PG 150, col. 512
ἐκείνου· τὸν ἴσον τρόπον καὶ πρὸς τὴν ἁγιωσύνην
καὶ δικαιοσύνην τοῖς ἀνθρώποις αὐτὸς ἡγήσατο μό-
νος, καλ⁸ τοῦτο Παῦλος ἔδειξε γράφων, πρόδρομον
ὑπὲρ ήμῶν εἰς τὰ. ἅγια τὸν Χριστὸν εἰσεληλυθέναι.
Εἱσῆλθε γὰρ εἰς τὰ ἅγια, ἐαυτὸν ἀνενεγκὼν τῷ Πατρὶ,
καὶτοὺς βουλομένους εἰσάγει τῆς ταφῆς αὐτῷ κοιο
νωνοῢντας, ούκ ἀποθνήσκοντας ὥσπερ ἐκεῖνος, ἀλλ’
ἐπὶ τοῦ λουτροῦ τὸν θάνατον ἐπιδεικνυμένους ἐκεῖ·
νον, καὶ ἐπὶ τῆς τραπέζης καταγγέλλοντας τῆς
ἱερᾶς καί χριομένους καὶ εὐωχουμένους άρρητύν
τινα τρόπον αὐτὸν τὸν νεκρωθέντα καὶ ἀναστάντα.
Καὶ οὕτω διὰ τῶν πυλῶν τούτων εἰσαγαγὼν εἰς τὴν
et resurrexit. Β βασιλείαν καὶ τοὺς στεφάνους ἡγεῖται.
Αὖταιαί πύλαι τῶν τοῦ παραδείσου πυλῶν πολλῷ
συμνότεραι καὶ λυσιτελέστεραι. Δί μὲν γὰρ ούκ ἂν
ἀνοιγεῖεν οὐδενί μὴ διὰ τούτων εἰσελθόντι πρότερον
τῶν πυλῶν, αἰ δὲ κεκλεισμένων ἐκείνων ἠνοίγη σαν °
καὶ αἰ μὲν καὶ ἐδύναντο ἐξάγειν τοὺς ἔνδον, αἱ δὲ
εἰσάγουσι μόνον, ἐξάγουσι δέ οὐδένα. Καὶ τὰς μὲν
καὶ κλεισθῆναι δυνατὸν ἦν καί γε ἐκλείσθησαν, ἐπὶ
δέ τούτων παντάπασι τὸ παραπέτασμα καὶ τδ μεσόο
τοιχον ἐλύθη καὶ ἀνῃρέθη· καὶ οὐκ ἐνεστιν ἔτι
φραγμὸν ἀναστῆναι καὶ πύλας ἀναρμοσθῆναι καὶ
τοὺς κόσμους ἀλλήλων τειχίῳ διαιρεθῆναι. υύ γὰρ
· C ἀνεῴγασιν ἁπλῶς μόνον, ἀλλ’ ἐσχίσθησαν οἱ οὐρα-
νοί, ὁ θαυμάσιος ,εςη Μάρκος, δεικνὺς ὡς οὐκέτι
θύρα καὶ παραστάδες ούδέ παραπέτασμα οὐδὲν ὑπε-
λείφθη. '0 γὰρ καταλλάξας καὶ συνάψας καὶ εἰρη-
νοποιήσας τὸν ἅνω κόσμον τοῖς κάτω καί τὸ μεσό-
τοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας ού δύναται ἀρνήσασθαι
ἑαυτὸν, ό μακάριος ἔφη Παῦλος. Τὰς μέν γὰρ πύο-
λας ἐκείνας διὰ τὸν ’Δδὰμ άνεῳγυίας, ἐκείνου μὴ
μείναντος ἐφ’ οἷς εδει μένειν, καὶ κλεισθῆναι δήπου-
θεν εἰκὸς ἦν. Ταύτας δὲ ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἀνέῳξεν,
ὃς ἁμαρτίαν οὔκ ἐποίησεν, οὐδὲ δύναται ἁμαρτάνειν
ἡ γὰρ δικαιοσύνη αὑτοῦ, φησί, μένει εἰς τὸν αἰῶνα·
ὅθεν ἀνάγκη πᾶσα, μένειν ἀνεῳγμένας καὶ πρὸς μὲν
τὴν ζωὴν εἰσάγειν, ἀπὸ δὲ τῆς ζωῆς ἔξοδον οὐδενὶ
παρέχειν. ι Ἦλθον γὰρ, φησιν ό Σωτὴρ, ἴνα ζωὴν
i Ι) ἔχωσι ο ι τοῦτο γάρ ἐστιν ή ζωὴ, ἥν ό Κύριος ἧκε
φέρων, τὸ διὰ τῶν μυστηρίων τούτων ἐλθόντας με·
τασχείν αύτῷ τοῦ θανάτου καὶ κοινωνῆσαι τοῦ πά·
θους, καὶ τούτου χωρῖς τὸν θάνατον ούκ ενι διαφυ-
γεῖν. Οὔτε γάρ μὴ βαπτισθέντα ἐν ὕδατι καί Ilvati-
ματι δυνατὸν εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, οὔτε οἰ μὴ
φαγόντες τὴν σάρκα τοῦ Υίοῦ τού ἀνθρώπου, καὶ
πιόντες αὑτοῦ τὸ αἷμα, δύνανται ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς
ἔχειν.
Καὶ σκοπῶμεν ἄνωθεν. Ζῆσαι μὲν γὰρ οὐκ ἦν τῷ
Θεῷ μὴ ταῖς ἁμαρτίαις ἀποθανόντας, ἀποκτεῖναι δὲ
HL ιδτλ ξ’ ll Thmui, 1'5. “ Ι Petr. ιι, fl; lsa.
