PG 104, col. 212
είρημένων νεωτερίσαντα, καὶ διὰ τοῦτο καὶ τοῦ άλη-
θινοῦ χωρισθέντα lla-:pr καὶ σπαθήσαντα καὶ δια-
φθείραντα τὰς παρ’ αὐτοῦ δοθείσας δωρεὰς, ὡς εἰώι
θεσαν πράττειν οἱ ἄσωτοι. Ἔστιν οὖν ⁷⁵ τὸ ἐπιϐάλλον
μέρος τῆς οὐσίας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ὁ νεώτερος
υἱὸς ἐπιζητεῖ, τὺ βάπτισμα καὶὴ μετοχὴ τοῦ ἀχράνο
του σώματος · καὶ γὰρ πολλοὶ καὶ τῶν νεωτέρων καὶ
ζητοῦσι ταῦτα καὶ λαμϐάνουσιν. Ἀλλ’ οἱ πρεσϐυτι-
κὸν ἔχοντες φρόνημα, ἐκεῖνοι καὶ τὸ δῶρον ἐν ἀκρι-
ϐείᾳ φυλάττουσιν, Ἴσον μὲν οὖν ἐστι τὸ ἐπιϐάλλον
ἑκάστῳ · ἠ δὲ τῶν λαμὸανόντων κατά τὴν σπουδὴν
ἑκάστου διαφορὰ ἐκείνη καὶ μεῖζον καὶ ἔλαττον αὐτὸ
ποιεῖ ἦκαὶ ὅλως σπαοίζει καὶ ⁷⁸ ἐκδαπανᾷ ⁷⁷, ὥσπερ
ὁ ἄσωτος. Τὸ μὲν ἐπιῆάλλον τοῦτ’ ἂν αἱνίττοιτο ἡ
παραϐολὴ, τὸ δὲ μακρὰν ἀποδημίαν στείλασθαι τὸ
μακρυνθῆναι καὶ τῶν δωρεῶν καὶτῶν ἐντολῶν τοῦ
Θεοῦ. Ἐσπάθησε καὶ ὁ Ἀδὰμ τὴν οὐσίαν, καὶ πά-
σης τῆς πατρικῆς εὐπορίας ἐξέπεσε, καὶ ὑπερωρί-
σθη χωρίου ἀφθονίαν βρύοντος ἀγαθῶν. Χαλεπὸν
μὲν υἱῷ νεωτέρῳ χωρισθῆναι πατρός. Δαπάνην γὰρ
ἄσωτον καὶ ἀκολασίαν καὶ ,ὁμιλίας ἥθη φθειρούσας
ὁ τοῦ πατρὸς ἐλαύνει καὶ ἀποδιώκει όφθαλμός.”οτσ.ν
δὲ ἐφ’ ἑαυτῆς γένηται νεότης , καὶ μήτε φύσας πάρ-
εστι μήτε αἰδὼς, δύο φύλακες ἰσχυροὶ ταραττομένης
νεότητος, τότε δὴ, τότε οἴχεται πάντα καὶ ἀνατέ-
τραπται. Ἔστι δὲ [81811.] καὶ ό πολίτης τῆς μα-
κράν ἀπῳκισμένης Θεοῦ χώρας ἐκείνης ὁ διάϐολος.
Καὶ γάρ τῆς ἁμαρτίας ἡ πόλις πρῶτον πολίτην ἔχει
καὶ πολιστὴν τὸν διάϐολον, πανταχόθεν συνάγοντα
πάντας τοὺς ἀσώτους καὶ συμπολίτας ποιούμενον ⁷⁸
καὶ είς ἀτίμους καὶ συώδεις παραπέμποντα ⁷³ πρά-
ξεις. Καὶ γάρ καὶ χοιροϐίων ἐστὶν ἀγελάρχης , ἀλλ’
οὐχὶ ποιμὴν λογικῶν προόάτων, ὥσπερ ὁ Δεσπότης,
ό τιθεὶς τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου ⁸⁰ αὐτοῦ.
Ἀποστέλλει οὖν ⁸¹ ὁ ἁρχισυὸώτης τὸν ἄθλιον νεανί-
σκον βόσκειν χοίρους, καὶῆν ὁ ποτὲ εὐδαίμων apo-
δίαιτος τῶν χοίρων, ἐσθίων κεράτια. Τοιοῦτον γὰρ
καὶ ήάμαρτία, πρὸς ὀλίγον μὲν ἡδεῖα, οὐδὲν δὲ
τρόφιμον οὐδὲ χρήσιμον φέρουσα. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλ-
θών · καὶγὰρ οὐκ ἦν ἑαυτοῦ, ἔκδοτος γεγονὼς καὶ
πεπραμένος ⁸⁵ τοῖς πάθεσι καὶτῶν ἐμφύτων φρενῶν
ἐξεστηκὼς. [1500 Κ] Μισθωτὸν δὲ μετά τὴν ἑπι-
στροφὴν καί μετάνοιαν όᾰσωτος ἐαυτὸν ὀνομάζει,
καὶ πάντα τὰ τῆς ἀτιμίας ὀνόματα, ἶν’ ἡμῖν ὑπο-
γράψῃ ⁸³ ὁ λόγος ὅπως χρὴ μετανοοῦντας ταπεινοῦ-
σθαι καὶ τὴν καρδίαν διὰ ⁸⁸ τῶν ῥημάτων συντρί-
ϐεσθαι. ’Ὁτι μὴ δεῖ τὸν μετανοοῦντα καὶ ὲξιλεού-
κο τὴν ψοχῂν ὑπὲρ τοῦ ’ποιμνίουλ β Δε- ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου ¹τὴν ’ψυχὴν ς.
