PG 10, col. 1103
σοῦ εἰλήφαμεν, τὰς καλὰς ὑποθήκας, σὺν οἶς ἄπιμεν ·
κλᾴοντες μὲν, ὡς πορευόμενοι, φέροντες δὲ σὺν αὑ-
τοῖς ὅμως τὰ σπέρματα ταῦτα. Ἴσως μὲν οὖν διασώ-
σεται ἡμᾶς 6 φύλαξ ἐπιστάς· ἴσως δὲ ὑποστρέψομεν
πρὸς σὲ πάλιν, φέροντες ὲκ τῶν σπερμάτων καὶ τοὺς
καρποὺς καὶ τὰς δραγμιδας, τελείας μὲν οὐχὶ (πῶς
γάρ;) οἵας δὲ δυνατὸν ἡμῖν ἀπὸ τῶν ἑν πολιτείᾳ
πράξεων, διεφθαρμένας μὲν τῇ δυνάμει (56), ἢ
ἀκάρπῳ ἦ κακοκάρπῳ τινὶ, μὴ καὶ προσδιαφθαρησῠ-
μένῃ δὲ παρ’ ἡμῶν (57), εἰ 6 Θεὸς ἐπινεύοι.
1Η¹. Ἐμοὶ μὲν οὖν ἐνταῦθα παυέσθω ὁ λόγος, θρα-
συνόμενος μὲν ἐφ’ οὗ (58) ἥκιστα ἐχρῆν. Εὺγνωμό-
vo»; δὲ καὶ εὐχαριστήσας που, οἶμαι, κατὰ δύναμιν τὴν
ἡμετέραν, ἄξιον μὲν οὐδὲν λεγόντων, οὐ μὴν σιωπη-
σάντων παντελῶςο καὶ ἔτι (59) καὶ ἀποκλαυσάμενος,
οἷον οἱ ἀποδημοῦντες τῶν φίλων εἰώθασι. Μειρακιῶ-
δες μὴ, θωπείας ἐχόμενον οὐδὲν, οὐδὲ ἀρχαιότε-
ρον (60), περιεργότερον , οὐκ οἶδα ” πρόσεστι μὲν-
τοι αὐτῷ, καὶ τὺ μὴ πεπλασμένον , τοῦτο σαφῶς γι-
νώσδιω, ἀληθὲς δὲ πάντη, γνώμῃ ὑγιεῖ, καὶ προαιρὲ-
cst εἰλικρινεῖ καὶ ὁλοκλήρῳ.
ΙΘ’. Σὺ δὲ ἀναστὰς, ὦ φίλη κεφαλὴ, καὶ εὐξάμενος,
ἥδη πέμπε ἡμᾶς, σώσας μὲν παρόντας τοῖς ἱεροῖς
σου μαθήμασι, σώζων δὲ ταῖς εὐχαῖς καὶ ἀποδημή-
σαντας· καὶ δὴ παραδίδου καὶ παρατίθεσο (61), μᾶλ-
’δ Psal. cxxv. 6.
hos locis, Nazianzenum orat. funebri in Basil.M.,
ἦμιθανής vero apud eumdem, carm. εὶς τὴν ὲν vni
graium σιωπήν, ν. 116, prorquo etiam quiem-tog,
id est, semimortuus , semianimis, dicitur‘Sapi-ent.
ινιιι, I8. “insonet.
(55) Ὁ ἄγρυπνος φύλαξ. Alii, didyputwog, alia
distinctione, construunt cum λόγος. Idem epitheton
aliter positum superius cap. 5, ante medium, uhi
sic : ἄγρυπνος ὢν ὁ θεῖος παιδαγωγὸς καὶ ἀληθὴς
κηδεμών-ν Βεινςειι.
(56) Μὲν τῇ δυνάμει. Μέν τοι δυνάμει. Mox ubi
μὴ καί, hoc μή potest etiam sumi ut ἀπευκτικὸν,
utinam ne. In.
(57) Hap‘ ἡμῶν. Ita Vossius et Bengelius. AL.
παρ’ ἡμῖν, ipso Vossio admonente: quam lectionem
secutus est nuperus editor Parisiensis.
(58) Ἐφ’ οὗ. Coram quo, scilicet Origene. Dixe--
rat Gregorius cap. 27post medium : Kal. εἰ μὲν ἀλ-
λαχόθι, που-καὶ-ὲπ1 ἄλλων τοιαῦτα προεθυμήθημεν
νεανιεύσασθαι, θρασεῖς( μὲν παὶ-οὕτως ἦμεν γκάι τολ-
μηροί τινεςο οὐ ίμὴν ἀλλ] ἀναίδεια τῆξ προπετείας
amiciat, τῷ μὴ σοὶ ταξτια θρασύνεσθαιῖ Quod si
alibi et caram aliis in talibus juveniliter tonandum
autassemus, audaces sic quoque ac prwfidentes esse-
mus : sed tamen impudenth accusari temeritas non
nosset, quod ea non coram te auderemus. BENGEL.
(59) Kal ἔτι, κ. τ. λ. Locum ita distinguo : καὶ
ἔτι εἰώθασιημειρακιῶδες· θωπείας ἐχόμενον οὐ-
ῑὲν. οὐδὲ ἀρχ. Hic μή vim habet interrogandi cum
Iuhitatione : et. intacto commate subsequente. co-
rceret eum οὐδὲ. lloc autent commate, θωπείας
ἱκόμενον οὐδέν, Gregorius virtutem orationis sua-
iane quod vera dicat. κατ’ ἄρσιν describit, κατὰ
»ἐςτιν vero mox illis verbis : πρόσεστι ὁλοκλήρῳ.
