PG 114, col. 1105
πολὺ μὲν τῆς νυκτὸς ἤνυστο, μηδὲν δὲ ἡ ἔντευξις ὓπ-
ελὶάττοντο, πάλιν τὸ ξύλον κρουσθέν, λύπης (φευι) καὶ
βαρυθυμίας μεστὸν τὸν ἄνθρωπον ἀποπέμπει, o6
μὴν ὥστε καὶ ἀπογνῶναι τὴν εἰσαῦθις ἐπάνοδον, Τῷ
δὲ Πρόκλῳ θαυμάζειν μὲν ἀτεχνῶς ἐπῄει ' ἐγκαλεῖν
δὲ παρῆν αδδενὶ, ἑαυτῷ δὲ μέμφεσθαι μᾶλλον, ὡς
παρὰ τὴν αὖτοῦ ἀμέλειαν τοῦτο συμϐαῖνον, Δια ταῦτα
καὶ συνθήκας ἑαυτῷ τίθησι πάνυ βεϐαίας μὴ προσ-
έσθαι τροιρῆν, μὴ ὕπνῳ ε’ίξαι1 μὴ βραχὺ τῶν θυρῶν
ἀποστῆναι, ἕως αὖτῷ γένοιτο ἦ τῷ ἀνθρώπῳ πρώτην
θέσθαι τὴν εἴσοδον, ἢ μαθεῖν τίς εἴη 6 καὶ ταῖς προ-
λαϐούσαις τὴν εἰσαγωγὴν ὑποκλέψας
· ὡς δὲ οὗτοι
περὶ θυρῶν ἦν ὄμμασί γε καὶ ὠσίν ἑστῶσι καὶ ὅλῳ
προσέχων τῷ νῷ, τρίτη μὲν αὕτη νὺξ ἦν, καὶ 6
ἅνθρωπος ᾔδη παρῆν, Εὐθὺς οὖν 6 Πρόκλος ἀπαντή-
σας, Θάρσει, ἔφη ⁶ ἀκριϐὴς γὰρ ἐγὼ σοι τὰ νὸν φύ-
λαξ, καὶ οὒδεῗς εὶς δεῦρο πρὸς τὸν μέγαν εἰσέλθοι,
ἀλλὰ πρῶτός τε καὶ μόνος αὐτὸς εἰσελεόσῃ, καὶ
κατὰ σχολὴν ἓντεύξῂ, καθώς σοι βούλημα. Τοῦτο
εἶπὼν ἄπεισι διὰ τάχους, καὶ τῇ όπῇ τὸν ὀφθαλμὸν
προσϐαλὼν, καὶ πάλιν ὅμοια τοῖς προτέροις ἰδὼν, τὸν
μὲν τὸ στόμα θατέρᾳ τῶν ἀκοῶν παραϐάλλοντα, καῖ
ὠς ἀπόρρητά τινα διαψιθυρίζοντα, τὸν δὲ χάρτην
μεταχειρίζοντα καὶ ἐοικότα γράφειν τὰ εἰσηγούμενα,
συνῆκεν 6 Πρόκλος οὒκ ἀθεεὶ τήνδε τὴν ὄψιν γίνε-
σθαι, οὔτε μην εἶναι ἀνθρώπειόν τι τὸ φαινόμενον,
αλλὰ θεῖόν τι χρῆμα ni κρεῖττον ἢ κατ’ ἄνθρωπον.