ΝΟΤᾹΖ.
θινοῦ χωρισθέντα lla-:pr καὶ σπαθήσαντα καὶ δια-
φθείραντα τὰς παρ’ αὐτοῦ δοθείσας δωρεὰς, ὡς εἰώι
θεσαν πράττειν οἱ ἄσωτοι. Ἔστιν οὖν ⁷⁵ τὸ ἐπιϐάλλον
μέρος τῆς οὐσίας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ὁ νεώτερος
υἱὸς ἐπιζητεῖ, τὺ βάπτισμα καὶὴ μετοχὴ τοῦ ἀχράνο
του σώματος · καὶ γὰρ πολλοὶ καὶ τῶν νεωτέρων καὶ
ζητοῦσι ταῦτα καὶ λαμϐάνουσιν. Ἀλλ’ οἱ πρεσϐυτι-
κὸν ἔχοντες φρόνημα, ἐκεῖνοι καὶ τὸ δῶρον ἐν ἀκρι-
ϐείᾳ φυλάττουσιν, Ἴσον μὲν οὖν ἐστι τὸ ἐπιϐάλλον
ἑκάστῳ · ἠ δὲ τῶν λαμὸανόντων κατά τὴν σπουδὴν
ἑκάστου διαφορὰ ἐκείνη καὶ μεῖζον καὶ ἔλαττον αὐτὸ
ποιεῖ ἦκαὶ ὅλως σπαοίζει καὶ ⁷⁸ ἐκδαπανᾷ ⁷⁷, ὥσπερ
ὁ ἄσωτος. Τὸ μὲν ἐπιῆάλλον τοῦτ’ ἂν αἱνίττοιτο ἡ
παραϐολὴ, τὸ δὲ μακρὰν ἀποδημίαν στείλασθαι τὸ
μακρυνθῆναι καὶ τῶν δωρεῶν καὶτῶν ἐντολῶν τοῦ
Θεοῦ. Ἐσπάθησε καὶ ὁ Ἀδὰμ τὴν οὐσίαν, καὶ πά-
σης τῆς πατρικῆς εὐπορίας ἐξέπεσε, καὶ ὑπερωρί-
σθη χωρίου ἀφθονίαν βρύοντος ἀγαθῶν. Χαλεπὸν
μὲν υἱῷ νεωτέρῳ χωρισθῆναι πατρός. Δαπάνην γὰρ
ἄσωτον καὶ ἀκολασίαν καὶ ,ὁμιλίας ἥθη φθειρούσας
ὁ τοῦ πατρὸς ἐλαύνει καὶ ἀποδιώκει όφθαλμός.”οτσ.ν
δὲ ἐφ’ ἑαυτῆς γένηται νεότης , καὶ μήτε φύσας πάρ-
εστι μήτε αἰδὼς, δύο φύλακες ἰσχυροὶ ταραττομένης
νεότητος, τότε δὴ, τότε οἴχεται πάντα καὶ ἀνατέ-
τραπται. Ἔστι δὲ [81811.] καὶ ό πολίτης τῆς μα-
κράν ἀπῳκισμένης Θεοῦ χώρας ἐκείνης ὁ διάϐολος.
Καὶ γάρ τῆς ἁμαρτίας ἡ πόλις πρῶτον πολίτην ἔχει
καὶ πολιστὴν τὸν διάϐολον, πανταχόθεν συνάγοντα
πάντας τοὺς ἀσώτους καὶ συμπολίτας ποιούμενον ⁷⁸
καὶ είς ἀτίμους καὶ συώδεις παραπέμποντα ⁷³ πρά-
ξεις. Καὶ γάρ καὶ χοιροϐίων ἐστὶν ἀγελάρχης , ἀλλ’
οὐχὶ ποιμὴν λογικῶν προόάτων, ὥσπερ ὁ Δεσπότης,
ό τιθεὶς τὴν ψυχὴν ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου ⁸⁰ αὐτοῦ.
Ἀποστέλλει οὖν ⁸¹ ὁ ἁρχισυὸώτης τὸν ἄθλιον νεανί-
σκον βόσκειν χοίρους, καὶῆν ὁ ποτὲ εὐδαίμων apo-
δίαιτος τῶν χοίρων, ἐσθίων κεράτια. Τοιοῦτον γὰρ
καὶ ήάμαρτία, πρὸς ὀλίγον μὲν ἡδεῖα, οὐδὲν δὲ
τρόφιμον οὐδὲ χρήσιμον φέρουσα. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλ-
θών · καὶγὰρ οὐκ ἦν ἑαυτοῦ, ἔκδοτος γεγονὼς καὶ
πεπραμένος ⁸⁵ τοῖς πάθεσι καὶτῶν ἐμφύτων φρενῶν
ἐξεστηκὼς. [1500 Κ] Μισθωτὸν δὲ μετά τὴν ἑπι-
στροφὴν καί μετάνοιαν όᾰσωτος ἐαυτὸν ὀνομάζει,
καὶ πάντα τὰ τῆς ἀτιμίας ὀνόματα, ἶν’ ἡμῖν ὑπο-
γράψῃ ⁸³ ὁ λόγος ὅπως χρὴ μετανοοῦντας ταπεινοῦ-
σθαι καὶ τὴν καρδίαν διὰ ⁸⁸ τῶν ῥημάτων συντρί-
ϐεσθαι. ’Ὁτι μὴ δεῖ τὸν μετανοοῦντα καὶ ὲξιλεού-
κο τὴν ψοχῂν ὑπὲρ τοῦ ’ποιμνίουλ β Δε- ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου ¹τὴν ’ψυχὴν ς.
ΝΟΤᾹΖ.