PG 11, col. 714
νὴς καὶ δῆλος οἰκου μένῃ ὅλῃ, τά ἀνόμοια λεγούσῃ περὶ
αὐτοῦ · πῶς ού θαυμαστέον τὴν τοιαύτην φύσιν αὐτό-
θεν μὲν ὡς μεγαλοφυῆ, καὶ μεγάλοις ἐπιϐάλλουσαν
πράγμασι, καὶ ἔχουσαν παρρησίαν οὐκ εὐκαταφρόνη-
τον; Εἰ δὲ καὶ ἐπὶ πλεῖον ἐξετάζοι τις τὰ κατά τὸν
τοιοῦτον, πῶς οὐκ ἂν ζητήσαι, τίνα τρόπον ἐν εύτε·
λείᾳ καὶ πενία ἀνατεθραμμένος, καὶ μηδεμίαν ἐγκύ-
κλιον παιδείαν παιδευθεὶς, μηδὲ μαθὼν λόγους καὶ
δόγματα, ἀφ’ ὧν κᾶν πιθανὸς γενέσθαι ἐδύνατο ὁμι-
λεῖν ὄχλοις, καὶ δημαγωγεῖν, καὶ ἐπάγεσθαι ἀκροα-
τὰς πλείονας, ἐπιδίδωσιν ἑαυτὸν διδασκαλίᾳ καινῶν -
δογμάτων, ἐπεισάγων τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων λόγον,
τά τε Ἰουδαίων ἔθη καταλύοντα, μετὰ τοῦ σεμνο-
ποιεῖν αὐτῶν τοὺς προφήτας, καὶτοὺς Ἑλλήνων νό-
μους μάλιστα περὶ τοῦ Θείου καθαιροῦντα; Πῶς δ’ ἂν
ό τοιοῦτος, καὶ οὓτως ἀνατεθραμμένος, καὶ μηδὲν
( ὡς καὶ οί κακολογοῦντες αὑτὸν ὁμολογοῦσι) σεμνὸν
παρὰ ἀνθρώπου μαθὼν, τοιαῦτα περὶ κρίσεως Θεοῦ,
καὶ κολάσεων μὲν τῶν κατὰ τῆς κακίας, τιμῶν δὲ
τῶν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ λέγειν ἠδύνατο οὐκ εὐκαταφρο-
νήτως, ὥστ’ οὐ μόνον ἀγροίκους καὶ ἰδιώτας ἄγε-
σθαι ὑπὸ τῶν λεγομένων, ἀλλὰ καὶ οὐκ ὀλίγοις τῶν
συνετωτέρων, καὶ δυναμένων ἐνορᾷν ἀποκρύψει (47)
τῶν εὐτελεστέρων νομιζομένων ἀπαγγέλλεσθαι, πε-
ριεχούσῃ τι (ὡς ἔστιν εἰπεῖν) ἔνδον ἁπορῤητότερον; ’0
μὲν οὖν παρὰ τῷ Πλάτωνι (48) Σερίφιος, ὀνειδίζων τῷ ‘
Θεμιστοκλεῖ, διαϐοήτῳ γεγενημένῳ ἐπὶ τῇ στρατηγίᾳ,
ὡς οὐκ ἐκ τοῦ ίδίου ἤθους τὸ ἔνδοξον ὰνειληφότι, ἀλλ’
ἐκ τοῦ εὐτυχηκέναι πατρίδος τῆς ἐν ὅλῃ Ἑλλάδι ἐπι-
σημοτάτης, ἀκήκοεν άπὸ εὐγνωμονοῦντος Θεμιστο-
κλέους, καὶ ὁρῶντος, ὅτι συνεϐάλετο αύτῷ πρὸς τὸ
ἔνδοξον καὶ ἡ πατρὶς, ὅτι, ι Ούκ ἂν ἐγὼ Σερίφιος ὣν,
οὕτως ἔνδοξος ἐγεγόνειν ° οὔτε σὺ Ἀθηναῖος εὐτυ-
