PG 11, col. 565
σης ἐτέρας. › Καὶ τίς οὐκ ἂν προσδέχοιτο θλίψιν ἐπὶ
θλίψει, ἵνα εὐθέωςπροσδέξηται καὶ ἐλπίδα ἐπ’ ἐλπίδι ;
λογισάμενος μετὰ Παύλου, ὅτι οὐκ ( ἄξια τὰ παθή-
ματα τοῦ νῦν καιροῦ, ι ὧν ὡσπερεὶ ὠνούμεθα τὴν μα-
καριότητα, ι πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλύπτεσθαι
είς ἡμᾶς · ι καὶ μάλιστα ἐπεὶ ι τὸ παραυτίκα ἐλαφρὸν
τῆς θλίψεως ἡμῶν, ι (ἐλαφρὸν τοῖς μὴ βαρουμένοις
ὑπὸ τῶν περιεστηκότων καὶ τυγχάνον καὶ λεγόμε-
νον), ὅσῳ πλεῖον ὑπερϐάλλον γίνεται, τοσούτῳ μεῖζον
καὶ πλεῖον ι βάρος αἰώνιον (60) δόξης κατεργάζεται
ἡμῖν, ι εί παρὰ τὸν καιρὸν ’τῶν θλιϐόντων, καὶ
ὡσπερεὶ πιέζειν τὰς ψυχὰςὶ ἡμῶν ἐθελόντων, ἀπο·
στρέψαντες τὸ ἡγεμονικὸν ἀπὸ τῶν ἐπιπόνων, σκο-
πῶμεν οὐ τὰ ἐνεστηκότα ἐπίπονα, ἀλλὰ τά διὰ τὴν
ἐν τούτοις ὑπομονὴν τοῖς ‹ νομίμως ι ἐν Χριστῷ
ι ἀθλήσασι ι χάριτι Θεοῦ ἀποκείμενα, πολλαπλα-
σιάζοντος τὰς εὐεργεσίας, καὶ ὑπὲρ τὴν ἀξίαν τῶν
τοῦ ἀγωνισαμένου καμάτων τοσαῦτα δωρουμένου,
ὅσα ἂν πρέπῃ μὴ γλισχρολογουμένῳ διδόναι, τῷ με-
γαλοδώρῳ καὶ ἐπιστημόνως τὰς ἑαυτοῦ χάριτας με-
γεθύνοντι Θεῷ, ἐπὶ τοὺς, τῷ ὅση δύναμις καταπε-
φρονηκέναι τοῦ ὀστρακίνου σκεύους, ἐπιδειξαμένους
τὴν ὅλῃ ψυχῇ πρὸς αὑτὸν ἀγάπην.
"mgi'aé ⁴ιῐῦχῇίνόμίζω τὸν Θεὸν ὑπὸ τῶν Α
ἀποσπώντων καὶ διῖστάντων αὐτὴν, διὰ πολλὴν τῆς πρὸς
τὸ κοινωνῆσαι τῷ Θεῷ προθυμίαν, οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ γηΐ-
νου σώματος (61), ἀλλὰ καὶ ἀπὸ παντὸς σώματος ’ οἷς
οὑδέ μετὰ περισπασμοῦ καὶ περιελκυσμοῦ τινος γί-
νεται. τὸ ἀποθέσθαι ι τὸ τῆς ταπεινώσεως σῶμα, ι
ὅταν καιρὸς διδῷ διὰ τοῦ νομιζομένου θανάτου ἐκδύ-
σασθαι ι τὸ σῶμα τοῦ θανάτου, ι καὶ ἐπακουσθῆναι
ἀποστολικῶς εὐξάμενον καὶ εἰπόντα* ι Ταλαίπωρος
ἐγὼ ἄνθρωπος, τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ
θανάτου τούτου; ι Τίς γὰρ τῶν ἐν τῷ σκήνει στενα-
ζόντων διὰ τὸ βαρεῖσθαι ὑπὸ τοῦ φθαρτοῦ σώματος
οὐχὶ καὶ εὐχαριστήσει πρότερον εἰπών· ι Τίς με
ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; ι βλέ-
πων, ὃτι, διὰ τῆς ὁμιλίας ρυσθεὶς ἐκ τοῦ σώματος
τοῦ θανάτου, ἁγίως ἀναφθέγξεται τό· ι Χάρις τῷ
Θεῷ διὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. ι El δέ
τινι τὸ τοιοῦτο χαλεπὸν φαίνεται, οὐκ ι ἐδίψησε πρὸς
τὸν Θεὸν τὸν ἰσχυρὸν τὸν ζῶντα, ι ούδέ ι ἐπεπόθησε
πρὸς τὸν Θεὸν, δν τρόπον ἐπιποθεῖ ή ἔλαφος ἐπὶ
τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· ι οὺδέ εἶπε · ι Πότε
ξω,
καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ; ι υύδέ ἐν
ἐαυτῷ ἐλογίσατο, ἃ διαλογισάμενος ὀ προφήτης, λε-
γομένου τοῦ · ι Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός ceu; ι αὐτῷ, καθ’
⁷⁸ Rom. vm, 18. ⁷³ ll Cor. Iv, 17, 18.
⁸³ Ibid. 25. ⁸⁸ Psal. xu, l, 2.
(60) Αῑὼνιον. Forte legendum, αἰωνίου.
