PG 11, col. 429
θυρῶν τοῦ οἴκου μου εἰς ἀπάντησιν μου ἐν τῷ ἐπιστρέψαι με ἐν εἰρήνῃ ἀπὸ τῶν υἱῶν Ἀμμὼν,
Εἰ χρὴ τοίνυν μετὰ ταῦτα, ὥσπερ ὲκελεύσατε, ὲκ-
θέσοαι τὰ πιθανὰ πρῶτον τῶν οἰομένων μηδὲν ἀπὸ
τῶν εύχῶν ἀνύεσθαι, καὶ διὰ τοῦτο φασκόντων περισ-
σὸν εἶναι τὸ εὔχεσθαι, οὐκ ὀκνήσομεν κατά δύναμιν
καὶ τοῦτο ποιῆσαι, κοινότερον νῦν καὶ ἁπλούστερον
τοῦ τῆς εὐχῆς ὀνόματος ἡμῖν λεγομένου (26). Οῦτω
δὴ ὁ λόγος ἐστὶν ἄδοξος, καὶ μὴ τυχὼν ἐπισήμων τῶν
προϊσταμένων αὐτοῦ, ὥστε μηδὲ πάνυ εὑρίσκεσθαι
ὅστις ποτὲ τῶν πρόνοιαν παραδεξαμένων καὶ Θεὸν
ὲπιστησάντων τοῖς ὅλοις εὐχὴν μὴ προσίεται. Ἔστι
γὰρ τὸ δόγμα, ἢτοι τῶν πάντη ἀθέων καὶ τὴν οὐσίαν
τοῦ Θεοῦ ἀρνουμένων, ἢ τῶν μέχρις ὀνόματος τιθέν-
των Θεὸν, τὴν πρόνοιαν δὲ αὐτοῦ ἀποστερούντων.
Ἤδη μέντοι γε ή ἀντικειμένη ἐνέργεια τὰ ἀσεϐέστατα
τῶν δογμάτων περιτιθέναι θέλουσα τῷ ὀνόματι τοῦ
Χριστοῦ καὶ τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ
περὶ τοῦ μὴ δεῖν εὔχεσθαι (27) δεδύνηται πεῖσαί τι-
νας ο ἦς γνώμης προΐστανται οἱ τὰ αἰσθητά πάντη
ἀναιροῦντες, καὶ μήτε Βαπτίσματι μήτε Εὐχαριστίᾳ
χρώμενοι ('28), συκοφαντοῦντες τὰς Γραφάς ὡς καὶ
τὸ εῦχεσθαι τοῦτο ού βουλομένας, ἀλλ’ ἕτερόν τι ση-
μαινόμενον παρὰ τοῦτο διδασκούσας. Εἶεν δ’ ἂν οἱ
λόγοι τῶν ἀθετούντων τὰς εὐχὰς οῦτοιο δηλονότι
Θεὸν ὲφιστάντων τοῖς ὅλοις καὶ πρόνοιαν εἶναι λεγόν-
των · οὐ γὰρ πρόκειται νῦν ἐξετάζειν τὰ λεγόμενα
ὐπὸ τῶν πάντη ἀναιρούντων Θεὸν ἧ πρόνοιαν· '0
Θεὸς οἶδε τὰ πάντα πρὸ γενέσεως αὐτῶν, καὶ οὐδὲν ἐκ
τοῦ ἐνεστηκέναι ὅτε ἐνέστηκε πρῶτον αὐτῷ γινώσκε-
³⁶ Judic. ιι, 50.
(26) Post λεγομένου, in codice manuscripto. est C bilis et invisibilis virtutis mysterium per creaturas in
hiatus ad spatium duarum linearum; in editione
autem Oxoniensi repletur his verbis, τινὲς μὲν παν-
τελῶς τὴν προσευχὴν ἀναιροῦσι, qua: cum in mann-
scripto desiderentur, e textu nostrocxpungenda
esse duximus. Mox recte codgx ms. habet, οὕτω δὴ
ὁ λόγος. Male editio onn.,_o§'co¢_‘6i1 ό λόγος.