χήσας γενέσθαι, ἐγένου ἂν Θεμιστοκλῆς. ι ’0 δ’ ἡμέ-
τερος Ἰησοῦς καὶ ὀνειδιζόμενος ὡς ὲκ κώμης γεγο-
νὼς, καὶ ταύτης οὐχ Ἐλλαδικῆς, οὐδέ τινος ἔθνους ς
ὄντος παρά τοῖς πολλοῖς ἐν προαγωγῇ· δυσφημούμει
νος δὲ καὶ ἐπὶ τῷ πενιχρᾶς καὶ χερνήτιδος υίὸς εἶναι,
καὶ διὰ πενίαν καταλιπὼν τὴν πατρίδα, ἐν Αἰγύπτῳ
ptofiapv'fiaat' καὶ οἱονεὶ (πρὸς τὸ ληφθὲν παράδειγμα) ’
οὐ μόνον Σερίφιος γεγονὼς, καὶ ἀπὸ ἐλαχίστης καὶ
Τίς οῦν μὴ παρέργως ἁνερευνῶν τὴν τῶν πραγμά-
των φύσιν, οὐκ ἂν αὑτὸν καταπλαγείη νικήσαντα (49)
καὶ ὑπεραναϐἦναι δυνηθέντα τῇ δόξῃ τὰ ποιητικά
ἀδοξίας πάντα, καὶ πάντας τοὺς πώποτ’ ἐνδόξους;
Καίτοι γε οί ἐν ἀνθρώποις ἔνδοξοι σπάνιον εἰ ἐπὶ '
(l9) Νικήσαντα. Sic omnes codd. mss., si cxce-
peris Anglicanam tertium in quo legitur xwficawat,
ibidem quinque mss., καὶἒ ὑπεραναϐἦναι. Alii, καὶ
ὑπερϐῆναι. intra codd, Reg.__'et_ Basileensis, σπάτ
νιονεῑ ἐπὶ πλεῖον. Duo 'Vaticani, σπάνιον εί
ἐπὶ πλείονα. Reliqui, σπάνιον εί ἐπὶ πλειόνων. “
αὐτοῦ · πῶς ού θαυμαστέον τὴν τοιαύτην φύσιν αὐτό-
θεν μὲν ὡς μεγαλοφυῆ, καὶ μεγάλοις ἐπιϐάλλουσαν
πράγμασι, καὶ ἔχουσαν παρρησίαν οὐκ εὐκαταφρόνη-
τον; Εἰ δὲ καὶ ἐπὶ πλεῖον ἐξετάζοι τις τὰ κατά τὸν
τοιοῦτον, πῶς οὐκ ἂν ζητήσαι, τίνα τρόπον ἐν εύτε·
λείᾳ καὶ πενία ἀνατεθραμμένος, καὶ μηδεμίαν ἐγκύ-
κλιον παιδείαν παιδευθεὶς, μηδὲ μαθὼν λόγους καὶ
δόγματα, ἀφ’ ὧν κᾶν πιθανὸς γενέσθαι ἐδύνατο ὁμι-
λεῖν ὄχλοις, καὶ δημαγωγεῖν, καὶ ἐπάγεσθαι ἀκροα-
τὰς πλείονας, ἐπιδίδωσιν ἑαυτὸν διδασκαλίᾳ καινῶν -
δογμάτων, ἐπεισάγων τῷ γένει τῶν ἀνθρώπων λόγον,
τά τε Ἰουδαίων ἔθη καταλύοντα, μετὰ τοῦ σεμνο-
ποιεῖν αὐτῶν τοὺς προφήτας, καὶτοὺς Ἑλλήνων νό-
μους μάλιστα περὶ τοῦ Θείου καθαιροῦντα; Πῶς δ’ ἂν
ό τοιοῦτος, καὶ οὓτως ἀνατεθραμμένος, καὶ μηδὲν
( ὡς καὶ οί κακολογοῦντες αὑτὸν ὁμολογοῦσι) σεμνὸν
