PG 20, col. 1292
In inglese: The Oration of Constantine 19
ὡς πάλαι προλεχθέντων ὑπὸ Σιβύλλης τῶν ἐπῶν ψεῦ-
δος διαφημίζεσθαι. Ὡμολόγηται γὰρ Κικέρωνα (46)
ἐντετυχηκότατῷ ποιήματι, μετενεγκεῖντεαὐτὸ εἰς τὴν
ωμαίωνδιάλεκτον, καὶ συντάξαιαὐτὸτοῖςἑαυτοῦσυν-
τάγμασι· τοῦτον ἀναιρεῖσθαι κρατήσαντος Ἀντωνίου·
Ἀντωνίου δʼ αὖ πάλιν Aὕγουστον περιγεγενῆσθαι, δς
ἐξ καὶ πεντήκοντα ἔτη ἐβασίλευσε. Τοῦτον Τιβέριος
διεδέξατο· καθʼ ὅν χρόνον ἡ τοῦ Σωτῆρος ἐξέλαμψε
παρουσία, καὶ τὸ τῆς ἀγιωτάτης θρησκείας ἐπεκρά-
τησε μυστήριον, ἢ τε νέα τοῦ δήμου διαδοχὴ (17)
συνέστη· περὶ ἦς οἶμαι λέγειν τὸν ἐξοχώτατον τῶν
κατὰ τὴν Ἰταλίαν ποιητῶν·
Ἐνθεν ἔπειτα νέων πληθὸς ἀνδρῶν ἐραάνλη(48).
Καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ τινὶ τῶν θουκσλικῶν τόπῳ (49γ-
Σικελίδες Μοῦσαιι, μεγάλην φάτιν ὑμνήσωμε.
Τί τούτου φανερώτερον; Προστίθησι γάρ·
λυθε Κυμαίου μμσντεύματος εἰς τάλος ὀμφή.
Κυμαίαν αἰνιττόμενος δηλαδὴ τὴν Σιβύλλαν. Καὶ οὐκ
ἠρκέσθη τούτοις, ἀλλὰ περαιτέρω προεχώρησεν, ὡς
τῆς χρείας τὴν αὐτοῦ μαρτυρίαν ἐπιποθούσης· τί λ.-
γων αὕθις;
Οδτος ἄρʼ αἰώνων λερθςστίχος ὥρνυται μῷ·
έκει παρθένος αὕθις, ἀγουσʼ ἐρατὸν βασαιλῆα.
Τίς οὖν ἄρα εἴη παρθένος ἡ ἐπανήκουσα; Ἀρʼ οὐχ ἡ
πλήρης τε καὶ ἔγκυος γενομένη τοῦ θείου Πνεύμα-
τος; Καὶ τί τὸ κωλύον τὴν ἔγκυον τοῦ θείου Πνεύ-
ματος, κόρην εἶναι ἀεὶ καὶ διαμένειν παρθένονς
Ἐπανήξει δὲ ἐκ δευτέρου (50), (καὶ) τὴν οἰκουμένην
παραγενόμενος ἐπικουφίσει. Καὶ προστίθησιν ὁ ποιη-
τής·
ὐν δέ νεωστί πω (1) τεχθέντα φαεσρφσρε μήνη,
Ἀνεὶ αδορείης χρυσῆν γενεὴν ὀπάσαrτα,
Προσκύνει.,
Τυῶδε γὰρ ἄρχοrτος, μενοεικέα πάντα βρότες,
Ἀλγεά τε στοναχαί τε (52) κατευνάζονται ἀλε-
[τρῶν.
Συνίεμεν δὴ φανερῶς τε ἅμα καὶ ἀποκρύφως διʼ ἀλ-
ληγοριῶν τὰ λεχθέντα· τοῖς μὲν βαθύτερον (33) ἐξ-
uδ. et in schedis scriptum inveni νέα πληθύς.
(49) Vulg., βουκολικῶν τόπων. Apparet scri-
bendum esse τόπῳ. Atque ita eodex Suὰ. Porrο
nec Enς. codex nec schedæ veteres novum caput
hic ordiuntur.
(50) Vulg. Ἐπανήξει δὲ ἐκ δευτέρων. Sπρῖde
ὁ ἐρατὸς βασιλεύς, cojus mentio it in ultimo
verstt.
Ἡκει παρθένος αὄᾶλς, ἄγουσʼ ἐρατὸν βασιιλῆα.
In carmine tamen Virgilii hoc non dicitur. Verum
Constantinus, ut opinari licet, versus Virgilii pan-
Iulum immmuutaverat, et Saturui nomen consulto
expunxerat, ut argumento suo serviret.
(51) Τὸν δὲ νεωστί πω. Cltima vox deest in
codice Suὰς. et in schedis. Τurnebus vero ad oram
sui libri notarat forte scribendum esse πάῖν.
(52) Καὶ στοναχαί τe. IIie versns ita restituenduc
videtur ἄλγεά τε στοναχαί τε κατευνάσονται ἀλο-
τρῶν. Versus autem qui hunc proxime antecedit,
nulla indiget emendatione. In codd. tamen Εuά. ac
Τarnebi ita scribituτ : τοῦ μὲν γὰρ ἄρχοντος τὰ
μὲν ἕλκεα πάντα βροτεια.