κλᾴοντες μὲν, ὡς πορευόμενοι, φέροντες δὲ σὺν αὑ-
τοῖς ὅμως τὰ σπέρματα ταῦτα. Ἴσως μὲν οὖν διασώ-
σεται ἡμᾶς 6 φύλαξ ἐπιστάς· ἴσως δὲ ὑποστρέψομεν
πρὸς σὲ πάλιν, φέροντες ὲκ τῶν σπερμάτων καὶ τοὺς
καρποὺς καὶ τὰς δραγμιδας, τελείας μὲν οὐχὶ (πῶς
γάρ;) οἵας δὲ δυνατὸν ἡμῖν ἀπὸ τῶν ἑν πολιτείᾳ
πράξεων, διεφθαρμένας μὲν τῇ δυνάμει (56), ἢ
ἀκάρπῳ ἦ κακοκάρπῳ τινὶ, μὴ καὶ προσδιαφθαρησῠ-
μένῃ δὲ παρ’ ἡμῶν (57), εἰ 6 Θεὸς ἐπινεύοι.
1Η¹. Ἐμοὶ μὲν οὖν ἐνταῦθα παυέσθω ὁ λόγος, θρα-
συνόμενος μὲν ἐφ’ οὗ (58) ἥκιστα ἐχρῆν. Εὺγνωμό-
vo»; δὲ καὶ εὐχαριστήσας που, οἶμαι, κατὰ δύναμιν τὴν
ἡμετέραν, ἄξιον μὲν οὐδὲν λεγόντων, οὐ μὴν σιωπη-
σάντων παντελῶςο καὶ ἔτι (59) καὶ ἀποκλαυσάμενος,
οἷον οἱ ἀποδημοῦντες τῶν φίλων εἰώθασι. Μειρακιῶ-
δες μὴ, θωπείας ἐχόμενον οὐδὲν, οὐδὲ ἀρχαιότε-
ρον (60), περιεργότερον , οὐκ οἶδα ” πρόσεστι μὲν-
τοι αὐτῷ, καὶ τὺ μὴ πεπλασμένον , τοῦτο σαφῶς γι-
νώσδιω, ἀληθὲς δὲ πάντη, γνώμῃ ὑγιεῖ, καὶ προαιρὲ-
cst εἰλικρινεῖ καὶ ὁλοκλήρῳ.
ΙΘ’. Σὺ δὲ ἀναστὰς, ὦ φίλη κεφαλὴ, καὶ εὐξάμενος,
ἥδη πέμπε ἡμᾶς, σώσας μὲν παρόντας τοῖς ἱεροῖς
σου μαθήμασι, σώζων δὲ ταῖς εὐχαῖς καὶ ἀποδημή-
σαντας· καὶ δὴ παραδίδου καὶ παρατίθεσο (61), μᾶλ-
’δ Psal. cxxv. 6.
hos locis, Nazianzenum orat. funebri in Basil.M.,
ἦμιθανής vero apud eumdem, carm. εὶς τὴν ὲν vni
graium σιωπήν, ν. 116, prorquo etiam quiem-tog,
id est, semimortuus , semianimis, dicitur‘Sapi-ent.
ινιιι, I8. “insonet.
(55) Ὁ ἄγρυπνος φύλαξ. Alii, didyputwog, alia
distinctione, construunt cum λόγος. Idem epitheton
aliter positum superius cap. 5, ante medium, uhi
sic : ἄγρυπνος ὢν ὁ θεῖος παιδαγωγὸς καὶ ἀληθὴς
κηδεμών-ν Βεινςειι.
(56) Μὲν τῇ δυνάμει. Μέν τοι δυνάμει. Mox ubi
μὴ καί, hoc μή potest etiam sumi ut ἀπευκτικὸν,
utinam ne. In.
(57) Hap‘ ἡμῶν. Ita Vossius et Bengelius. AL.
παρ’ ἡμῖν, ipso Vossio admonente: quam lectionem
secutus est nuperus editor Parisiensis.
(58) Ἐφ’ οὗ. Coram quo, scilicet Origene. Dixe--
rat Gregorius cap. 27post medium : Kal. εἰ μὲν ἀλ-
λαχόθι, που-καὶ-ὲπ1 ἄλλων τοιαῦτα προεθυμήθημεν
νεανιεύσασθαι, θρασεῖς( μὲν παὶ-οὕτως ἦμεν γκάι τολ-
μηροί τινεςο οὐ ίμὴν ἀλλ] ἀναίδεια τῆξ προπετείας
amiciat, τῷ μὴ σοὶ ταξτια θρασύνεσθαιῖ Quod si
alibi et caram aliis in talibus juveniliter tonandum
autassemus, audaces sic quoque ac prwfidentes esse-
mus : sed tamen impudenth accusari temeritas non
nosset, quod ea non coram te auderemus. BENGEL.
(59) Kal ἔτι, κ. τ. λ. Locum ita distinguo : καὶ
ἔτι εἰώθασιημειρακιῶδες· θωπείας ἐχόμενον οὐ-
ῑὲν. οὐδὲ ἀρχ. Hic μή vim habet interrogandi cum
Iuhitatione : et. intacto commate subsequente. co-
rceret eum οὐδὲ. lloc autent commate, θωπείας
ἱκόμενον οὐδέν, Gregorius virtutem orationis sua-
iane quod vera dicat. κατ’ ἄρσιν describit, κατὰ
»ἐςτιν vero mox illis verbis : πρόσεστι ὁλοκλήρῳ.