(6η Οὐ μόνζον ἀ-πό τοῦ γίνζΐνριισώμαζρς, dare;
καὶ ἀπὸ παντὸς σώματος. εἰς Origenes libro l _Dc
principiis. cap. Β, ηξ 4_: ι Videmus illos asmtmi...
qui niortilicantes membra sua, quae sunt super ter-
θλίψει, ἵνα εὐθέωςπροσδέξηται καὶ ἐλπίδα ἐπ’ ἐλπίδι ;
λογισάμενος μετὰ Παύλου, ὅτι οὐκ ( ἄξια τὰ παθή-
ματα τοῦ νῦν καιροῦ, ι ὧν ὡσπερεὶ ὠνούμεθα τὴν μα-
καριότητα, ι πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλύπτεσθαι
είς ἡμᾶς · ι καὶ μάλιστα ἐπεὶ ι τὸ παραυτίκα ἐλαφρὸν
τῆς θλίψεως ἡμῶν, ι (ἐλαφρὸν τοῖς μὴ βαρουμένοις
ὑπὸ τῶν περιεστηκότων καὶ τυγχάνον καὶ λεγόμε-
νον), ὅσῳ πλεῖον ὑπερϐάλλον γίνεται, τοσούτῳ μεῖζον
καὶ πλεῖον ι βάρος αἰώνιον (60) δόξης κατεργάζεται
ἡμῖν, ι εί παρὰ τὸν καιρὸν ’τῶν θλιϐόντων, καὶ
ὡσπερεὶ πιέζειν τὰς ψυχὰςὶ ἡμῶν ἐθελόντων, ἀπο·
στρέψαντες τὸ ἡγεμονικὸν ἀπὸ τῶν ἐπιπόνων, σκο-
πῶμεν οὐ τὰ ἐνεστηκότα ἐπίπονα, ἀλλὰ τά διὰ τὴν
ἐν τούτοις ὑπομονὴν τοῖς ‹ νομίμως ι ἐν Χριστῷ
ι ἀθλήσασι ι χάριτι Θεοῦ ἀποκείμενα, πολλαπλα-
σιάζοντος τὰς εὐεργεσίας, καὶ ὑπὲρ τὴν ἀξίαν τῶν
τοῦ ἀγωνισαμένου καμάτων τοσαῦτα δωρουμένου,
ὅσα ἂν πρέπῃ μὴ γλισχρολογουμένῳ διδόναι, τῷ με-
γαλοδώρῳ καὶ ἐπιστημόνως τὰς ἑαυτοῦ χάριτας με-
γεθύνοντι Θεῷ, ἐπὶ τοὺς, τῷ ὅση δύναμις καταπε-
φρονηκέναι τοῦ ὀστρακίνου σκεύους, ἐπιδειξαμένους
τὴν ὅλῃ ψυχῇ πρὸς αὑτὸν ἀγάπην.
"mgi'aé ⁴ιῐῦχῇίνόμίζω τὸν Θεὸν ὑπὸ τῶν Α
ἀποσπώντων καὶ διῖστάντων αὐτὴν, διὰ πολλὴν τῆς πρὸς
τὸ κοινωνῆσαι τῷ Θεῷ προθυμίαν, οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ γηΐ-
νου σώματος (61), ἀλλὰ καὶ ἀπὸ παντὸς σώματος ’ οἷς
οὑδέ μετὰ περισπασμοῦ καὶ περιελκυσμοῦ τινος γί-
νεται. τὸ ἀποθέσθαι ι τὸ τῆς ταπεινώσεως σῶμα, ι
ὅταν καιρὸς διδῷ διὰ τοῦ νομιζομένου θανάτου ἐκδύ-
σασθαι ι τὸ σῶμα τοῦ θανάτου, ι καὶ ἐπακουσθῆναι
ἀποστολικῶς εὐξάμενον καὶ εἰπόντα* ι Ταλαίπωρος
ἐγὼ ἄνθρωπος, τίς με ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ
θανάτου τούτου; ι Τίς γὰρ τῶν ἐν τῷ σκήνει στενα-
ζόντων διὰ τὸ βαρεῖσθαι ὑπὸ τοῦ φθαρτοῦ σώματος
οὐχὶ καὶ εὐχαριστήσει πρότερον εἰπών· ι Τίς με
ῥύσεται ἐκ τοῦ σώματος τοῦ θανάτου τούτου; ι βλέ-
πων, ὃτι, διὰ τῆς ὁμιλίας ρυσθεὶς ἐκ τοῦ σώματος
τοῦ θανάτου, ἁγίως ἀναφθέγξεται τό· ι Χάρις τῷ
Θεῷ διὰ Χριστοῦ Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. ι El δέ
τινι τὸ τοιοῦτο χαλεπὸν φαίνεται, οὐκ ι ἐδίψησε πρὸς
τὸν Θεὸν τὸν ἰσχυρὸν τὸν ζῶντα, ι ούδέ ι ἐπεπόθησε
πρὸς τὸν Θεὸν, δν τρόπον ἐπιποθεῖ ή ἔλαφος ἐπὶ
τὰς πηγὰς τῶν ὑδάτων· ι οὺδέ εἶπε · ι Πότε
ξω,
καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ; ι υύδέ ἐν
ἐαυτῷ ἐλογίσατο, ἃ διαλογισάμενος ὀ προφήτης, λε-
γομένου τοῦ · ι Ποῦ ἐστιν ὁ Θεός ceu; ι αὐτῷ, καθ’
⁷⁸ Rom. vm, 18. ⁷³ ll Cor. Iv, 17, 18.
⁸³ Ibid. 25. ⁸⁸ Psal. xu, l, 2.
(60) Αῑὼνιον. Forte legendum, αἰωνίου.
(6η Οὐ μόνζον ἀ-πό τοῦ γίνζΐνριισώμαζρς, dare;
καὶ ἀπὸ παντὸς σώματος. εἰς Origenes libro l _Dc
principiis. cap. Β, ηξ 4_: ι Videmus illos asmtmi...
qui niortilicantes membra sua, quae sunt super ter-