καὶ δικαιοσύνην τοῖς ἀνθρώποις αὐτὸς ἡγήσατο μό-
νος, καλ⁸ τοῦτο Παῦλος ἔδειξε γράφων, πρόδρομον
ὑπὲρ ήμῶν εἰς τὰ. ἅγια τὸν Χριστὸν εἰσεληλυθέναι.
Εἱσῆλθε γὰρ εἰς τὰ ἅγια, ἐαυτὸν ἀνενεγκὼν τῷ Πατρὶ,
καὶτοὺς βουλομένους εἰσάγει τῆς ταφῆς αὐτῷ κοιο
νωνοῢντας, ούκ ἀποθνήσκοντας ὥσπερ ἐκεῖνος, ἀλλ’
ἐπὶ τοῦ λουτροῦ τὸν θάνατον ἐπιδεικνυμένους ἐκεῖ·
νον, καὶ ἐπὶ τῆς τραπέζης καταγγέλλοντας τῆς
ἱερᾶς καί χριομένους καὶ εὐωχουμένους άρρητύν
τινα τρόπον αὐτὸν τὸν νεκρωθέντα καὶ ἀναστάντα.
Καὶ οὕτω διὰ τῶν πυλῶν τούτων εἰσαγαγὼν εἰς τὴν
et resurrexit. Β βασιλείαν καὶ τοὺς στεφάνους ἡγεῖται.
Αὖταιαί πύλαι τῶν τοῦ παραδείσου πυλῶν πολλῷ
συμνότεραι καὶ λυσιτελέστεραι. Δί μὲν γὰρ ούκ ἂν
ἀνοιγεῖεν οὐδενί μὴ διὰ τούτων εἰσελθόντι πρότερον
τῶν πυλῶν, αἰ δὲ κεκλεισμένων ἐκείνων ἠνοίγη σαν °
καὶ αἰ μὲν καὶ ἐδύναντο ἐξάγειν τοὺς ἔνδον, αἱ δὲ
εἰσάγουσι μόνον, ἐξάγουσι δέ οὐδένα. Καὶ τὰς μὲν
καὶ κλεισθῆναι δυνατὸν ἦν καί γε ἐκλείσθησαν, ἐπὶ
δέ τούτων παντάπασι τὸ παραπέτασμα καὶ τδ μεσόο
τοιχον ἐλύθη καὶ ἀνῃρέθη· καὶ οὐκ ἐνεστιν ἔτι
φραγμὸν ἀναστῆναι καὶ πύλας ἀναρμοσθῆναι καὶ
τοὺς κόσμους ἀλλήλων τειχίῳ διαιρεθῆναι. υύ γὰρ
· C ἀνεῴγασιν ἁπλῶς μόνον, ἀλλ’ ἐσχίσθησαν οἱ οὐρα-
νοί, ὁ θαυμάσιος ,εςη Μάρκος, δεικνὺς ὡς οὐκέτι
θύρα καὶ παραστάδες ούδέ παραπέτασμα οὐδὲν ὑπε-
λείφθη. '0 γὰρ καταλλάξας καὶ συνάψας καὶ εἰρη-
νοποιήσας τὸν ἅνω κόσμον τοῖς κάτω καί τὸ μεσό-
τοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας ού δύναται ἀρνήσασθαι
ἑαυτὸν, ό μακάριος ἔφη Παῦλος. Τὰς μέν γὰρ πύο-
λας ἐκείνας διὰ τὸν ’Δδὰμ άνεῳγυίας, ἐκείνου μὴ
μείναντος ἐφ’ οἷς εδει μένειν, καὶ κλεισθῆναι δήπου-
θεν εἰκὸς ἦν. Ταύτας δὲ ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἀνέῳξεν,
ὃς ἁμαρτίαν οὔκ ἐποίησεν, οὐδὲ δύναται ἁμαρτάνειν
ἡ γὰρ δικαιοσύνη αὑτοῦ, φησί, μένει εἰς τὸν αἰῶνα·
ὅθεν ἀνάγκη πᾶσα, μένειν ἀνεῳγμένας καὶ πρὸς μὲν
τὴν ζωὴν εἰσάγειν, ἀπὸ δὲ τῆς ζωῆς ἔξοδον οὐδενὶ
παρέχειν. ι Ἦλθον γὰρ, φησιν ό Σωτὴρ, ἴνα ζωὴν
i Ι) ἔχωσι ο ι τοῦτο γάρ ἐστιν ή ζωὴ, ἥν ό Κύριος ἧκε
φέρων, τὸ διὰ τῶν μυστηρίων τούτων ἐλθόντας με·
τασχείν αύτῷ τοῦ θανάτου καὶ κοινωνῆσαι τοῦ πά·
θους, καὶ τούτου χωρῖς τὸν θάνατον ούκ ενι διαφυ-
γεῖν. Οὔτε γάρ μὴ βαπτισθέντα ἐν ὕδατι καί Ilvati-
ματι δυνατὸν εἰς τὴν ζωὴν εἰσελθεῖν, οὔτε οἰ μὴ
φαγόντες τὴν σάρκα τοῦ Υίοῦ τού ἀνθρώπου, καὶ
πιόντες αὑτοῦ τὸ αἷμα, δύνανται ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς
ἔχειν.
Καὶ σκοπῶμεν ἄνωθεν. Ζῆσαι μὲν γὰρ οὐκ ἦν τῷ
Θεῷ μὴ ταῖς ἁμαρτίαις ἀποθανόντας, ἀποκτεῖναι δὲ
HL ιδτλ ξ’ ll Thmui, 1'5. “ Ι Petr. ιι, fl; lsa.