Ἐπιστραφεὶς τοίνυν, Ἄπιθι, τῷ ἀνθρώπῳ φησὶ, καὶ
καθ’ ἑαυτὸν μένε τοῦ Θεοῦ δεόμενος. Εἰκὸς γάρ σου
καὶ ἀϐούλητον αὐτῷ την εἴσοδον εἶναι, καὶ παρὰ
10610 κωλύεσθαι. Ἐπεὶ βέϐαιον κείσθω σοι τοῦτο
-ιιαὶ ἀναμφίλογον, μηδένα [’ίσ, μηδενὸς] τῶν περι-
κειμένων σῶμα, ἀλλὰ θειοτέραν τινα καὶ ὑπὲρ ἡμᾶς
εἶναι τὴν ὁμιλίαν, Ἔχει γὰρ καὶ αὖθις ὁμοίως, ὡς
αἱ προλαϐοὖοαι δύο νύκτες μοι ἔδειξαν. Καὶ 6 μὲν
οὕτως ἀπῄει λύπη δεινῇ κάτοχος καὶ ἀπορίας κατά-
πλεως. Ἡμέρας δὲ ἤδη γενομένης, μνήμη τὸν μακά-
ριοι ὑπελθοῦσα μετακαλέσασθαι τὸν Πρόκλον ποιεῖ ⁸
Καὶ ποῦ, φησὶν, 6 πρὸ τῆσδε τῆς τρίτης ὡς ἡμᾶς
ἐλθεῖν ἀξιώσας, καὶ τοῦτο παρ’ ἡμῶν λαϐὼν κατᾶ
θέλησιν ; '0 δὲ τρίτον, ἔφη, τῶν τριῶν ἐφεξῆς νυ-
κτῶν παρεγένετο, καὶ παρέτεινε προσμένων εἷς
ὄρθρον. Ἀλλ’ ἐπεὶ ἔτυχεν ἕτερον ὁμιλεῖν σοι, αὔθαδες
ἐνομίσθη προσελθόντας ἐγκοπὴν δοῦναι τῷ λόγῳ,
Τὸν δὲ θαυμάσαντα, Καὶ τίς, φάναι, 6 προσελθὼν
νυκτός μοι καὶ ὁμιλήσας ; Εἶτα τὸν Πρόκλον, τούτῳ
ἐοικὼς, εἰπεῖν, 'o προσομιλῶν σοι, δείξαντα ἐπὶ τῆς
εἰκόνος τον Παῦλον, ἥτις τῷ Ἰωάννῃ πρὸ ὀφθαλμῶν
ἵστατο, καὶ ἢν συνεχῶς εἱωθει προσϐλέπειν ⁸
ος και
διεφαίνετο καθημένῳ σοι, φησὶ, καὶ τῇ Γραφῇ προσ·-
κειμένῳ ἠρέμα τοῖς ὤμοις ἐπικλινόμενος, καὶ πρὸς
τὸ οὖς ὁμιλῶν (ὡς δὲ ἐμὲ οἴεσθαι) καὶ αὐτὸς ἐκεῖνος
ταῖς ἀληθείαις ἐστίν, ’Ἔγνω τοιγαροῦν 6 μέγας
ἐ ο, ν -. ι κ 9 ε ν ’γρ
πηκοον αυτου γενεσθαι το Θεϊον, eq; οις ε,ητει μα-
Θεϊν, εἰ κατα νούν τῷ Ἀποστόλῳ τῶν ἐπιστολῶν ἡ ἐξ·
ελὶάττοντο, πάλιν τὸ ξύλον κρουσθέν, λύπης (φευι) καὶ
βαρυθυμίας μεστὸν τὸν ἄνθρωπον ἀποπέμπει, o6
μὴν ὥστε καὶ ἀπογνῶναι τὴν εἰσαῦθις ἐπάνοδον, Τῷ
δὲ Πρόκλῳ θαυμάζειν μὲν ἀτεχνῶς ἐπῄει ' ἐγκαλεῖν
δὲ παρῆν αδδενὶ, ἑαυτῷ δὲ μέμφεσθαι μᾶλλον, ὡς
παρὰ τὴν αὖτοῦ ἀμέλειαν τοῦτο συμϐαῖνον, Δια ταῦτα
καὶ συνθήκας ἑαυτῷ τίθησι πάνυ βεϐαίας μὴ προσ-
έσθαι τροιρῆν, μὴ ὕπνῳ ε’ίξαι1 μὴ βραχὺ τῶν θυρῶν
ἀποστῆναι, ἕως αὖτῷ γένοιτο ἦ τῷ ἀνθρώπῳ πρώτην
θέσθαι τὴν εἴσοδον, ἢ μαθεῖν τίς εἴη 6 καὶ ταῖς προ-
λαϐούσαις τὴν εἰσαγωγὴν ὑποκλέψας
· ὡς δὲ οὗτοι
περὶ θυρῶν ἦν ὄμμασί γε καὶ ὠσίν ἑστῶσι καὶ ὅλῳ
προσέχων τῷ νῷ, τρίτη μὲν αὕτη νὺξ ἦν, καὶ 6
ἅνθρωπος ᾔδη παρῆν, Εὐθὺς οὖν 6 Πρόκλος ἀπαντή-
σας, Θάρσει, ἔφη ⁶ ἀκριϐὴς γὰρ ἐγὼ σοι τὰ νὸν φύ-
λαξ, καὶ οὒδεῗς εὶς δεῦρο πρὸς τὸν μέγαν εἰσέλθοι,
ἀλλὰ πρῶτός τε καὶ μόνος αὐτὸς εἰσελεόσῃ, καὶ
κατὰ σχολὴν ἓντεύξῂ, καθώς σοι βούλημα. Τοῦτο
εἶπὼν ἄπεισι διὰ τάχους, καὶ τῇ όπῇ τὸν ὀφθαλμὸν
προσϐαλὼν, καὶ πάλιν ὅμοια τοῖς προτέροις ἰδὼν, τὸν
μὲν τὸ στόμα θατέρᾳ τῶν ἀκοῶν παραϐάλλοντα, καῖ
ὠς ἀπόρρητά τινα διαψιθυρίζοντα, τὸν δὲ χάρτην
μεταχειρίζοντα καὶ ἐοικότα γράφειν τὰ εἰσηγούμενα,
συνῆκεν 6 Πρόκλος οὒκ ἀθεεὶ τήνδε τὴν ὄψιν γίνε-
σθαι, οὔτε μην εἶναι ἀνθρώπειόν τι τὸ φαινόμενον,
αλλὰ θεῖόν τι χρῆμα ni κρεῖττον ἢ κατ’ ἄνθρωπον.
