PG 139, col. 177
πον ἤ τὰ ὑποστατικᾶ καί προσωπικά :
ΓΡ.“Ο μὲν ἔστι κοινὸν καὶ ἔν καὶ ταυτὸν Πατρὶ
καὶ Τίῷ καὶ Πνεῦματι, τοῦτο οὐσίαν καὶ φύσιν,
xui τὰ προσόντα τούτοις κοινῶς καὶ ἡνωμένως καὶ
ταυτῶς, οὐσιώδη καὶ φυσικά· ἕκαστον δὲ τῶν τριῶν,
ὑπόστασίν τε καὶ πρόσωπον, καί ὅπερ ἑνὶ ἑκάστῳ
ἴδιον, τοῦτο ὑποστατικὸν καὶ προσωπικόν.
ΛΑΤ. Εὖ μὲν ἴσως λάγεις ταυτίο πλὴν καὶ ὃπο-
δειγματικῶς σαρήνισον τὰ λεγόμενα.
I‘P. Τὴν-μὶν ὑπερφυῆ καὶ ὑπεροόσιον θεότητα
φύσιν εἰώθαμεν λέγειν τῆς ἁγίας Τριάδος, μίαν
καὶ τὴν αὐτὴν καὶ οὐσίαν ἁπλῆν τε καί ἀπαράλ-
- . . ι . . . .. . _
λακτον· τήν αὐτὴν καὶ ὡσαύτως ἔχουσαν ἐν τῷ
Πατρὶ καὶ ἒν τῷ Υίῷ καὶ ἐν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι.
Φυσικᾶ δὲκαὶ οὐσιώδη, εἰ καὶ κυρίως τὰ κατ’ οὐ·
σίαν προσόντα τισι, πλὴν ἀλλᾶ νῦν ἐπὶ τῆς Τριάδος
καταχρηστικῶς τά περὶ οὐσίαν κοινως καὶ ταυτῶς
καὶ ἆμερῶς Θεωροόμενα, ὡς τῶν κατ’ οὐσίαν ἐχόν-
τῶν πάντη τὸ κρύσιον καὶ ἄγνωστον, ἀνώνυμόν τε
καὶ ὓπερώνυμον. T06 Θεοῦ γὰρ ἡμῖν καὶ ἡ γνῶσις
καὶ ἡ κλῆσις, καὶ πᾶν ὃνομα καὶπᾶν νόημα οὐκ
ἐκ τῶν κατ’ αὐτὸν, ἀλλ’ ἐκ τῶν περί αὐτὸν Φυσικὰ
μὲν οὖν καὶ οὐσιώδη φαμὲν ἐπὶ τῆς ἁγίας Τριάδος
τήν ὑπεραγαθον καὶ πανάγαθον ἀγαοότητα, τήν
ὖπερδῦναμον καὶ παντοδύναμον δύναμιν, τήν ὺπέρ-
σοιρον σοφίαν καὶ ,πάνσοφοη 16 παντουργὸν, τὸ
ποιητικὸν, τὸ δημιουργικὸν, τὸ προνοητικὸν, τὸ
συνεκτικὸν πάσης κτίσεως, τὸ ἀΐδιον, τὸ ἰιὶὶχρονον C
καὶ ὐπέρχρονον, τὸ αἰώνιον καὶ ὑπεραιώνιον, τὸ
κατὰ χρόνον ἄναρχον, τὸ ἄκτιστον, τὸ ἀγένητον (δι’
ἑνὸς νγραφόμενον), τὸ ὰτέλευτον, τὸ ἂκατάληπτον,
τὸ ἀπερίληπτον, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀόρατον, τὸ
ἄπειρον, τὸ ὑπὲρ πᾶσαν αἴσθησίν τε καὶ νόησιν·
πάντα δὴ ἁπλῶς ὅσα κοινὰ καὶ ταύτᾶ Πατρὸς καὶ
Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματσς, οὖσιώδη λὲγομεν καὶ
φυσικὰ, οὗ κυρίως, ὡς κατ’ οὐσίαν αὐτοῖς ὑπάρο
χοντα, ἀλλὰ καταχρηστικῶς ὡς περὶ τήν οὐσίαν
κοινῶς καὶ ταυτῶς καὶ ἀμερῶς ξθεωρούμενα. ’Τπό-
στασιν δὲ καὶ πρόσωπον λὲγομεν ἕκαστον τῶν
τριῶν,τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν, 16 Πνεῦμα· ὑποστα-
τικᾶ δὲ καὶ προσωπικὰ τὰ περὶ ἵκαστον ,τούτων
ἰδιαζόντως ὑπάρχοντα, τὴν πιτρότητα, τήν υἱότητα.
