit, ac sacrum ejus corpus, æque ac fratris Simonis, Romam delatum conditum est in basilica S. Petri, ut quem in vita unice coluerat, adeoque sensa epistolæ ejus in sua expresserat, juxta eumdem et mortuus conderetur.
Quoad secundum, aliqui olim de auctoritate hujus Epistolæ dubitarunt; imo nuper Cajetanus censuit hanc Epistolam esse minoris auctoritatis iis quæ sunt certæ Scripturæ sacræ. Hæretici, ut Lutherus, Centuriatores, Brentius, Kemnitius, apocrypham esse censent. Rationes eorum sunt, quod auctor ejus citet librum Henoch apocryphum, et altercationem Michaelis cum diabolo de corpore Mosis, quæ nusquam in Scriptura extat; sed ad hæc suis locis respondebo. Dico ergo: de fide est hanc Epistolam esse canonicam Scripturam. Ita definit Concilium Tridentinum, sess. IV, et Florentinum in Eugenii Pontificis epist. ad Armenos; Concilium Romanum sub Damaso, Concilium Laodicense, cap. LVIII, et Carthaginense, cap. XLVII. Audi S. Hieronymum, lib. De Scriptor. Eccles., in Juda: «Judas,» inquit, «frater Jacobi, parvam quidem quæ de septem Catholicis est, epistolam reliquit. Et quia de libro Henoch, qui apocryphus est, in ea assumit testimonium, a plerisque rejicitur; tamen auctoritatem vetustate jam et usu meruit; et inter S. Scripturas computari, et sacrosanctam auctoritatem habere.»
Unde eamdem ut Canonicam citant S. Dionysius De Divinis Nominibus, cap. IV; Epiphanius, hæresi Gnostic.; Nazianzenus, in Carm. de Scriptur.; Didymus et Œcumenius hic, S. Athanasius in Synopsi, Ephrem, Origenes et e Latinis S. Cornelius, S. Cyprianus, Innocentius I, Tertullianus, S. Hieronymus, S. Ambrosius, S. Augustinus, Rufinus, Philastrius, Cassianus, Prosper, Gelasius, Fulgentius, Alcimus, Primasius, S. Gregorius, Beda, Rabanus, Remigius, Ado, Ansbertus, Angelomus et alii, quos fuse citat Jodoccus Coccius in Thesauro Cathol., tom. I, lib. VI, pag. 370, et Bellarminus, lib. I De Verbo Dei, cap. XVIII.
Græce scripta est Epistola; licet enim S. Judas in Perside prædicarit, hanc tamen Epistolam, quasi encyclicam et universalem, scripsit fidelibus omnibus tam Judæis, quam Gentilibus toto orbe dispersis, ideoque non persice, sed græce, quia Græca lingua tunc maxime erat communis et latissime patebat. Porro Origenes in cap. XIII Matth., asserit hanc Epistolam paucorum quidem esse verborum, sed plenam efficacium cœlestis gratiæ verborum. Ipsa ergo sui brevitate fecunda est, et quasi margarita, quæ sub exigua mole multorum summam includit sestertiorum, quod de S. Scriptura dixit S. Hilarius, canon. 6 in Matth. Brevis enim hæc Epistola multa dogmatice astruit, nimirum mysterium SS. Trinitatis, incarnationis et redemptionis Christi, angelorum bonorum a malis discretionem, et studium pro salute hominum, denique fidem et metum futuri judicii. Ethice docet fugam luxuriæ, blasphemiæ, inobedientiæ, superbiæ, avaritiæ, odii, doli, adulationis, personarum acceptionis; ac constantiam in vocatione, fide, oratione, charitate, conversione errantium, insectatione hæreticorum, doxologia et laude Dei. Quod ergo S. Bartholomæus, teste S. Dionysio, cap. 1 De Mystica Theologia, dixit: «Magnam esse Theologiam, et minimam; ac Evangelium amplum et magnum, rursumque compendiarium,» idipsum vere dicas de hac Epistola, nimirum brevem esse et longam: brevem in verbis, longam in sententiis, ut rarus sit qui non in ejus cæcutiat lectione, ut ait S. Hieronymus ad Paulinum.
