PG 142, col. 294
τα, 39130111, ,ἐπειδή μίαν ,ἀρχὴν τὸν Πατέρα τὸν ἄναρ-
χον δογματίζομεν καὶ κτίσεως καὶ θεότητος’ τῆς κέ(-
σεως ποιητικὴν, τῆς θεότητος φυσικήν. Ἀλλί⁷ οὐδὲν
ἁρμόζων τῷ σκοπῷ τῶν εἰρημένων ὁ. λόγος. Μόνος
γὰρ, αἷίτιος 6 Πατὴρ Υἱοῦ 01011 Πνεόματός, τοῦ μὲν
κατὰ γέννησιν, τοῦ δὲ κατὰ τήν ἐκπόρευσιν. Τδί δὲ
0111101101 καὶ ἄμφω ἐκ τοῦ Πατρός⁸ Οὐδέν δὲ ὅλως αἶ’-
τιον θάτερον θατέρου, οὕτε μόνον, 0615 μετὰ τοῦ ΙΙα- ’
τρός. Οὐκ ἀρα κοινωνεῖ ὅλως 6 Υἱὸς τῶ Πατρὶ
τὸν τῆς αἰτίας λόγον ἐπὶ τῇ ἐκπορεύσει καὶ ὑπάρξει
7 ,η η , Α, _ η
τοῦ θΠνεὺματος. Οὗτος 6 τῆς ἀληθείας λόγος. T016111
ἂν εἶχε συμπεραίνουσα καλῶς ἡ ἀπόδοσις.
τὴν ποιητικὴν αἰτίαν μεταϐαίνει. Μεταϐαίνει δὲ οὐκ
016"?) 11 βουλόμενος. Πλὴν ἀπείή δὲ τὸ βλάφημον
106 λόγου.
ἶ(ρή μὲν ⁵οὖν διερευνᾷν πῶς ἄρα λέγει δογμα-
τίζειν τὸν ἄναρχον Πατέρα ἀρχὴν μίαν 310116111-
σεως καὶ θεότητος⁹ ποεητικὴν τῆς κτίσεως, φυσι-
--Αὶη μ’* Λ Ῐ ““ “ “
τῆς θεότητος. Εἰ μὲν κατὰ ταυτὸν κτίσεως⁸
θεότητος, λέγω 6‘5 ὃπερ οὐκ αὐτὸς διεστείλατο, εἷή
, γ ν ν- --Ἱ
δ’ ἂν ὡς καθάπερ ἐπὶ τῆς θεότητος οὐδὲν ἕτερον τῶν
τριῶν προσώπων ἀρχὴ Υἰοῦ τε καὶ Πνεόματος, εἰ μὴ
Q rl ε ⁹ fl Δ ’
6 D1117]9_p.6voc' οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τῆς κτίσέως,¹⁹ό
Πατὴρ 3:11: ἀρχῇ καὶ ,μόνη ἀρχή. Βαϐαῖ τῆς βλασιρη-
μίας ί. ἐξεῖλε γὰρ 6 λόγος τῆς ποιητικῆς ἀἰτίας τῶν
κτισμάτων τὸν Υἱὸν καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα. Καὶ
πῶς ,δημιουργὸς ὁ Υἱόςς πως δὲ. συνδημιουργὸς 6
Παράκλητος πῶς, δὲ διὰ ,τοῦ Λόγου πάντα ἐγένετο,
καὶ χωρὶς αὑτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν 6' γέγονε, Πῶς αἰώ-ἱ
νων ποιητὴς 6 r164; A1’ αὑτοῦ, γάρ, φησὶ, καὶ τοὺς
αἰῶνας ἐποίησε. ΙΙως τε τῷ λόγῳ- Κυρίου οἰ οὐρανοί
ἐστερεώθησαν καὶ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος; Μᾶλ-