τὴν 106 ἁγίου Πνεύματος ἰδιότητα, καθ’ ἤν δηλαδή
16 Πνεῦμα ἐκπορευτὸν ὀνομάζεται· 16 ἀγέννητον
(διὰ δύο γραφόμενον ν), τὸ γεννητον ὁμοίως καὶ 16
ἱκπορευτόν, τήν ἀγεννησίαν, τήν γέννησιν, καὶ τῆν
ἐκπόρευσιν· καὶ ταῦτα οὗ μεταπίπτοντα, ἀλλ’ ἓκα-
στον ἑκάστης ὗποστάσεως ἆμετακινήτως καὶ ἀνυπ-,
αλλοὶκτως χαρακτηριπικὸν ἰδίωμα τε καὶ γνώρισμα·
τοῦ Πατρὸς τὴν ἆγεννησίαν, ὅτι μὴ ἔκ τινος, καὶ
οὔτε 106 Υἱοῦ οὔτε 106 Πνεύματος· 106 T106 τὴν
γέννησιν, καὶ οὔτε 106 [Ιατρὸς οὔτε 106 Ηνεόματος·
μόνος γὰρ ἐκ 106 Πατρὸς γεννητὸς, διὸ καὶ μονο-
(Ιι) Cf. Petav. De Trinitate lib. IV, Promm. ιι. 2 seq.
ΓΡ.“Ο μὲν ἔστι κοινὸν καὶ ἔν καὶ ταυτὸν Πατρὶ
καὶ Τίῷ καὶ Πνεῦματι, τοῦτο οὐσίαν καὶ φύσιν,
xui τὰ προσόντα τούτοις κοινῶς καὶ ἡνωμένως καὶ
ταυτῶς, οὐσιώδη καὶ φυσικά· ἕκαστον δὲ τῶν τριῶν,
ὑπόστασίν τε καὶ πρόσωπον, καί ὅπερ ἑνὶ ἑκάστῳ
ἴδιον, τοῦτο ὑποστατικὸν καὶ προσωπικόν.
ΛΑΤ. Εὖ μὲν ἴσως λάγεις ταυτίο πλὴν καὶ ὃπο-
δειγματικῶς σαρήνισον τὰ λεγόμενα.
I‘P. Τὴν-μὶν ὑπερφυῆ καὶ ὑπεροόσιον θεότητα
φύσιν εἰώθαμεν λέγειν τῆς ἁγίας Τριάδος, μίαν
καὶ τὴν αὐτὴν καὶ οὐσίαν ἁπλῆν τε καί ἀπαράλ-
- . . ι . . . .. . _
λακτον· τήν αὐτὴν καὶ ὡσαύτως ἔχουσαν ἐν τῷ
Πατρὶ καὶ ἒν τῷ Υίῷ καὶ ἐν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι.