Exstat hæc Epistola syriace, non in Bibliis regiis, sed separatim, quam in Latinum vertit noster Etzelius; extat et arabice, quam in Latinum vertit quidam in fide heterodoxus.
Quoad tertium, argumentum Epistolæ est confutare hæreses jam tum natas Simonis Magi, Nicolaitarum et Cerinthi, ac mox ex iisdem nascituras, Gnosticorum, Ebionis, Menandri, Basilidis, Saturnini, Valentini, Marcionis et similium. Ita S. Epiphanius in hæresi Gnosticorum, post recensitas eorum libidines, ait Spiritum Sanctum de iis per Judam prædixisse: «Quæcumque naturaliter tanquam muta animalia norunt, in his corrumpuntur.» Hæreticorum ergo improbos mores graphice depingit, eosque quasi seductores et pestes cavendos esse docet, ac in fide suscepta constanter esse persistendum, ne eis contingat quod contigit Hebræis, Sodomitis et angelis a Deo apostatantibus, qui omnes misere perierunt. Ita S. Athanasius in Synopsi, Œcumenius et alii. Docuit enim Judas in Asia minore, ubi florebat schola Simonis Magi, contra quam scripsit pariter S. Paulus epistolas ad Ephesios et Colossenses, ad quas hic respicit Judas. Maxime autem insectatur dogma Simonis docentis solam fidem suam (quæ hæresis erat et perfidia) sufficere ad salutem sine bonis operibus, et Gnosticorum docentium, nullum esse peccatum nisi infidelitatis, sed omnia esse adiaphora, scilicet bona bene utentibus, mala male utentibus, ac proinde impune licere vacare comessationibus et libidinibus; unde Simonianorum et Gnosticorum immanes et infames libidines acriter perstringit, eisque acre Dei judicium ab Henoch prædictum intentat. Quocirca S. Ephrem, tom. 1, serm. De iis qui animas ad impudicitiam pelliciunt, cum nihil mali sit, recitat totam hanc S. Judæ Epistolam, eamque contra illos intorquet. Est ergo hæc Epistola perpetua quasi invectiva in hæreticos, eosque blasphemos et luxuriosos. Primo enim, præmissa salute, hortatur fideles, ut contra eos pro vocatione et fide sua viriliter certent, eo quod ipsi sint apostatæ, similes Sodomitis et angelis Deo rebellibus, cum eisque perdendi et perituri.
Deinde, vers. 8, eorum libidines, rebelliones, blasphemias et maledicia incusat, cum Michael, licet justam habens causam, non fuerit ausus maledicere Satanæ. Tertio, vers. 11, comparat eos Caino, Balaamo, Core seditioso, eosque vocat nubes sine aqua, arbores autumnales, fluctus feri maris, sidera errantia, de quibus prophetavit Henoch minans eis acre Dei judicia, cum sint murmuratores, pleni concupiscentiis, superbi, avari. Quarto, vers. 17, hortatur ut Apostolorum fidei et doctrinæ constanter insistentes, hæreticis resistant. Denique vers. 20, hortatur fideles ad orationem, charitatem, misericordiam et zelum animarum, ut seductos ab hæreticis ad fidem reducant; ad castitatem, ut immaculatos se sistant tribunali judicis Christi. Atque tandem doxologia claudit Epistolam, dicens: «Soli Deo Salvatori nostro per Jesum Christum Dominum nostrum gloria et magnificentia, imperium et potestas ante omne sæculum, et nunc, et in omnia sæcula sæculorum. Amen.»
Scripserunt e veteribus in hanc Epistolam Didymus et Clemens Alexandrinus; sed breviter exstant in Biblioth. SS. Patrum; recentiores plurimi, recentissime noster Justinianus et Lorinus. Ego pariter brevis ero more meo, præsertim quia pleraque hic dicenda dixi II Petri, II.
