PG 141, col. 1045
οὗτοι, του Σατὰν ἐνδεικνυμένου κᾶνταὺθι τὴν οἱ-
κείαν ἐνέργειαν, φεύγουσιν ἡμᾶς βδελύττόμενοι,
τί χρὴ καὶ λέγειν² οὕς ἂνορθῶσασθαι μόνον τοῦ
τοὺς νεκροὺς ζωοποιοῦντος Θεοῦ, σαφῶς ἤδη τῷ
φθόνῳ καταπεσόντας, καὶ κινδυνεύσαντας; Οἷς καὶ
δάκρυα μᾶλλον συμπαθείας ἆρμόζουσιν ἢ λόγοι
πρὸς τὸ κρεῖττον μεθέλκοντες ' ὅτι μηδὲ πείθουσι,
κατὰ τὸν εἰπόντα σοφὸν, οὐδ’ ἢν πείσωσιν. Οὕτω τῇ
πρὸς τὸ καλὸν μετουσίᾳ τεθνήκασι, τῇ βασκανίᾳ
τὴν γνώμην κατ’ ὀλίγοι τακέντες ναὶ ταύτῃ σαφῶς
εἷς τὸ παντελὲς ὒποῤῥεύσαντες, Ἀλλ’ ὲκεϊνοι μὲν
ὶρῤίφθων τοῦ λόγου τούτου μακρὰν, ὡς ἀνιάτως
τῆς προαιρέσεως ἔχοντες · πρὸς δὲ τοὺς ἄλλως δια-
κειμένους, οἵ καὶ τὴν θεραπείαν ἔτι τυχὸν προσδο-
κήσιμοι, καὶ γὰρ εἰκὸς ὀψὲ καὶ μόλις ἅψασθαί
τι τῆς αὐτῶν καρδίας ῥῆμα σωτήριον, τὸν λόγον
ποιητέον ἡμῖν, ὲν ᾧ καὶ τὰς γραφικὰς χρήσεις,
αἶς ἐντυχοῦσιν ὁδηγηθῆναι πρὸς την ἀληθειαν ἀπλα-
νῶς ἐξεγένετο, κατατάξομεν, τὰ παρ’ ἑαυτῶν συν-
τιθέντες, sui τὸν νοῦν αὐτῶν ὡς ’δύναμις ἀναπτύσ-
σοντες. "Ean δ’ ὅπου καί τὰ τῶν ἐναντίων ἀνθυ-
ποφέροντες, καὶ ταυτα κατὰ τὴν ἐν ἡμῖν χορηγίαν
τνῡ Πνεύματος λύοντες, ὼς ἂν οἱ μὲν δι’ ἄγνοιαν
τούτων ἀποπηδῶντες ἡμῶν ὂιδαχθώσιν ἴσως κάκ
μόνης τῆς τῶν θείων φωνῶν ἁκροέσεως, μὴ c9565?—
σθαι ῳόὸον, οὗ μή ἐστι φόϐος, κατᾶ τὸν ψαλμογρά-
φον Δαοὶδ, ἢ μᾶλλον τὴν ἐπαινετὴν δειλίαν ἔνδον
ἓν καρδίᾳ συλλαϐόντες, καὶ ὠέινήσαντες, πνεῦμα
σωτηρίας ἐκτὲκοιεν, ἐν τῷ προσδραμεῖν ἑτοίμως,
καὶ τὰς ψυχὰς ὀπίσω mmmam τῶν ἡμετέρων,
Οἱ δὲ ταυτας παρεξηγούμενσι τιῖς ὀρθαῖς ἡμῶν καὶ
ἀδιαπτώτοις ἐννοίαις, ἄν ἄρα καὶ συγκαταθέσθαι
δυντ,¹)ε“εν σῦταῒς, τῆς προτέρας χαταγνόντε; ἑαυ-
τῶν ὑπολήψεως τὸ ἀκριϐὲς τοῦ δόγματος μεταμά-
θωσι⁷ καὶ μή τολμῶσι λέγειν ὡς ἐγὼ τινος ἒπυθό-
μην αὒτῶν, ἀϐασανίστως ἡμᾶς τας τῶν ἁγίων
