PG 159, col. 1115
quam, qui oflcndunt, peribunt : sine qua salutis
nulla spes est. Cum igitur sponsum ipsum secum
habeat, illi non est Opus advocatis. Nobis magis
opus est, qui ab iis (quasi male gesserimus unionem
cum Latinis recipiendo) incusamur, et quia nos
tanquam ignorantes reprehendunt, et veluti perdi-
tus damnant, et (proh dolor!) nos lugent et ut.
Inrrcticos aversantur.
πέτρα ἐστὶν ἁῤῥαγὴς, είς ἢν οἱ προσκόπτοντες ἀπολοῦνται· ἧς ἄνευ οὐκ ἔστι σωτηρίας ἐλπίςοΑὖ-
τὸν τοίνυν ἐχούσῃ μετ’ αὐτῆς ὡς νυμφίον, οὐ δεῖ συνηγόρων · ἡμῖν δὲ μᾶλλον δεῖ ἐγκαλουμένοις παρ’
αὐτῶν ὡς κακῶς ποιήσασι τὴν μετὰ Λατίνων ἕνωσιν δέξασθαι, καὶ ὅτι ὡς ἀγνοοῦντας ἡμᾶς μέμφονται,
καὶ ὡς ἀπολωλότων καταψηφίζονται, καὶ ταὶανίζουσι, φεῦ ! ἡμᾶς. καὶ ὡς αἱρετικοὺς ἀποστρέφονται.
Ab his igitur coacti haec eonsrribimus ut nos fl
incnlpatos, et hac reprehensione et calumnia in-
dignos et gratia Dei orlhodoxos ostendamus: imo
eos majoris pana: et damnationis reos, quam cujus
ηδε illi temere et superbe condemnant. Ac primum
quidcm Dei gratiam perquiramus, perinde ac nihil
proferre valeamus nisi ante nobis es aperuerit;
ipe est enim quidicit : ι Ει sine me nihil potestis
l‘ncere ² ; ι postea (quantum nostra: uentis exigui-
tas patitur) in medium proferentes, criminibus
objectis respondebimus, non syllogismos adhibendo
(quippe et illi vere dicunt fidem nostram syllogis-
rnis non constare, neque nos id elliccre valemus),
sed sanctorum Ecclesiae doctorum testimoniis utc-
mur. Caeteris ergo omissis a primo theologo exor-
diar Domino Iesu Christo, in primo capite in quo
nos aCCllSfllll, quod Spiritus sanctus non procedit
etiam a Filio, sed a Patre tantum. Sic utique hi
dicunt, et (ιιι aiunt) rectissime tradunt, ac vera cret
dunt. At quia nos etiam a Filio procedere dicimus,
a lversari nos sanctis dicunt et Christo dicenti, ι Qui
a l’atre procedit ³. ι lloc ipsi asserendo se justilicari
putant; nos vero cum charitate ct pace, Deo opitu-
lante, ostendemus, etiam ξι Filio Spiritum sanctum
procedere, quemadmodum sane et a Patre; non in
ira contmncliosi, sed discipuli ejus qui dicit: r Pacem
sequimini, nec irascamini curn loquitnini‘ ι
οὗτοι λέγοντες οἴονται δικαιοῦσθαι. ἰιμεῑς δὲ μετὰ ἀγάπης τε καὶ εἰρήνης ἐπιδείξομεν τῇ συνεργείᾳ τῨν
Θεοῦ. ὅτι καὶ ἐκ τοῦ Υίοῦ τι ἆγιον *ἐκπορεύεται Πνεῦμα, καθάπερ-ἀμέλει καὶ *ὲκ τοῦ Πατρός· οὒκ
ὑϐρίζοντες ὀργιζόμενοι, ἀλλὰ μαθηταὶ τοῦ φήσαντος, ι Είρήνην διώκετε καὶ μὴ ὀργίζεσθε ἐφ’ οἷς ἃ*
λέγητε. ι
¹ Matth. xvi, 18. ¹ Joan. xv, 5. ³ ibid. 26. ⁸ ll
ἰ, 18. ¹ Joan. xv, 5. ³ ibid. 26. ⁸ Hebr. xtl, 4.
nulla spes est. Cum igitur sponsum ipsum secum
habeat, illi non est Opus advocatis. Nobis magis
opus est, qui ab iis (quasi male gesserimus unionem
cum Latinis recipiendo) incusamur, et quia nos
tanquam ignorantes reprehendunt, et veluti perdi-
tus damnant, et (proh dolor!) nos lugent et ut.