Ubi nota hanc Epistolam valde similem esse Epistolæ secundæ S. Petri, cap. II, adeoque multas cum eo easdem, vel pene easdem habere sententias. Quare vel S. Petrus illas sumpsit ex S. Juda, ut ejus dicta confirmaret, uti vult Salmeron; vel certe Judas illas accepit ex S. Petro, ut volunt Baronius, anno Christi 68, Adamus Sasbout, Lorinus, Hugo, Thomas Anglicus et Primaticeius hic, qui tres ultimi censent idcirco hanc Epistolam in ordine Biblico esse ultimam, eo quod ultimo sit edita (excipe Epistolam S. Joannis), ac proinde post mortem S. Petri, qui paulo ante mortem secundam suam Epistolam scripsit anno Christi 68. Quæ si vera sunt, oportet dicere S. Judam cum fratre Simone Chananæo oppetiisse mortem non anno Christi 64, ut vult Tuphrius in Chronico, sed post S. Petrum postque annum Christi 68. Porro ut videas S. Petri et S. Judæ harmoniam et consonantiam, accipe easdem utriusque sententias per parallela digestas.
Parallela Earumdem Sententiarum S. Petri Epist. II et S. Judæ
I. (II Petri) Cap. II, vers. 1. «In vobis erunt magistri mendaces, qui introducent sectas perditionis.» Et vers. 3. «Quibus judicium jam olim non cessat.» (Judæ) Vers. 4. «Subintroierunt quidam homines, (qui olim præscripti sunt in hoc judicium) impii.»
II. (II Petri) «Et eum, qui emit eos, Dominum negant.» (Judæ) «Solum Dominatorem et Dominum Jesum Christum negantes.»
III. (II Petri) Vers. 2. «Et multi sequentur eorum luxurias, per quos via veritatis blasphemabitur.» (Judæ) «Dei nostri gratiam transferentes in luxuriam.»
IV. (II Petri) Vers. 4. «Si enim Deus angelis peccantibus non pepercit, sed rudentibus inferni detractos in tartarum tradidit cruciandos, in judicium reservari.» (Judæ) Vers. 6. «Angelos vero, qui non servaverunt suum principatum, sed dereliquerunt suum domicilium, in judicium magni diei, vinculis æternis sub caligine reservavit.»
V. (II Petri) Vers. 6. «Et civitates Sodomorum et Gomorrhæorum in cinerem redigens, eversione damnavit, exemplum eorum, qui impie acturi sunt, ponens.» (Judæ) Vers. 7. «Sicut Sodoma et Gomorrha, et finitimæ civitates simili modo exfornicatæ, et abeuntes post carnem alteram, factæ sunt exemplum, ignis æterni pœnam sustinentes.»
VI. (II Petri) Vers. 10. «Magis autem eos qui post carnem in concupiscentia immunditiæ ambulant, dominationemque contemnunt.» (Judæ) Vers. 8. «Similiter et hi carnem quidem maculant, dominationem autem spernunt.»
VII. (II Petri) «Sectas (δόξας) non metuunt introducere, blasphemantes.» (Judæ) «Majestatem (δόξαν) blasphemant.»
VIII. (II Petri) Vers. 11. «Angeli fortitudine et virtute cum sint majores, non portant adversum se execrabile judicium.» (Judæ) Vers. 9. «Cum Michael Archangelus cum diabolo disputans altercaretur de Moysi corpore, non est ausus judicium inferre blasphemiæ, sed dixit: Imperet tibi Dominus.»
IX. (II Petri) Vers. 12. «Hi vero, etc., in his quæ ignorant blasphemantes, in corruptione sua peribunt.» (Judæ) Vers. 10. «Hi autem quæcumque quidem ignorant, blasphemant; quæcumque autem naturaliter tanquam muta animalia norunt, in his corrumpuntur.»
X. (II Petri) Vers. 13. «Coinquinationes et maculæ deliciis affluentes, in conviviis suis luxuriantes.» (Judæ) Vers. 12. «Hi sunt in epulis suis maculæ, convivantes sine timore, semetipsos pascentes.»
XI. (II Petri) Vers. 14. «Cor exercitatum avaritia habentes;» et vers. 3. «In avaritia fictis verbis de vobis negotiabuntur.» (Judæ) Vers. 16. «Mirantes personas quæstus causa.»