(27) Καὶ περὶ τοῦ μὴ δεῖν εὔχειζραι, etc. gie-
mens'Alexamlrinus Stromat. vn, p. 7‘22: Ἐνταῦθα
γενόμενος ὑπεμνήσθηνλτςὺν περὶ τοῦ μῂ δεῖν εὔχε-
σθαι’ πρός τινων ἑτεροδόξων, τουτέστι τῶν ἀμφὶίςὴν
Προδίκου αἵρεσιν παρεισαγομένων δογμάτων· ςξνα
οὖν μηδὲ ὲπῖταύρτῃ αύτᾶλῖ ἀθέῳ copi} got; ξένῃ
ὀγκύλλωνται αἱρέσει, μαθέτωσαν ’προειλῆφθαι μέν
ὑπὸ τῶν Κυρηναζκῶιδ λεγομένων φιλοσόφων, ἀντιρρή-
σεως δ’ ὅμως ’τεύξεται κατὰ κα-ιρὸν ἡ ψεμδωνύ-
μων τούτων ἀνόσιος γνῶσιςτᾙῖσ mihi. veniunt in
mentem eorum dogmata qui diversa sentiunt, nempe
qui Prodici haeresim sectantur, et docent non esse
orandum. Ne ergo de [mammia sua δαρὶςηιὶα, ιαιι- ο rea per sensibites et corporeus : perfectam autem
quant nova et aliena [Menesi se e/ferant, sciant eam a
philosOphis qui dicuntur Cyrenaici se accepisse.‘Stto
autem tempore adversus impiam ipsorum pseudony-
nth dicetur cognitionem. _ ι η
{28) ρὶ τᾴἀὶσθητᾲ «circa ἀναιροῦντες, καὶ
μήτε Βαπτίσματι μήτε Εὐχαριστίειη χρώμενοι.
ἰτξτιιιιιυε lib. ἶ, Contra Increscit,—li:‘tg.96~inova:Aedi-
tinnis Benedictinorutn : ’Λλλοι δὲ ταῦτα πάντα
παραιτησάμενοι φάσκουσι μὴ δεῖνςτὸ τῆς ⁸ἁρῤήη
ἀοράτου δυνάμεως ’Ᾱμυστήριονι δι’ ’ὁρας _
του κα
τῶν καὶ φθαρτῶν ’ἐπιτελεῖσθαι κτισμάτων,
τῶν ἀνεννοῆτωῦ δι’ αἰσθητῶν καὶ σωματικῶν. gitti
tero Ita’c omnia improbant“ ac repudiantcs, inclia-
Εἰ χρὴ τοίνυν μετὰ ταῦτα, ὥσπερ ὲκελεύσατε, ὲκ-
θέσοαι τὰ πιθανὰ πρῶτον τῶν οἰομένων μηδὲν ἀπὸ
τῶν εύχῶν ἀνύεσθαι, καὶ διὰ τοῦτο φασκόντων περισ-
σὸν εἶναι τὸ εὔχεσθαι, οὐκ ὀκνήσομεν κατά δύναμιν
καὶ τοῦτο ποιῆσαι, κοινότερον νῦν καὶ ἁπλούστερον
τοῦ τῆς εὐχῆς ὀνόματος ἡμῖν λεγομένου (26). Οῦτω
δὴ ὁ λόγος ἐστὶν ἄδοξος, καὶ μὴ τυχὼν ἐπισήμων τῶν
προϊσταμένων αὐτοῦ, ὥστε μηδὲ πάνυ εὑρίσκεσθαι
ὅστις ποτὲ τῶν πρόνοιαν παραδεξαμένων καὶ Θεὸν
ὲπιστησάντων τοῖς ὅλοις εὐχὴν μὴ προσίεται. Ἔστι
γὰρ τὸ δόγμα, ἢτοι τῶν πάντη ἀθέων καὶ τὴν οὐσίαν
τοῦ Θεοῦ ἀρνουμένων, ἢ τῶν μέχρις ὀνόματος τιθέν-
των Θεὸν, τὴν πρόνοιαν δὲ αὐτοῦ ἀποστερούντων.