κον δὲ πῶς ὁ Πατήρ δι’ Υίοῦ ἐν Πνεύματι ἀγίῳ 7131'-
σαν τὴν κτιστήν ὑπέστησε φύσιν, ὅση ὁρατὴ καὶ ὃση
ἀόρατος, ἐξ οὗ καὶδημιουργὸς εἷς ἡ Τρ-ιάςχχαὶ ap;
χής; . . . . τὸν λόγον τοῦτον, μία καὶ αἰτία τῷ ταυ-
τῷ τῆς ένεργεὶας καὶ βουλήσεως καὶ δυνάμεως, εἴ
ταῦτα οὕτως, καὶ οὐδεὶς ἄλλως ἐρεῖ, ὥς τις ἀληθὴς
κροσκυνητὴς τῆς ἁγίας Τριάδος, δῆλον, έπῖ μὲνήτης
θεολογίας ¹ἔπὶσχετοψ 1'v’ ὁμοίως αὖθις ἐρῶ καὶ καθ’
ἑαυτὸ, καὶ’μάσόγκριτον, τὸ ἀρχικὸν καὶ πρῶτον ἐκ·
λαμϐάνεται αἴτιον, ἀσχετον δὲίλέγων ἐπὶπὸ αἰτια-
τὸν 6 λόγος-ὁρῶν φησὶ, σχέσεως γὰο ναῦτα μᾶλ-
πρῶτον 01616 καὶ ἀρχικὸν λεγέμενον αἶ’τιον. Ἐπὶ δὲ
τῆς κτιστῆς καὶ ὑπὸ γένεσι φύσεως, οὐχ ὃτι δεῖ τῆς
ποιητικῆς αἰτίας τὸν δημιουργὸν ἐξάγειν Υἱὸν, καὶ
τὸ συνδημιουργὸν καὶ τελεσινυργὸν Πνεῦμα, μόνον
ἄν ῥηθείη 6 Πατὴρ αἴτιον, ἀλλᾶ καί *ἀρχικὸν
πρῶτον αἶ’τιον 6 Πατὴρ⁹ 6'11 παρ’ 016106 16 εἶναι τῷ
1⁵ἱῷ καὶ τῷ Πνεύματι. Καὶ πάντα δὲ τὰ τοῦ Μονο-
γενοῦς καὶ τοῦ Πνεόματος εἰς αὐτὸν τὴ πρώτην
ἀναφέρεται αἰτίαν, ἀλλην σὺν αὑτῷ καὶ μετ’ 016106
ὁ Υἰὸς καὶ 16 πανάγιον Πνεῦμα, ἀρχὴ μία καὶ αἰτία
τῆς τῶν ὅντων παραγωγῆς καὶ συστάσεως. Ὅτι
ὥσπερ 06 μεμέρισται τῇ φύσει τὰ τρία, οὕτε τῇ
χον δογματίζομεν καὶ κτίσεως καὶ θεότητος’ τῆς κέ(-
σεως ποιητικὴν, τῆς θεότητος φυσικήν. Ἀλλί⁷ οὐδὲν
ἁρμόζων τῷ σκοπῷ τῶν εἰρημένων ὁ. λόγος. Μόνος
γὰρ, αἷίτιος 6 Πατὴρ Υἱοῦ 01011 Πνεόματός, τοῦ μὲν
κατὰ γέννησιν, τοῦ δὲ κατὰ τήν ἐκπόρευσιν. Τδί δὲ
0111101101 καὶ ἄμφω ἐκ τοῦ Πατρός⁸ Οὐδέν δὲ ὅλως αἶ’-
τιον θάτερον θατέρου, οὕτε μόνον, 0615 μετὰ τοῦ ΙΙα- ’
τρός. Οὐκ ἀρα κοινωνεῖ ὅλως 6 Υἱὸς τῶ Πατρὶ
τὸν τῆς αἰτίας λόγον ἐπὶ τῇ ἐκπορεύσει καὶ ὑπάρξει
7 ,η η , Α, _ η
τοῦ θΠνεὺματος. Οὗτος 6 τῆς ἀληθείας λόγος. T016111
ἂν εἶχε συμπεραίνουσα καλῶς ἡ ἀπόδοσις.
τὴν ποιητικὴν αἰτίαν μεταϐαίνει. Μεταϐαίνει δὲ οὐκ
016"?) 11 βουλόμενος. Πλὴν ἀπείή δὲ τὸ βλάφημον
106 λόγου.
