PG 147, col. 949
ξεσθαι προσδοκῶν. '0 δὲ Ἀντώνιος καθήμενος ὲν τῷ Α πης βέλει ἐϐέϐλητο, καὶ οὕτως αὐτοῖς τοῖς δεσμοῖς
ὁ μὲν εἷς ἄρτι τετελεύτηκεν, 6 δὲ ἕτερος μέλλει, ἐὰν
μὴ σπεύσητε ο τοῦτο γὰρ εὐχομένω μοι πεφανέρω-
ται. Ἐλθόντες τοίνυν οῖ μοναχοὶ, εὗρον τὸν μὲν κεί-
μενον νεκρὸν, καὶ ἔθαψαν· τὸν δὲ ἕτερον ἀνεκτή-
σαντο τῷ ὕδατι. καὶ ἀπήγαγον πρδς τδν γέροντα · ἦν
γὰρ τὸ διάστημα ἡμέρας ὁδός. Ἐὰν δὲ ζητήσῃ τις,
aut: μὴ πρὸ τοῦ τελευτῆσαι τὸν ἄλλον οὐκ εἴρηκεν,
ούκ ὀρθῶς τοῦτο ζητεῖ λέγων · ού γὰρ ἦν ’Λντωνίου
τὸ τοῦ θανάτου κρῖμα, ἀλλὰ τοῦ. Θεοῦ, τοῦ καὶ περῖ
ἐκείνου κρίναντος, καὶ περὶ τούτου ἀποκαλύψαντος ο
μόνου δὲ Ἀντωνίου τοῦτο θαῦμα ἦν, ὅτι ὲν τῷ δρει Β πλείονι γαλήνῃ τοὺς τῶν ἐν μέσῳ θορύϐων, ἢ τοὺς
καθήμενος, εἶχε τὴν καρδίαν νήφουσαν, τὸν δὲ Κύριον
δεικνύοντα αὐτὴν τὰ μακράν. Ὁρᾷς ὅτι διὰ τὸ νὴ·
φειν τῇ καρδὶα. ὁ Ἀντώνιος θεόπτης καὶ προϐλε-
πων ἐγένετο; καὶ γὰρ ὲν τῇ καρδίᾳ ἐμφανίζεται 6
Θεὸς τῷ νοῒ, κατ’ ἀρχὰς μὲν, ὥς φησιν Ἰωάννης 6
τῆς Κλίμακος, ὼς καθαίρων τὸν ἐραστήν ο ἔπειτα
δὲ καὶ ὡς φῶς λαμπρύνων τὸν νοῦν καὶ θεοειδῆ ὲρ-
’γαζόμενος · ἐπὶ δὲ τοὺς καθεξῆς 6 λόγος χωρείτω.
Ἀπὸ τοῦ ,ϐίου τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοὸιάρ-
χου.
Ούτω γὰρ ὁ θεῖος Θεοδόσιος τῷ γλυκεῖ τῆς ἀγά-
monachos (contigit enim eos ibi esse), aitque.
illis: lle, accipite vas aquae et currite per viam C Charilaus tenebatur, utsublime illud et divinum
qua versus «Egyplum tendit : duorum enim huc
venientium unus modo exspiravit, alter vero mox
exspiraturus est, nisi properetis. Hoc enim mihi
oranti revelatum est. Profecti ergo monachi repe-
rerunt ita rem habere uti sanctus dixerat; et
mortuum quidem sepelierunt, moribundum vero
recreatum aqua perduxerunt ad senem. Erat au-
tem intervallum vias iter diei unius. Si autem qua:-
rat quis, quare non antequam alius ille moreretur
Antonius subsidium miserit, quae retulimus dicens,
respondebitur, iucivilem et incongruam banc,ex-
ceptionem esse. Non enim ad Antonium spectabat
de viri morte judicium, sed ad Deum qui et illum
monachum sic mori decreverat, et‘tam ejus abi-
tum, quam socii periculum Antonio revelavit. Mi-
raculum hoc l‘uit unius meritis imputandum Anto-
nii, qui sedens procul in monte, ob cordis attentio-
nem cum qua orabat, dignus ei visus est cui mira-
biliter ea manifestaret quae in loco tam longinquo
gerebantur. lbi scilicet in corde Deus luenti
sese aperit; principio quidem, ut ait Joannes Cli-
macus, sui amatorem purgans ut ignis; deinde
ut lux mentem illuminans, et deifurmem efliciens.
llinc ad consequentia procedat sermo.
F1: Vita S'. Theodosii coenobium/ue.
