PG 148, col. 1330
his consimilia, ‘mihi cogitanda objiciebat amici
nostri habitus. λ,
ll. Itaque loqui exorsus, ι Calamitates (inquam)
nostras :egrc ferre non debes, amicorum Optime,
quandoquidem nullum est hac in vita commodum,
quod puram et plane sinceram lzutitiam atterat :
quin imo Deus omnia commiscuit, atque ita nos
freno quodam coercet ; nequid nimis, sed ad me-
diocritatem semper sapiamus. Si quis enim utcun-
que prosperis fortuna: flatibus utatur, is animi
morumque constantiam diilicillimc conservat. Illud
autem mihi permirum accidit, quod cum tanta
tempestas Ecclesia: dogmata perturbarit, nos ami—
cos tuos , quibus confidere maxime 1052 vide-
baris, necdum feceris certiores, sed rariis huc il—
luc abduci rumoribus ct dubitare permiseris,
utrum, quemadmodum nos, tu quoque in, illis de-
finitionibus permaneas; an vero, cum veluti pro-
cella quzedam vehemens Ecclesia: dogmatibus incu-
buerit, et alii alio ferantur de more navigiorum,
qua: gubernaculo carent, in adversariorum partes
te ipsum conjeceris, nec parce linguam adversus
nos acuas, sicutilli hactenus acuerunt. Atqui tamen
nullam novimus esse necessitatem, quae adigat ut
simul cum religione amicitia ipsa deponatur;
quandoquidem Lihauio, ethnicm religionis cultori,
amicitia cum magno Basilio esse potuit: et hu-
mana vita huiusmodi exemplis referta est. Adde
quod Palamaz, nec si velis quidem, assentiri queas.
Nam, ut nosti, ad Joannem patriarcham multa
cum reverentia saepe accessisti, eumque tota inten-
tione animi sanctis adnumerabas; in Palamam
autem et imperatorem Cantacuzenum omnia male-
dicta diu noctuque conferebas. Vocabantur isti a
tc omnium impiorum maxime impii : quos etiam
de medio confestim sublatum iri praedicebas: ita
ut non amplius jam te deceat in alteram partem
converti, cum tantam prudentiam et senectutem
adeptus fueris, et facile perpicere valcas, quantum
in te dedecus exinde sit redundaturum. Qui enim
eo aetatis provectus est, quale tempus exspectabit,
quodcum sui officii admoneat? Nam cum omnis
aetatis et fortuna: hominibus timenda sit mors, co
quod vita: nostra: metas mystica quadam ignora-
tione Deus obvelarit, tum maxime iis timenda est,
qui 1053 terminum vitae et ultimum actum sie
velut in scena produnt: quando puescrtim festi-
vus ille vigor astatis exstinguitur, et quae nos diu
Spes praeclara: luserant. earum fere theatrum pra:-
terlabitur. Quod animo dum semper meeum vo-
luto, statuarios illos et pictores admirari subit,
qui velocem convcrtentis sese temporis cursum
nostri habitus. λ,
ll. Itaque loqui exorsus, ι Calamitates (inquam)
nostras :egrc ferre non debes, amicorum Optime,
quandoquidem nullum est hac in vita commodum,
quod puram et plane sinceram lzutitiam atterat :
quin imo Deus omnia commiscuit, atque ita nos
freno quodam coercet ; nequid nimis, sed ad me-
diocritatem semper sapiamus. Si quis enim utcun-
que prosperis fortuna: flatibus utatur, is animi
morumque constantiam diilicillimc conservat. Illud
autem mihi permirum accidit, quod cum tanta
tempestas Ecclesia: dogmata perturbarit, nos ami—
cos tuos , quibus confidere maxime 1052 vide-
baris, necdum feceris certiores, sed rariis huc il—
luc abduci rumoribus ct dubitare permiseris,
utrum, quemadmodum nos, tu quoque in, illis de-
finitionibus permaneas; an vero, cum veluti pro-
cella quzedam vehemens Ecclesia: dogmatibus incu-
buerit, et alii alio ferantur de more navigiorum,
qua: gubernaculo carent, in adversariorum partes
te ipsum conjeceris, nec parce linguam adversus
nos acuas, sicutilli hactenus acuerunt. Atqui tamen
nullam novimus esse necessitatem, quae adigat ut
simul cum religione amicitia ipsa deponatur;
quandoquidem Lihauio, ethnicm religionis cultori,
amicitia cum magno Basilio esse potuit: et hu-
mana vita huiusmodi exemplis referta est. Adde
quod Palamaz, nec si velis quidem, assentiri queas.
Nam, ut nosti, ad Joannem patriarcham multa
cum reverentia saepe accessisti, eumque tota inten-
tione animi sanctis adnumerabas; in Palamam
autem et imperatorem Cantacuzenum omnia male-
dicta diu noctuque conferebas. Vocabantur isti a
tc omnium impiorum maxime impii : quos etiam
de medio confestim sublatum iri praedicebas: ita
ut non amplius jam te deceat in alteram partem
converti, cum tantam prudentiam et senectutem
adeptus fueris, et facile perpicere valcas, quantum
in te dedecus exinde sit redundaturum. Qui enim
eo aetatis provectus est, quale tempus exspectabit,
quodcum sui officii admoneat? Nam cum omnis
aetatis et fortuna: hominibus timenda sit mors, co
quod vita: nostra: metas mystica quadam ignora-
tione Deus obvelarit, tum maxime iis timenda est,
qui 1053 terminum vitae et ultimum actum sie
velut in scena produnt: quando puescrtim festi-
vus ille vigor astatis exstinguitur, et quae nos diu
Spes praeclara: luserant. earum fere theatrum pra:-
terlabitur. Quod animo dum semper meeum vo-
luto, statuarios illos et pictores admirari subit,
qui velocem convcrtentis sese temporis cursum