Ἐπιστραφεὶς τοίνυν, Ἄπιθι, τῷ ἀνθρώπῳ φησὶ, καὶ
καθ’ ἑαυτὸν μένε τοῦ Θεοῦ δεόμενος. Εἰκὸς γάρ σου
καὶ ἀϐούλητον αὐτῷ την εἴσοδον εἶναι, καὶ παρὰ
10610 κωλύεσθαι. Ἐπεὶ βέϐαιον κείσθω σοι τοῦτο
-ιιαὶ ἀναμφίλογον, μηδένα [’ίσ, μηδενὸς] τῶν περι-
κειμένων σῶμα, ἀλλὰ θειοτέραν τινα καὶ ὑπὲρ ἡμᾶς
εἶναι τὴν ὁμιλίαν, Ἔχει γὰρ καὶ αὖθις ὁμοίως, ὡς
αἱ προλαϐοὖοαι δύο νύκτες μοι ἔδειξαν. Καὶ 6 μὲν
οὕτως ἀπῄει λύπη δεινῇ κάτοχος καὶ ἀπορίας κατά-
πλεως. Ἡμέρας δὲ ἤδη γενομένης, μνήμη τὸν μακά-
ριοι ὑπελθοῦσα μετακαλέσασθαι τὸν Πρόκλον ποιεῖ ⁸
Καὶ ποῦ, φησὶν, 6 πρὸ τῆσδε τῆς τρίτης ὡς ἡμᾶς
ἐλθεῖν ἀξιώσας, καὶ τοῦτο παρ’ ἡμῶν λαϐὼν κατᾶ
θέλησιν ; '0 δὲ τρίτον, ἔφη, τῶν τριῶν ἐφεξῆς νυ-
κτῶν παρεγένετο, καὶ παρέτεινε προσμένων εἷς
ὄρθρον. Ἀλλ’ ἐπεὶ ἔτυχεν ἕτερον ὁμιλεῖν σοι, αὔθαδες
ἐνομίσθη προσελθόντας ἐγκοπὴν δοῦναι τῷ λόγῳ,
Τὸν δὲ θαυμάσαντα, Καὶ τίς, φάναι, 6 προσελθὼν
νυκτός μοι καὶ ὁμιλήσας ; Εἶτα τὸν Πρόκλον, τούτῳ
ἐοικὼς, εἰπεῖν, 'o προσομιλῶν σοι, δείξαντα ἐπὶ τῆς
εἰκόνος τον Παῦλον, ἥτις τῷ Ἰωάννῃ πρὸ ὀφθαλμῶν
ἵστατο, καὶ ἢν συνεχῶς εἱωθει προσϐλέπειν ⁸
ος και
διεφαίνετο καθημένῳ σοι, φησὶ, καὶ τῇ Γραφῇ προσ·-
κειμένῳ ἠρέμα τοῖς ὤμοις ἐπικλινόμενος, καὶ πρὸς
τὸ οὖς ὁμιλῶν (ὡς δὲ ἐμὲ οἴεσθαι) καὶ αὐτὸς ἐκεῖνος
ταῖς ἀληθείαις ἐστίν, ’Ἔγνω τοιγαροῦν 6 μέγας
ἐ ο, ν -. ι κ 9 ε ν ’γρ
πηκοον αυτου γενεσθαι το Θεϊον, eq; οις ε,ητει μα-
Θεϊν, εἰ κατα νούν τῷ Ἀποστόλῳ τῶν ἐπιστολῶν ἡ ἐξ·