Ἤδη μέντοι γε ή ἀντικειμένη ἐνέργεια τὰ ἀσεϐέστατα
τῶν δογμάτων περιτιθέναι θέλουσα τῷ ὀνόματι τοῦ
Χριστοῦ καὶ τῇ διδασκαλίᾳ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ
περὶ τοῦ μὴ δεῖν εὔχεσθαι (27) δεδύνηται πεῖσαί τι-
νας ο ἦς γνώμης προΐστανται οἱ τὰ αἰσθητά πάντη
ἀναιροῦντες, καὶ μήτε Βαπτίσματι μήτε Εὐχαριστίᾳ
χρώμενοι ('28), συκοφαντοῦντες τὰς Γραφάς ὡς καὶ
τὸ εῦχεσθαι τοῦτο ού βουλομένας, ἀλλ’ ἕτερόν τι ση-
μαινόμενον παρὰ τοῦτο διδασκούσας. Εἶεν δ’ ἂν οἱ
λόγοι τῶν ἀθετούντων τὰς εὐχὰς οῦτοιο δηλονότι
Θεὸν ὲφιστάντων τοῖς ὅλοις καὶ πρόνοιαν εἶναι λεγόν-
των · οὐ γὰρ πρόκειται νῦν ἐξετάζειν τὰ λεγόμενα
ὐπὸ τῶν πάντη ἀναιρούντων Θεὸν ἧ πρόνοιαν· '0
Θεὸς οἶδε τὰ πάντα πρὸ γενέσεως αὐτῶν, καὶ οὐδὲν ἐκ
τοῦ ἐνεστηκέναι ὅτε ἐνέστηκε πρῶτον αὐτῷ γινώσκε-
³⁶ Judic. ιι, 50.
(26) Post λεγομένου, in codice manuscripto. est C bilis et invisibilis virtutis mysterium per creaturas in
hiatus ad spatium duarum linearum; in editione
autem Oxoniensi repletur his verbis, τινὲς μὲν παν-
τελῶς τὴν προσευχὴν ἀναιροῦσι, qua: cum in mann-
scripto desiderentur, e textu nostrocxpungenda
esse duximus. Mox recte codgx ms. habet, οὕτω δὴ
ὁ λόγος. Male editio onn.,_o§'co¢_‘6i1 ό λόγος.
(27) Καὶ περὶ τοῦ μὴ δεῖν εὔχειζραι, etc. gie-
mens'Alexamlrinus Stromat. vn, p. 7‘22: Ἐνταῦθα
γενόμενος ὑπεμνήσθηνλτςὺν περὶ τοῦ μῂ δεῖν εὔχε-
σθαι’ πρός τινων ἑτεροδόξων, τουτέστι τῶν ἀμφὶίςὴν
Προδίκου αἵρεσιν παρεισαγομένων δογμάτων· ςξνα
οὖν μηδὲ ὲπῖταύρτῃ αύτᾶλῖ ἀθέῳ copi} got; ξένῃ
ὀγκύλλωνται αἱρέσει, μαθέτωσαν ’προειλῆφθαι μέν
ὑπὸ τῶν Κυρηναζκῶιδ λεγομένων φιλοσόφων, ἀντιρρή-
σεως δ’ ὅμως ’τεύξεται κατὰ κα-ιρὸν ἡ ψεμδωνύ-
μων τούτων ἀνόσιος γνῶσιςτᾙῖσ mihi. veniunt in
mentem eorum dogmata qui diversa sentiunt, nempe
qui Prodici haeresim sectantur, et docent non esse
orandum. Ne ergo de [mammia sua δαρὶςηιὶα, ιαιι- ο rea per sensibites et corporeus : perfectam autem
quant nova et aliena [Menesi se e/ferant, sciant eam a
philosOphis qui dicuntur Cyrenaici se accepisse.‘Stto
autem tempore adversus impiam ipsorum pseudony-
nth dicetur cognitionem. _ ι η
{28) ρὶ τᾴἀὶσθητᾲ «circa ἀναιροῦντες, καὶ
μήτε Βαπτίσματι μήτε Εὐχαριστίειη χρώμενοι.
ἰτξτιιιιιυε lib. ἶ, Contra Increscit,—li:‘tg.96~inova:Aedi-
tinnis Benedictinorutn : ’Λλλοι δὲ ταῦτα πάντα
παραιτησάμενοι φάσκουσι μὴ δεῖνςτὸ τῆς ⁸ἁρῤήη
ἀοράτου δυνάμεως ’Ᾱμυστήριονι δι’ ’ὁρας _
του κα
τῶν καὶ φθαρτῶν ’ἐπιτελεῖσθαι κτισμάτων,
τῶν ἀνεννοῆτωῦ δι’ αἰσθητῶν καὶ σωματικῶν. gitti
tero Ita’c omnia improbant“ ac repudiantcs, inclia-