XII. (II Petri) Vers. 15. «Secuti viam Balaam ex Bosor, qui mercedem iniquitatis amavit.» (Judæ) Vers. 11. «Errore Balaam mercede effusi sunt.»
XIII. (II Petri) Vers. 17. «Hi sunt fontes sine aqua, et nebulæ turbinibus exagitatæ, quibus caligo tenebrarum reservatur.» (Judæ) Vers. 12 et 13. «Nubes sine aqua, quæ a ventis circumferuntur, etc., quibus procella tenebrarum servata est in æternum.»
XIV. (II Petri) Vers. 18. «Superba enim vanitatis loquentes, pelliciunt in desideriis carnis luxuriæ.» (Judæ) Vers. 16. «Secundum desideria sua ambulantes, et os eorum loquitur superba.»
XV. (II Petri) Cap. III, vers. 1 et 2. «Charissimi, etc., memores sitis eorum quæ prædixi verborum, etc., et Apostolorum, præceptorum Domini et Salvatoris.» (Judæ) Vers. 17. «Vos autem, charissimi, memores estote verborum quæ prædicta sunt ab Apostolis Domini nostri Jesu Christi.»
XVI. (II Petri) Vers. 3. «Hoc primum scientes, quod venient in novissimis diebus in deceptione illusores, juxta proprias concupiscentias ambulantes.» (Judæ) Vers. 18. «Qui dicebant vobis, quoniam in novissimo tempore venient illusores, secundum desideria sua ambulantes in impietatibus.»
XVII. (II Petri) Vers. 11. «Quales oportet vos esse in sanctis conversationibus et pietatibus, exspectantes et properantes in adventum diei Domini.» (Judæ) Vers. 21. «Vosmetipsos in dilectione Dei servate, exspectantes misericordiam Domini nostri Jesu Christi in vitam æternam.»
XVIII. (II Petri) Vers. 18. «Ipsi gloria et nunc, et in diem æternitatis. Amen.» (Judæ) Vers. 25. «Soli Deo Salvatori nostro, per Jesum Christum Dominum nostrum, gloria et magnificentia, imperium et potestas ante omne sæculum, et nunc, et in omnia sæcula sæculorum. Amen.»
Estius
PRAEFATIOe 4 paragrafi
Ultima Catholicaruin, eademque brevissima (nam secunda et tertia Joannis proprie Catholicae non sunt) est Epistola Judae Apostoli, qui frater fuit Jacobi, cujus est inter Catholicas prima. Nam et Lucas Evangelii sui cap. 6. et Act. 1. Judam Jacobi appellat, et ipse se in fronte Epistolae /"mfrem Jacobi nomma,t', ejus scilicet Jacobi, quem Paulus Gal. 1. fratrem Domini vocat; ut proinde et Judas frater Domini vocari potuerit; quemadmodum et vocatus fuit a Judaeis, dicentibus de Christo: Nonne mater ejus dicitur Maria et fratres ejus Jacobus et Josephj et Simon et Judas? Matth. 13. et Marc. 6., fratres utique cognatione. Fuit autem Judas trinomius, quoniam et Thaddaeus vocatur, Matth. 10. et Marc. 3., et Lehhaeus, ibidem apud Matthaeum juxta textum Graecum et Syriacum. LehhaeuSy inquit, qui cognominatus est Thaddaeus. Lebbaeus autem Hebraeis corculum significat.
De hac Epistola, num inter Scripturas sacras esset recipienda, dubitatum aliquando fuisse, testantur Eusebius lib. 2. hist. Eccles. cap. 22. et lib. 3. cap. 19., etHieronymus in catak de Juda Apostolo. Causam, cur dubitatum fuerit, hanc adfert Hieronymus, quia de libro Enoch, qui apocryphus est, in ea assumitur testimonium. Addunt alii de Archangeli Michaelis altercatione cum diabolo. Nam et illud ex apocrypho sumptum videri potest. Verum haec ratio quam parum firma sit ad infirmandam Epistolae auctoritatem, ostendemus in tractatione dicti testimonii. Sane Eusebius ipse, priori loco jam citato, affirmat, ista quorundam dubitatione non obsfante, hanc Epistolam cum reliquis, quae Catholicae vocantur, in quam plurimis Ecclesiis publice receptam et approbatam esse. Qui et lib. 6. cap. 11. refert, Clementem Alexandrinum in libris hypotyposeon, ut in alias Scripturas, ita et in Epistolam Judae breves scripsisse explicationes, quae et hodie exstant.