(53) Τοῖςμέν θαδύτερσπνυτρο τοῖς μὲν γὰρ βαθύ-
τερον, etc., vel potins βαθυτέρως. Et paulo post ubi
(48) Nhων πληθὺς ἀνδρῶν ἐφαάνᾶη. In codice fegitur τῆς τοῦ ΧΧριστοῦ θεότητος,addenda videutur
δος διαφημίζεσθαι. Ὡμολόγηται γὰρ Κικέρωνα (46)
ἐντετυχηκότατῷ ποιήματι, μετενεγκεῖντεαὐτὸ εἰς τὴν
ωμαίωνδιάλεκτον, καὶ συντάξαιαὐτὸτοῖςἑαυτοῦσυν-
τάγμασι· τοῦτον ἀναιρεῖσθαι κρατήσαντος Ἀντωνίου·
Ἀντωνίου δʼ αὖ πάλιν Aὕγουστον περιγεγενῆσθαι, δς
ἐξ καὶ πεντήκοντα ἔτη ἐβασίλευσε. Τοῦτον Τιβέριος
διεδέξατο· καθʼ ὅν χρόνον ἡ τοῦ Σωτῆρος ἐξέλαμψε
παρουσία, καὶ τὸ τῆς ἀγιωτάτης θρησκείας ἐπεκρά-
τησε μυστήριον, ἢ τε νέα τοῦ δήμου διαδοχὴ (17)
συνέστη· περὶ ἦς οἶμαι λέγειν τὸν ἐξοχώτατον τῶν
κατὰ τὴν Ἰταλίαν ποιητῶν·
Ἐνθεν ἔπειτα νέων πληθὸς ἀνδρῶν ἐραάνλη(48).
Καὶ πάλιν ἐν ἐτέρῳ τινὶ τῶν θουκσλικῶν τόπῳ (49γ-
Σικελίδες Μοῦσαιι, μεγάλην φάτιν ὑμνήσωμε.
Τί τούτου φανερώτερον; Προστίθησι γάρ·
λυθε Κυμαίου μμσντεύματος εἰς τάλος ὀμφή.
Κυμαίαν αἰνιττόμενος δηλαδὴ τὴν Σιβύλλαν. Καὶ οὐκ
ἠρκέσθη τούτοις, ἀλλὰ περαιτέρω προεχώρησεν, ὡς
τῆς χρείας τὴν αὐτοῦ μαρτυρίαν ἐπιποθούσης· τί λ.-
γων αὕθις;
Οδτος ἄρʼ αἰώνων λερθςστίχος ὥρνυται μῷ·
έκει παρθένος αὕθις, ἀγουσʼ ἐρατὸν βασαιλῆα.
Τίς οὖν ἄρα εἴη παρθένος ἡ ἐπανήκουσα; Ἀρʼ οὐχ ἡ
πλήρης τε καὶ ἔγκυος γενομένη τοῦ θείου Πνεύμα-
τος; Καὶ τί τὸ κωλύον τὴν ἔγκυον τοῦ θείου Πνεύ-
ματος, κόρην εἶναι ἀεὶ καὶ διαμένειν παρθένονς
Ἐπανήξει δὲ ἐκ δευτέρου (50), (καὶ) τὴν οἰκουμένην
παραγενόμενος ἐπικουφίσει. Καὶ προστίθησιν ὁ ποιη-
τής·
ὐν δέ νεωστί πω (1) τεχθέντα φαεσρφσρε μήνη,
Ἀνεὶ αδορείης χρυσῆν γενεὴν ὀπάσαrτα,
Προσκύνει.,
Τυῶδε γὰρ ἄρχοrτος, μενοεικέα πάντα βρότες,
Ἀλγεά τε στοναχαί τε (52) κατευνάζονται ἀλε-
[τρῶν.
Συνίεμεν δὴ φανερῶς τε ἅμα καὶ ἀποκρύφως διʼ ἀλ-
ληγοριῶν τὰ λεχθέντα· τοῖς μὲν βαθύτερον (33) ἐξ-
uδ. et in schedis scriptum inveni νέα πληθύς.
(49) Vulg., βουκολικῶν τόπων. Apparet scri-
bendum esse τόπῳ. Atque ita eodex Suὰ. Porrο
nec Enς. codex nec schedæ veteres novum caput
hic ordiuntur.
(50) Vulg. Ἐπανήξει δὲ ἐκ δευτέρων. Sπρῖde
ὁ ἐρατὸς βασιλεύς, cojus mentio it in ultimo
verstt.
Ἡκει παρθένος αὄᾶλς, ἄγουσʼ ἐρατὸν βασιιλῆα.
In carmine tamen Virgilii hoc non dicitur. Verum
Constantinus, ut opinari licet, versus Virgilii pan-
Iulum immmuutaverat, et Saturui nomen consulto
expunxerat, ut argumento suo serviret.
(51) Τὸν δὲ νεωστί πω. Cltima vox deest in
codice Suὰς. et in schedis. Τurnebus vero ad oram
sui libri notarat forte scribendum esse πάῖν.
(52) Καὶ στοναχαί τe. IIie versns ita restituenduc
videtur ἄλγεά τε στοναχαί τε κατευνάσονται ἀλο-
τρῶν. Versus autem qui hunc proxime antecedit,
nulla indiget emendatione. In codd. tamen Εuά. ac
Τarnebi ita scribituτ : τοῦ μὲν γὰρ ἄρχοντος τὰ
μὲν ἕλκεα πάντα βροτεια.
(53) Τοῖςμέν θαδύτερσπνυτρο τοῖς μὲν γὰρ βαθύ-
τερον, etc., vel potins βαθυτέρως. Et paulo post ubi
(48) Nhων πληθὺς ἀνδρῶν ἐφαάνᾶη. In codice fegitur τῆς τοῦ ΧΧριστοῦ θεότητος,addenda videutur