PG 145, col. 748
ΚΕΦΔΛ. AO'.
Ὀτι καὶὸ Ἰώσηπος μέμνηται τοῦ Euripo:
tp&v_’i§ce5_szsto§ ἐν τῇ ιηάὖτοῦ σῦγέ
χραιρῇζκαὶ οἶα περί αξιτοῦ αὐταῖς λέξεσιν
ιστορει.
’Ὁσε μὲν τῇ θείᾳ τῶν ἱερῶν Eumelis." βίϐλῳ
περὶ Χριστοῦ ἀναγέγραπται. ὡς συντεμόντι ἦν
eia-civ, τοῦτον ἔσχε τὸν τρόπον. ’Διόλουθον δ’ οἶμαι,
καὶ τὸν φιλαλήθη παρ’ Ἑϐραίοις ἱστορικὸν Ἰώση-
πον εἱς μέσον προθέμενον, οἷα περῖ τοῦ Σωτῆρος
ἡμῶν Ἰν,σοῦ Χρίστοῦ διέξεισιν ἐν τῷ ιη· τῆς Ἀρ,
χαιολογίας, ὥσπερ τινα κορωνίδα, τῇ πρώτῃ μοι
τῶν ἱστοριῶν ἐπιθεῖναι ο περὶ γὰρ τοῦ Προδρὸμου
Ἰωαννου διεξελθὼν, ὅσα μικρὸν ἄνωθεν διελάὗομεν.
εἶτα καὶ περὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῖς λέξεσιν οὕτω
μησί · ς( Γίνεται δὲ κατᾶ τοῦτον τὸν χρόνον Ἰησοῦς,
ἰνὴρ σοφὸς, εἴ γε ἄνδρα λέγειν αὐτὸν χρή. Ἦν γὰρ
παραδόξων ἔργων ποιητὴς, διδασκαλος ἀνθρώπων
τῶν ἡδονῇ τάληθῆ δεχομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν τῶν
Ἰουδαίων, πολλοὺς δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ
ἐπηγαγετο. Ὀ Χριστὸς οὗτος ἦν. Καὶ αὐτὸν, ἐν-
δείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ’ ἡμῖν, σταυρῷ ἐπι-
τετιμηκότος Πιὶιάτου, οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον
αὐτὸν ἀγαπήσαντες. Ἐφὰνη γὰρ αὐτοῖς, τρίτην
ἷχων ἡμέραν πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῖς-
τά τε καὶ ἄλλα περὶ αὑτοῦ Θαυμάαια εἰρηκότων,
Ξῖσὲτι τε νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομα-
πμένων οὐκ ἐπέλιπε τὸ φῦλον. ν Ταῦτα καὶ ὁ
KE<i>AA. Μ’.
Ιερὶ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν γἸησοῦ Χριστοῦ
θεανδρικῆς μορῲης τεκαὶ διαπλάσεως.
Ἦ μέντοι διάπλασις τῆς μορφῆς τοῦ Κυρίου
ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς ἐξ ἀρχαίων παρειλήφα-
μεν, τοιάδε τις, ὡς ἐν τύπῳ περιλαϐεῖν, ἦν.
Ὦραῖος μὲν ἦν τήν ὄψιν σφόδρα⁶ τήν γε μήν ἡλι-
κίαν, ε’ίτουν ἀναδρομὴν τοῦ σώματος, ἑπτὰ σπιθα-
μῶν ἧν τελείων, ἒπίξανθον ἔχων τήν τρίχα καὶ οὗ
πάνυ δασεῖαν, μᾶλλον μὶν οὖν καὶ πρὸς τὸ οὖλον
μετρίως πως ἀποκλίνουσαν. Μελαίνας δὲ γε τὰς
ὀφρῦς εἶχε, καὶ οὐ πάνυ ἐπικαμπεῖς ⁸ τοὺς δὲ ὀφθαλ-
ιοὺς χαροπούς τινας καὶ ἠρέμα ἐπιξανθίζοντας.
Ξῦόφθαλμος δ’ ἦν καὶ ἐπίρῥιν. Τὴν μεντοι τρίχα
τοῦ πώγωνος ξανθήν τινα εἶχε, καὶ οὐκ εἰς πολὺ
ιαθειμένην. Μακροτέραν δὲ τήν τρίχα τῆς κεφα-
ti; περιέφερεν, Οὐδέ ποτε γὰρ ξυρὸς ἀνέϐη ἐπὶ
τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, οὐδὲ χεὶρ ἀνθρώπου, πλὴν τῆς
μητρὸς αὐτοῦ νηπιάζοντος. Ἠρέμα ὲπικλινὴς τὸν
dorus Casa fulvos vertit in Aristotele, qui leonem
oculos habere scripsit χαροπούς. -
(2) De colore tritici maturescentia hocintelligen-
dum, qui cum modica luscedine rubescit.