Sic divinus Theudosius dulci amoris tclu tuluc-
⁸ Μ ιιι.. xn ‘57.
ὁ μὲν εἷς ἄρτι τετελεύτηκεν, 6 δὲ ἕτερος μέλλει, ἐὰν
μὴ σπεύσητε ο τοῦτο γὰρ εὐχομένω μοι πεφανέρω-
ται. Ἐλθόντες τοίνυν οῖ μοναχοὶ, εὗρον τὸν μὲν κεί-
μενον νεκρὸν, καὶ ἔθαψαν· τὸν δὲ ἕτερον ἀνεκτή-
σαντο τῷ ὕδατι. καὶ ἀπήγαγον πρδς τδν γέροντα · ἦν
γὰρ τὸ διάστημα ἡμέρας ὁδός. Ἐὰν δὲ ζητήσῃ τις,
aut: μὴ πρὸ τοῦ τελευτῆσαι τὸν ἄλλον οὐκ εἴρηκεν,
ούκ ὀρθῶς τοῦτο ζητεῖ λέγων · ού γὰρ ἦν ’Λντωνίου
τὸ τοῦ θανάτου κρῖμα, ἀλλὰ τοῦ. Θεοῦ, τοῦ καὶ περῖ
ἐκείνου κρίναντος, καὶ περὶ τούτου ἀποκαλύψαντος ο
μόνου δὲ Ἀντωνίου τοῦτο θαῦμα ἦν, ὅτι ὲν τῷ δρει Β πλείονι γαλήνῃ τοὺς τῶν ἐν μέσῳ θορύϐων, ἢ τοὺς
καθήμενος, εἶχε τὴν καρδίαν νήφουσαν, τὸν δὲ Κύριον
δεικνύοντα αὐτὴν τὰ μακράν. Ὁρᾷς ὅτι διὰ τὸ νὴ·
φειν τῇ καρδὶα. ὁ Ἀντώνιος θεόπτης καὶ προϐλε-
πων ἐγένετο; καὶ γὰρ ὲν τῇ καρδίᾳ ἐμφανίζεται 6
Θεὸς τῷ νοῒ, κατ’ ἀρχὰς μὲν, ὥς φησιν Ἰωάννης 6
τῆς Κλίμακος, ὼς καθαίρων τὸν ἐραστήν ο ἔπειτα
δὲ καὶ ὡς φῶς λαμπρύνων τὸν νοῦν καὶ θεοειδῆ ὲρ-
’γαζόμενος · ἐπὶ δὲ τοὺς καθεξῆς 6 λόγος χωρείτω.
Ἀπὸ τοῦ ,ϐίου τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου τοῦ κοινοὸιάρ-
χου.
Ούτω γὰρ ὁ θεῖος Θεοδόσιος τῷ γλυκεῖ τῆς ἀγά-
monachos (contigit enim eos ibi esse), aitque.
illis: lle, accipite vas aquae et currite per viam C Charilaus tenebatur, utsublime illud et divinum
qua versus «Egyplum tendit : duorum enim huc
venientium unus modo exspiravit, alter vero mox
exspiraturus est, nisi properetis. Hoc enim mihi
oranti revelatum est. Profecti ergo monachi repe-
rerunt ita rem habere uti sanctus dixerat; et
mortuum quidem sepelierunt, moribundum vero
recreatum aqua perduxerunt ad senem. Erat au-
tem intervallum vias iter diei unius. Si autem qua:-
rat quis, quare non antequam alius ille moreretur
Antonius subsidium miserit, quae retulimus dicens,
respondebitur, iucivilem et incongruam banc,ex-
ceptionem esse. Non enim ad Antonium spectabat
de viri morte judicium, sed ad Deum qui et illum
monachum sic mori decreverat, et‘tam ejus abi-
tum, quam socii periculum Antonio revelavit. Mi-
raculum hoc l‘uit unius meritis imputandum Anto-
nii, qui sedens procul in monte, ob cordis attentio-
nem cum qua orabat, dignus ei visus est cui mira-
biliter ea manifestaret quae in loco tam longinquo
gerebantur. lbi scilicet in corde Deus luenti
sese aperit; principio quidem, ut ait Joannes Cli-
macus, sui amatorem purgans ut ignis; deinde
ut lux mentem illuminans, et deifurmem efliciens.
llinc ad consequentia procedat sermo.
F1: Vita S'. Theodosii coenobium/ue.
Sic divinus Theudosius dulci amoris tclu tuluc-
⁸ Μ ιιι.. xn ‘57.