Φυσικᾶ δὲκαὶ οὐσιώδη, εἰ καὶ κυρίως τὰ κατ’ οὐ·
σίαν προσόντα τισι, πλὴν ἀλλᾶ νῦν ἐπὶ τῆς Τριάδος
καταχρηστικῶς τά περὶ οὐσίαν κοινως καὶ ταυτῶς
καὶ ἆμερῶς Θεωροόμενα, ὡς τῶν κατ’ οὐσίαν ἐχόν-
τῶν πάντη τὸ κρύσιον καὶ ἄγνωστον, ἀνώνυμόν τε
καὶ ὓπερώνυμον. T06 Θεοῦ γὰρ ἡμῖν καὶ ἡ γνῶσις
καὶ ἡ κλῆσις, καὶ πᾶν ὃνομα καὶπᾶν νόημα οὐκ
ἐκ τῶν κατ’ αὐτὸν, ἀλλ’ ἐκ τῶν περί αὐτὸν Φυσικὰ
μὲν οὖν καὶ οὐσιώδη φαμὲν ἐπὶ τῆς ἁγίας Τριάδος
τήν ὑπεραγαθον καὶ πανάγαθον ἀγαοότητα, τήν
ὖπερδῦναμον καὶ παντοδύναμον δύναμιν, τήν ὺπέρ-
σοιρον σοφίαν καὶ ,πάνσοφοη 16 παντουργὸν, τὸ
ποιητικὸν, τὸ δημιουργικὸν, τὸ προνοητικὸν, τὸ
συνεκτικὸν πάσης κτίσεως, τὸ ἀΐδιον, τὸ ἰιὶὶχρονον C
καὶ ὐπέρχρονον, τὸ αἰώνιον καὶ ὑπεραιώνιον, τὸ
κατὰ χρόνον ἄναρχον, τὸ ἄκτιστον, τὸ ἀγένητον (δι’
ἑνὸς νγραφόμενον), τὸ ὰτέλευτον, τὸ ἂκατάληπτον,
τὸ ἀπερίληπτον, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἀόρατον, τὸ
ἄπειρον, τὸ ὑπὲρ πᾶσαν αἴσθησίν τε καὶ νόησιν·
πάντα δὴ ἁπλῶς ὅσα κοινὰ καὶ ταύτᾶ Πατρὸς καὶ
Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματσς, οὖσιώδη λὲγομεν καὶ
φυσικὰ, οὗ κυρίως, ὡς κατ’ οὐσίαν αὐτοῖς ὑπάρο
χοντα, ἀλλὰ καταχρηστικῶς ὡς περὶ τήν οὐσίαν
κοινῶς καὶ ταυτῶς καὶ ἀμερῶς ξθεωρούμενα. ’Τπό-
στασιν δὲ καὶ πρόσωπον λὲγομεν ἕκαστον τῶν
τριῶν,τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν, 16 Πνεῦμα· ὑποστα-
τικᾶ δὲ καὶ προσωπικὰ τὰ περὶ ἵκαστον ,τούτων
ἰδιαζόντως ὑπάρχοντα, τὴν πιτρότητα, τήν υἱότητα.
τὴν 106 ἁγίου Πνεύματος ἰδιότητα, καθ’ ἤν δηλαδή
16 Πνεῦμα ἐκπορευτὸν ὀνομάζεται· 16 ἀγέννητον
(διὰ δύο γραφόμενον ν), τὸ γεννητον ὁμοίως καὶ 16
ἱκπορευτόν, τήν ἀγεννησίαν, τήν γέννησιν, καὶ τῆν
ἐκπόρευσιν· καὶ ταῦτα οὗ μεταπίπτοντα, ἀλλ’ ἓκα-
στον ἑκάστης ὗποστάσεως ἆμετακινήτως καὶ ἀνυπ-,
αλλοὶκτως χαρακτηριπικὸν ἰδίωμα τε καὶ γνώρισμα·
τοῦ Πατρὸς τὴν ἆγεννησίαν, ὅτι μὴ ἔκ τινος, καὶ
οὔτε 106 Υἱοῦ οὔτε 106 Πνεύματος· 106 T106 τὴν
γέννησιν, καὶ οὔτε 106 [Ιατρὸς οὔτε 106 Ηνεόματος·
μόνος γὰρ ἐκ 106 Πατρὸς γεννητὸς, διὸ καὶ μονο-
(Ιι) Cf. Petav. De Trinitate lib. IV, Promm. ιι. 2 seq.