Ὀτι καὶὸ Ἰώσηπος μέμνηται τοῦ Euripo:
tp&v_’i§ce5_szsto§ ἐν τῇ ιηάὖτοῦ σῦγέ
χραιρῇζκαὶ οἶα περί αξιτοῦ αὐταῖς λέξεσιν
ιστορει.
’Ὁσε μὲν τῇ θείᾳ τῶν ἱερῶν Eumelis." βίϐλῳ
περὶ Χριστοῦ ἀναγέγραπται. ὡς συντεμόντι ἦν
eia-civ, τοῦτον ἔσχε τὸν τρόπον. ’Διόλουθον δ’ οἶμαι,
καὶ τὸν φιλαλήθη παρ’ Ἑϐραίοις ἱστορικὸν Ἰώση-
πον εἱς μέσον προθέμενον, οἷα περῖ τοῦ Σωτῆρος
ἡμῶν Ἰν,σοῦ Χρίστοῦ διέξεισιν ἐν τῷ ιη· τῆς Ἀρ,
χαιολογίας, ὥσπερ τινα κορωνίδα, τῇ πρώτῃ μοι
τῶν ἱστοριῶν ἐπιθεῖναι ο περὶ γὰρ τοῦ Προδρὸμου
Ἰωαννου διεξελθὼν, ὅσα μικρὸν ἄνωθεν διελάὗομεν.
εἶτα καὶ περὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῖς λέξεσιν οὕτω
μησί · ς( Γίνεται δὲ κατᾶ τοῦτον τὸν χρόνον Ἰησοῦς,
ἰνὴρ σοφὸς, εἴ γε ἄνδρα λέγειν αὐτὸν χρή. Ἦν γὰρ
παραδόξων ἔργων ποιητὴς, διδασκαλος ἀνθρώπων
τῶν ἡδονῇ τάληθῆ δεχομένων. Καὶ πολλοὺς μὲν τῶν
Ἰουδαίων, πολλοὺς δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ
ἐπηγαγετο. Ὀ Χριστὸς οὗτος ἦν. Καὶ αὐτὸν, ἐν-
δείξει τῶν πρώτων ἀνδρῶν παρ’ ἡμῖν, σταυρῷ ἐπι-
τετιμηκότος Πιὶιάτου, οὐκ ἐπαύσαντο οἱ τὸ πρῶτον
αὐτὸν ἀγαπήσαντες. Ἐφὰνη γὰρ αὐτοῖς, τρίτην
ἷχων ἡμέραν πάλιν ζῶν, τῶν θείων προφητῶν ταῖς-
τά τε καὶ ἄλλα περὶ αὑτοῦ Θαυμάαια εἰρηκότων,
Ξῖσὲτι τε νῦν τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοῦδε ὠνομα-
πμένων οὐκ ἐπέλιπε τὸ φῦλον. ν Ταῦτα καὶ ὁ
KE<i>AA. Μ’.
Ιερὶ τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν γἸησοῦ Χριστοῦ
θεανδρικῆς μορῲης τεκαὶ διαπλάσεως.
Ἦ μέντοι διάπλασις τῆς μορφῆς τοῦ Κυρίου
ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς ἐξ ἀρχαίων παρειλήφα-
μεν, τοιάδε τις, ὡς ἐν τύπῳ περιλαϐεῖν, ἦν.
Ὦραῖος μὲν ἦν τήν ὄψιν σφόδρα⁶ τήν γε μήν ἡλι-
κίαν, ε’ίτουν ἀναδρομὴν τοῦ σώματος, ἑπτὰ σπιθα-
μῶν ἧν τελείων, ἒπίξανθον ἔχων τήν τρίχα καὶ οὗ
πάνυ δασεῖαν, μᾶλλον μὶν οὖν καὶ πρὸς τὸ οὖλον
μετρίως πως ἀποκλίνουσαν. Μελαίνας δὲ γε τὰς
ὀφρῦς εἶχε, καὶ οὐ πάνυ ἐπικαμπεῖς ⁸ τοὺς δὲ ὀφθαλ-
ιοὺς χαροπούς τινας καὶ ἠρέμα ἐπιξανθίζοντας.
Ξῦόφθαλμος δ’ ἦν καὶ ἐπίρῥιν. Τὴν μεντοι τρίχα
τοῦ πώγωνος ξανθήν τινα εἶχε, καὶ οὐκ εἰς πολὺ
ιαθειμένην. Μακροτέραν δὲ τήν τρίχα τῆς κεφα-
ti; περιέφερεν, Οὐδέ ποτε γὰρ ξυρὸς ἀνέϐη ἐπὶ
τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, οὐδὲ χεὶρ ἀνθρώπου, πλὴν τῆς
μητρὸς αὐτοῦ νηπιάζοντος. Ἠρέμα ὲπικλινὴς τὸν
dorus Casa fulvos vertit in Aristotele, qui leonem
oculos habere scripsit χαροπούς. -
(2) De colore tritici maturescentia hocintelligen-
dum, qui cum modica luscedine rubescit.