Πκτέρων δεξαμένους φωνὰς, τας δοξαντα συνάγειν
κακῶς, ἀλλ’ ἕν καὶ τὸ «se. φρονοῦντες γένοιντο μεθ’
ἡμῶν, καὶ κοινῇ τὴν Τριάδι δοξάνωμεν, τὴν μῖκν
θεότητά τε καὶ δύναμιν, περὶ ἧς ἤδη καὶ πρὶν
τοῦ {na/mata; εἰσϐαλεῖν, βραχέα διεξελθεῖν ἠγτι-
σάμενος δεῖν, οὕτω γὰρ ἂν ὁ λόγος εὒοδῶθείη πρὸς
τὸ προκείμενον⁷ αὐτὴν ἐκείνην ἐπικαλοῦμαι τὴν
τοὺς ἀσυνέτους καὶ ἀσόφους συνετίζουσαν καὶ σοφί-
ζουσαν, ἐν ἦ πάντες οἱ τῇς γνώσεως ἀπόκρυφοι
θησαυροὶ κατὰ τὸν μέγαν Ἀπόστολονι λόγον μοι
παρασχεῖν ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματος, ’ίνα τοῦ προσ-
ήκοντος, οἷον τε κατευστοχῆσας δυνηθείην εἰπεῖν τι
τῆς θείας μεγαλοπρεπείας ἐπάξιον,
ι’. Νιλσιθι δέ μοι τὸ φοϐερὸν τοῖς πᾶσιν ὅνομα
καὶ φρικτὸν, Θεέ καὶ Κύριε τού παντὸς, ἀγέννητε
Ηατέρ, ὶίἒ μονυγενὲς, καὶ Πνευμα συμφυές τε καὶ
σύνθρονον, ἡτῶν ὄντων ὒπεράρχιος ἀρχή καὶ ὑπέρ-
χρονος, τὸ τριλαμπές κράτος καὶ ἆμερές, ἡ δμο-
κείαν ἐνέργειαν, φεύγουσιν ἡμᾶς βδελύττόμενοι,
τί χρὴ καὶ λέγειν² οὕς ἂνορθῶσασθαι μόνον τοῦ
τοὺς νεκροὺς ζωοποιοῦντος Θεοῦ, σαφῶς ἤδη τῷ
φθόνῳ καταπεσόντας, καὶ κινδυνεύσαντας; Οἷς καὶ
δάκρυα μᾶλλον συμπαθείας ἆρμόζουσιν ἢ λόγοι
πρὸς τὸ κρεῖττον μεθέλκοντες ' ὅτι μηδὲ πείθουσι,
κατὰ τὸν εἰπόντα σοφὸν, οὐδ’ ἢν πείσωσιν. Οὕτω τῇ
πρὸς τὸ καλὸν μετουσίᾳ τεθνήκασι, τῇ βασκανίᾳ
τὴν γνώμην κατ’ ὀλίγοι τακέντες ναὶ ταύτῃ σαφῶς
εἷς τὸ παντελὲς ὒποῤῥεύσαντες, Ἀλλ’ ὲκεϊνοι μὲν
ὶρῤίφθων τοῦ λόγου τούτου μακρὰν, ὡς ἀνιάτως
τῆς προαιρέσεως ἔχοντες · πρὸς δὲ τοὺς ἄλλως δια-
κειμένους, οἵ καὶ τὴν θεραπείαν ἔτι τυχὸν προσδο-
κήσιμοι, καὶ γὰρ εἰκὸς ὀψὲ καὶ μόλις ἅψασθαί
τι τῆς αὐτῶν καρδίας ῥῆμα σωτήριον, τὸν λόγον
ποιητέον ἡμῖν, ὲν ᾧ καὶ τὰς γραφικὰς χρήσεις,
αἶς ἐντυχοῦσιν ὁδηγηθῆναι πρὸς την ἀληθειαν ἀπλα-