Inrrcticos aversantur.
πέτρα ἐστὶν ἁῤῥαγὴς, είς ἢν οἱ προσκόπτοντες ἀπολοῦνται· ἧς ἄνευ οὐκ ἔστι σωτηρίας ἐλπίςοΑὖ-
τὸν τοίνυν ἐχούσῃ μετ’ αὐτῆς ὡς νυμφίον, οὐ δεῖ συνηγόρων · ἡμῖν δὲ μᾶλλον δεῖ ἐγκαλουμένοις παρ’
αὐτῶν ὡς κακῶς ποιήσασι τὴν μετὰ Λατίνων ἕνωσιν δέξασθαι, καὶ ὅτι ὡς ἀγνοοῦντας ἡμᾶς μέμφονται,
καὶ ὡς ἀπολωλότων καταψηφίζονται, καὶ ταὶανίζουσι, φεῦ ! ἡμᾶς. καὶ ὡς αἱρετικοὺς ἀποστρέφονται.
Ab his igitur coacti haec eonsrribimus ut nos fl
incnlpatos, et hac reprehensione et calumnia in-
dignos et gratia Dei orlhodoxos ostendamus: imo
eos majoris pana: et damnationis reos, quam cujus
ηδε illi temere et superbe condemnant. Ac primum
quidcm Dei gratiam perquiramus, perinde ac nihil
proferre valeamus nisi ante nobis es aperuerit;
ipe est enim quidicit : ι Ει sine me nihil potestis
l‘ncere ² ; ι postea (quantum nostra: uentis exigui-
tas patitur) in medium proferentes, criminibus
objectis respondebimus, non syllogismos adhibendo
(quippe et illi vere dicunt fidem nostram syllogis-
rnis non constare, neque nos id elliccre valemus),
sed sanctorum Ecclesiae doctorum testimoniis utc-
mur. Caeteris ergo omissis a primo theologo exor-
diar Domino Iesu Christo, in primo capite in quo
nos aCCllSfllll, quod Spiritus sanctus non procedit
etiam a Filio, sed a Patre tantum. Sic utique hi
dicunt, et (ιιι aiunt) rectissime tradunt, ac vera cret
dunt. At quia nos etiam a Filio procedere dicimus,
a lversari nos sanctis dicunt et Christo dicenti, ι Qui
a l’atre procedit ³. ι lloc ipsi asserendo se justilicari
putant; nos vero cum charitate ct pace, Deo opitu-
lante, ostendemus, etiam ξι Filio Spiritum sanctum
procedere, quemadmodum sane et a Patre; non in
ira contmncliosi, sed discipuli ejus qui dicit: r Pacem
sequimini, nec irascamini curn loquitnini‘ ι
οὗτοι λέγοντες οἴονται δικαιοῦσθαι. ἰιμεῑς δὲ μετὰ ἀγάπης τε καὶ εἰρήνης ἐπιδείξομεν τῇ συνεργείᾳ τῨν
Θεοῦ. ὅτι καὶ ἐκ τοῦ Υίοῦ τι ἆγιον *ἐκπορεύεται Πνεῦμα, καθάπερ-ἀμέλει καὶ *ὲκ τοῦ Πατρός· οὒκ
ὑϐρίζοντες ὀργιζόμενοι, ἀλλὰ μαθηταὶ τοῦ φήσαντος, ι Είρήνην διώκετε καὶ μὴ ὀργίζεσθε ἐφ’ οἷς ἃ*
λέγητε. ι
¹ Matth. xvi, 18. ¹ Joan. xv, 5. ³ ibid. 26. ⁸ ll
ἰ, 18. ¹ Joan. xv, 5. ³ ibid. 26. ⁸ Hebr. xtl, 4.