παρὰ ἀνθρώπου μαθὼν, τοιαῦτα περὶ κρίσεως Θεοῦ,
καὶ κολάσεων μὲν τῶν κατὰ τῆς κακίας, τιμῶν δὲ
τῶν ὑπὲρ τοῦ καλοῦ λέγειν ἠδύνατο οὐκ εὐκαταφρο-
νήτως, ὥστ’ οὐ μόνον ἀγροίκους καὶ ἰδιώτας ἄγε-
σθαι ὑπὸ τῶν λεγομένων, ἀλλὰ καὶ οὐκ ὀλίγοις τῶν
συνετωτέρων, καὶ δυναμένων ἐνορᾷν ἀποκρύψει (47)
τῶν εὐτελεστέρων νομιζομένων ἀπαγγέλλεσθαι, πε-
ριεχούσῃ τι (ὡς ἔστιν εἰπεῖν) ἔνδον ἁπορῤητότερον; ’0
μὲν οὖν παρὰ τῷ Πλάτωνι (48) Σερίφιος, ὀνειδίζων τῷ ‘
Θεμιστοκλεῖ, διαϐοήτῳ γεγενημένῳ ἐπὶ τῇ στρατηγίᾳ,
ὡς οὐκ ἐκ τοῦ ίδίου ἤθους τὸ ἔνδοξον ὰνειληφότι, ἀλλ’
ἐκ τοῦ εὐτυχηκέναι πατρίδος τῆς ἐν ὅλῃ Ἑλλάδι ἐπι-
σημοτάτης, ἀκήκοεν άπὸ εὐγνωμονοῦντος Θεμιστο-
κλέους, καὶ ὁρῶντος, ὅτι συνεϐάλετο αύτῷ πρὸς τὸ
ἔνδοξον καὶ ἡ πατρὶς, ὅτι, ι Ούκ ἂν ἐγὼ Σερίφιος ὣν,
οὕτως ἔνδοξος ἐγεγόνειν ° οὔτε σὺ Ἀθηναῖος εὐτυ-
χήσας γενέσθαι, ἐγένου ἂν Θεμιστοκλῆς. ι ’0 δ’ ἡμέ-
τερος Ἰησοῦς καὶ ὀνειδιζόμενος ὡς ὲκ κώμης γεγο-
νὼς, καὶ ταύτης οὐχ Ἐλλαδικῆς, οὐδέ τινος ἔθνους ς
ὄντος παρά τοῖς πολλοῖς ἐν προαγωγῇ· δυσφημούμει
νος δὲ καὶ ἐπὶ τῷ πενιχρᾶς καὶ χερνήτιδος υίὸς εἶναι,
καὶ διὰ πενίαν καταλιπὼν τὴν πατρίδα, ἐν Αἰγύπτῳ
ptofiapv'fiaat' καὶ οἱονεὶ (πρὸς τὸ ληφθὲν παράδειγμα) ’
οὐ μόνον Σερίφιος γεγονὼς, καὶ ἀπὸ ἐλαχίστης καὶ
Τίς οῦν μὴ παρέργως ἁνερευνῶν τὴν τῶν πραγμά-
των φύσιν, οὐκ ἂν αὑτὸν καταπλαγείη νικήσαντα (49)
καὶ ὑπεραναϐἦναι δυνηθέντα τῇ δόξῃ τὰ ποιητικά
ἀδοξίας πάντα, καὶ πάντας τοὺς πώποτ’ ἐνδόξους;
Καίτοι γε οί ἐν ἀνθρώποις ἔνδοξοι σπάνιον εἰ ἐπὶ '
(l9) Νικήσαντα. Sic omnes codd. mss., si cxce-
peris Anglicanam tertium in quo legitur xwficawat,
ibidem quinque mss., καὶἒ ὑπεραναϐἦναι. Alii, καὶ
ὑπερϐῆναι. intra codd, Reg.__'et_ Basileensis, σπάτ
νιονεῑ ἐπὶ πλεῖον. Duo 'Vaticani, σπάνιον εί
ἐπὶ πλείονα. Reliqui, σπάνιον εί ἐπὶ πλειόνων. “