Agnoscunt autem ut canonicam Scripturam antiquissimi scriptores, Tertullianus libro de habitu muliebri, cap. 3., et Origenes hom. 7. super Josue. Citat quoque Hieronymus sub nomin« Judae Apostoli, scribens in Jeremiae cap. 29. et Ezech. 32., ac sub nomine Judae, fratris Jacobi, in Ezech. 18. Citant et alii passim ejusdem aetatis ac sequentium, tam Graeci scriptores, quam Latini, tamquam Epistolam sacrae et indubitatae auctoritatis. Et quicumque texuerunt catologum librorum canonicorum, hanc Epistolam intexunt. Ut Innocentius primus, Gelasius primus, Athanasius, Augustinus, Isidorus,
Convenit argumentum hujus Epistolae cum iis, quae B. Petrus scribit in secunda Epistola, praesertim cap. 2. et initio tertii. Nam quae hic scribuntur, adeo cum illis similia sunt, ut hujus auctor S. Judas ea non solum legisse videatur, verum etiam, partim contrahendo, partim extendendo, partim iisdem vocibusetsententiisutendo, imitatus fuisse. Quodigitur de illius Epistolae argumento dictum est, etiam ad hanc referendum. Scripta est enim, perinde ut illa, generaliter quidem propter exhortandos fideles ad fidei perseverantiam et studium bonorum operum, adversus eos, qui fidem jactabant sine operibus (quod argumentum esse Epistolis cmnibus catholicis commune, docuimus in earum prolegomenis); specialiter autem, tam contra Nicolaitas, quorum mentio est in Apocalypsi, quam contra sectam impurissimam Simonis magi, quae (tametsi magistro jam exstincto) canceris in morem latius serpebat, et propagabatur in nova germina, Quo pertinet, quod dicit, eos Dei grdtiam transferre in luxuriam, quodque vocat ilhisores secundwn de~ sideria sua ambulantes in impietatibus. Scripsit aiitem Judas, ut recte censet Oecumenius, post mortem aliorum Apostoet Synodi tam particulares, quam universales: Laodicena, Carthaginensis 3., Florentina, Tridentina. Denique et hodie recipitur ab omnibus, etiam sectariis, saltem plerisque; licet a Luthero et Anabaptistis, nec non a Genturiatoribus in dubium rur- Qus fuerit vocata. Cur autem in Syriaco textu non habeatur, causam reddidimus in prolegomenis 2. Epist. B. Petri. lorum, Simoniacisjam libere turpitudinem suam exercentibus. Nam Apostolorum, tamquam praecessorum, qui vita jam excesserint, meminit vers. 17.. potissimum intelligens Petrum, Paulum, Jacobum. Nam Joannes adhuc vivebat. His consentanea scribit Epiphanius in haeresi Gnosticorum, quorum in Simone exstitit origo. Nam post commemoratas illius sectae monstrosas et infandas libidines, tandem infert: Quare de his commotus Spiritus sanctuSf in Apostolo Juda ait: Quae^ cumque naturaliter tamquam muta animalia norunt, in his corrumpuntur etc. Porro verisimile est, ad eosdem scriptam esse, ad quos scripsit B. Petrus, id est, ad eos praecipue, qui ex circumcisione crediderant. Innuit hoc, cum dicit: ^lemores estote verborum, quae praedicta sunt ab Apostolis Domini nostri Jesu Christi, qui dicebant vobis, quoniam in novissimo tempore venient illusores etc. Hoc enim praedixit Petrus 2 Epist. 2.; quem ad Judaeos utramque Epistolam scripsisse, suislocisostendimus. Id ipsum indicant illa verba, vers. 5.: Commonere autem vos volo, scientes semel omnia. Nam idaptissirae Judaeis dicitur, a prima aetate imbutis cognitione historiae sacrae.