ἶ(ρή μὲν ⁵οὖν διερευνᾷν πῶς ἄρα λέγει δογμα-
τίζειν τὸν ἄναρχον Πατέρα ἀρχὴν μίαν 310116111-
σεως καὶ θεότητος⁹ ποεητικὴν τῆς κτίσεως, φυσι-
--Αὶη μ’* Λ Ῐ ““ “ “
τῆς θεότητος. Εἰ μὲν κατὰ ταυτὸν κτίσεως⁸
θεότητος, λέγω 6‘5 ὃπερ οὐκ αὐτὸς διεστείλατο, εἷή
, γ ν ν- --Ἱ
δ’ ἂν ὡς καθάπερ ἐπὶ τῆς θεότητος οὐδὲν ἕτερον τῶν
τριῶν προσώπων ἀρχὴ Υἰοῦ τε καὶ Πνεόματος, εἰ μὴ
Q rl ε ⁹ fl Δ ’
6 D1117]9_p.6voc' οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τῆς κτίσέως,¹⁹ό
Πατὴρ 3:11: ἀρχῇ καὶ ,μόνη ἀρχή. Βαϐαῖ τῆς βλασιρη-
μίας ί. ἐξεῖλε γὰρ 6 λόγος τῆς ποιητικῆς ἀἰτίας τῶν
κτισμάτων τὸν Υἱὸν καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα. Καὶ
πῶς ,δημιουργὸς ὁ Υἱόςς πως δὲ. συνδημιουργὸς 6
Παράκλητος πῶς, δὲ διὰ ,τοῦ Λόγου πάντα ἐγένετο,
καὶ χωρὶς αὑτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν 6' γέγονε, Πῶς αἰώ-ἱ
νων ποιητὴς 6 r164; A1’ αὑτοῦ, γάρ, φησὶ, καὶ τοὺς
αἰῶνας ἐποίησε. ΙΙως τε τῷ λόγῳ- Κυρίου οἰ οὐρανοί
ἐστερεώθησαν καὶ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος; Μᾶλ-
κον δὲ πῶς ὁ Πατήρ δι’ Υίοῦ ἐν Πνεύματι ἀγίῳ 7131'-
σαν τὴν κτιστήν ὑπέστησε φύσιν, ὅση ὁρατὴ καὶ ὃση
ἀόρατος, ἐξ οὗ καὶδημιουργὸς εἷς ἡ Τρ-ιάςχχαὶ ap;
χής; . . . . τὸν λόγον τοῦτον, μία καὶ αἰτία τῷ ταυ-
τῷ τῆς ένεργεὶας καὶ βουλήσεως καὶ δυνάμεως, εἴ
ταῦτα οὕτως, καὶ οὐδεὶς ἄλλως ἐρεῖ, ὥς τις ἀληθὴς
κροσκυνητὴς τῆς ἁγίας Τριάδος, δῆλον, έπῖ μὲνήτης
θεολογίας ¹ἔπὶσχετοψ 1'v’ ὁμοίως αὖθις ἐρῶ καὶ καθ’
ἑαυτὸ, καὶ’μάσόγκριτον, τὸ ἀρχικὸν καὶ πρῶτον ἐκ·
λαμϐάνεται αἴτιον, ἀσχετον δὲίλέγων ἐπὶπὸ αἰτια-
τὸν 6 λόγος-ὁρῶν φησὶ, σχέσεως γὰο ναῦτα μᾶλ-
πρῶτον 01616 καὶ ἀρχικὸν λεγέμενον αἶ’τιον. Ἐπὶ δὲ
τῆς κτιστῆς καὶ ὑπὸ γένεσι φύσεως, οὐχ ὃτι δεῖ τῆς
ποιητικῆς αἰτίας τὸν δημιουργὸν ἐξάγειν Υἱὸν, καὶ
τὸ συνδημιουργὸν καὶ τελεσινυργὸν Πνεῦμα, μόνον
ἄν ῥηθείη 6 Πατὴρ αἴτιον, ἀλλᾶ καί *ἀρχικὸν
πρῶτον αἶ’τιον 6 Πατὴρ⁹ 6'11 παρ’ 016106 16 εἶναι τῷ
1⁵ἱῷ καὶ τῷ Πνεύματι. Καὶ πάντα δὲ τὰ τοῦ Μονο-
γενοῦς καὶ τοῦ Πνεόματος εἰς αὐτὸν τὴ πρώτην
ἀναφέρεται αἰτίαν, ἀλλην σὺν αὑτῷ καὶ μετ’ 016106
ὁ Υἰὸς καὶ 16 πανάγιον Πνεῦμα, ἀρχὴ μία καὶ αἰτία
τῆς τῶν ὅντων παραγωγῆς καὶ συστάσεως. Ὅτι
ὥσπερ 06 μεμέρισται τῇ φύσει τὰ τρία, οὕτε τῇ