νῶς ἐξεγένετο, κατατάξομεν, τὰ παρ’ ἑαυτῶν συν-
τιθέντες, sui τὸν νοῦν αὐτῶν ὡς ’δύναμις ἀναπτύσ-
σοντες. "Ean δ’ ὅπου καί τὰ τῶν ἐναντίων ἀνθυ-
ποφέροντες, καὶ ταυτα κατὰ τὴν ἐν ἡμῖν χορηγίαν
τνῡ Πνεύματος λύοντες, ὼς ἂν οἱ μὲν δι’ ἄγνοιαν
τούτων ἀποπηδῶντες ἡμῶν ὂιδαχθώσιν ἴσως κάκ
μόνης τῆς τῶν θείων φωνῶν ἁκροέσεως, μὴ c9565?—
σθαι ῳόὸον, οὗ μή ἐστι φόϐος, κατᾶ τὸν ψαλμογρά-
φον Δαοὶδ, ἢ μᾶλλον τὴν ἐπαινετὴν δειλίαν ἔνδον
ἓν καρδίᾳ συλλαϐόντες, καὶ ὠέινήσαντες, πνεῦμα
σωτηρίας ἐκτὲκοιεν, ἐν τῷ προσδραμεῖν ἑτοίμως,
καὶ τὰς ψυχὰς ὀπίσω mmmam τῶν ἡμετέρων,
Οἱ δὲ ταυτας παρεξηγούμενσι τιῖς ὀρθαῖς ἡμῶν καὶ
ἀδιαπτώτοις ἐννοίαις, ἄν ἄρα καὶ συγκαταθέσθαι
δυντ,¹)ε“εν σῦταῒς, τῆς προτέρας χαταγνόντε; ἑαυ-
τῶν ὑπολήψεως τὸ ἀκριϐὲς τοῦ δόγματος μεταμά-
θωσι⁷ καὶ μή τολμῶσι λέγειν ὡς ἐγὼ τινος ἒπυθό-
μην αὒτῶν, ἀϐασανίστως ἡμᾶς τας τῶν ἁγίων
Πκτέρων δεξαμένους φωνὰς, τας δοξαντα συνάγειν
κακῶς, ἀλλ’ ἕν καὶ τὸ «se. φρονοῦντες γένοιντο μεθ’
ἡμῶν, καὶ κοινῇ τὴν Τριάδι δοξάνωμεν, τὴν μῖκν
θεότητά τε καὶ δύναμιν, περὶ ἧς ἤδη καὶ πρὶν
τοῦ {na/mata; εἰσϐαλεῖν, βραχέα διεξελθεῖν ἠγτι-
σάμενος δεῖν, οὕτω γὰρ ἂν ὁ λόγος εὒοδῶθείη πρὸς
τὸ προκείμενον⁷ αὐτὴν ἐκείνην ἐπικαλοῦμαι τὴν
τοὺς ἀσυνέτους καὶ ἀσόφους συνετίζουσαν καὶ σοφί-
ζουσαν, ἐν ἦ πάντες οἱ τῇς γνώσεως ἀπόκρυφοι
θησαυροὶ κατὰ τὸν μέγαν Ἀπόστολονι λόγον μοι
παρασχεῖν ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματος, ’ίνα τοῦ προσ-
ήκοντος, οἷον τε κατευστοχῆσας δυνηθείην εἰπεῖν τι
τῆς θείας μεγαλοπρεπείας ἐπάξιον,
ι’. Νιλσιθι δέ μοι τὸ φοϐερὸν τοῖς πᾶσιν ὅνομα
καὶ φρικτὸν, Θεέ καὶ Κύριε τού παντὸς, ἀγέννητε
Ηατέρ, ὶίἒ μονυγενὲς, καὶ Πνευμα συμφυές τε καὶ
σύνθρονον, ἡτῶν ὄντων ὒπεράρχιος ἀρχή καὶ ὑπέρ-
χρονος, τὸ τριλαμπές κράτος καὶ ἆμερές, ἡ δμο-