PG 20, col. 248
In inglese: The Church History of Eusebius 3.12 · The Church History of Eusebius 3.13
ὑπάρχειν γήσιππος ἱστορεῖ.
XEAAAIOIN IB9.
Quomodo espasianus eos qui a Davide genus ΤὩς Οὐεσπαοιανός τοὺς ἐκ ἐαὶὸ (ητεῖσθαι προσe
τέττει (ric. B. E. m, 10).
Καὶ ἐπὶ τούτοις Οὐεσπασιανὸν μετὰ τὴν τῶν Ἰερο-
σολύμων ἅλωσιν, πάντας τοὺς ἀπὸ γένους Δαβὶδ, ὡς
ἂν μὴ περιλειφθείη τις παρὰ Ἰουδαίοις τῶν ἀπὸ τῆς
βασιλικῆς φυλῆς, ἀναζητεῖσθαι προστάξαι, μέγιστόν
τε Ἰουδαίοις αὗθις ἐκ ταύτης διωγμὸν ἐπαρτηθῆναε
τῆς αἰτίας.
sΚEoAAAIoN IT.-
Ὡ δεότερος ωμαίων ἐπίσκοπος Ἀνέγκληεος.
Ἐέὶ δέκα δὲ τὸν Οὐεσπασιανὸν ἔτεσι βασιλεύσαντα
αὐτοκράτωρ Τῖτος ὁ παῖς διαδέχεται, οὗ κατὰ δεύτε-
ρον ἔτος τῆς βασιλείας, Λἶνος ἐπίσκοπος τῆς ω-
μαίων Ἐκκλησίας δυοκαίδεκα τὴν λειτουργίαν ἐνιαυ-
τοῖς κατασχὼν Ἀνεγκλήτῳ (92) ταύτην παραδίδωσι.
ὲτον δὲ Δομετιανὸς ἀδελφὸς διαδέχεται, δύο ἔτεσι
καὶ μησὶ τοῖς ἴσοις βασιλεύσαντα.
EaAAAIoN IS.
Τετάρτῳ μὲν οὖν ἔτει Δομετιανοῦ, τῆς κατʼ Ἀλε-
ξάνδρειαν παροικίας ὁ πρῶτος Ἀννιανὸς (93), δύο
meone seu potius Simone Josephi filio distingnere.
Certe Beda hanc tandem sententiam utpote certio-
rem amplexus est, cum isidori opinionem antea se-
cutus fuisset, ut ipse fatettur in Retractationibus
in Acta apostolorum, cap. 1. Isidori autem locus
quem intelligit Beda, est in libro De aitis Patrums
utriusque Τestamenti. Ex quo etiam libro desumptum
est fragmentum illud quod supra cltavi sine aucto-
ris nomine.
(92) Ἀνεγκλήτῳ. Nescio cur Rob. Stephanus
Ἀνακλήτου prætulerit, cum omnes nostri codices,
nullo excepto, scriptum habeant Ἀνεγκλήτῳ. At-
que ita Nicephorus Constantinopolitanus, ejusqus
interpres Anastasius Bibliothecarius in Chronologia
tripertita. Sic etiam Nicepborus Callistus in lib. I,
cap. 2, et Georgius Syncellus et manuscripti codi-
ces Rufini. Sed et lrenæus in lib. m, ubi Rom.
episcoporum seriem recenset, Anencletum nominat,
omisso Cleti nomine, qui ex mutilato Anencleti
vocabulo fictus mihi videtur. Certe nec Optatus,
nec Augustinus in epistola 165, ubi Romanos epi-
scopos recenset. Cletum agnoscit. Contra vero in
duobus vetustissimis indicibus seu catalogis episco-
porum Rom., quorum alter exstat in monasterio
Sancti Germani, alter in collegio laromontano
Societatis Jesu, nulla fit Anencleti mentio, sed
sulius Cleti, qui post Linum sedisse dicitur annis xI,
mense uno, diebus n. Ex quo patet unum eumdem-
que esse Cletum et Anencletum. lura vide apud
P. IHalloixium in notationibus ad cap. 7 Vitæ lre-
næi.
(93) πρῶτος Ἀττιιανός. Primu scilicet post
Marcum. Sic Eusebius supra dixit de Lino Romano
urbis episcopo, in principio hujus libri, μετὰ τὴν
Παύλου καὶ Πέτρου μαρτυρίαν, πρῶτος κληροῦτσι
τὴν ἐπισκοπὴν Λἴνος. Marcus enim Alexandrmuorum
apostolus fmt, ut supra dixi. Apostoli vero extra
ordinem erant, nec in episcoponum numero cense-
bantur. Itaque nihil opus erat supplere hic μετὰ
XEAAAIOIN IB9.
Quomodo espasianus eos qui a Davide genus ΤὩς Οὐεσπαοιανός τοὺς ἐκ ἐαὶὸ (ητεῖσθαι προσe
τέττει (ric. B. E. m, 10).
Καὶ ἐπὶ τούτοις Οὐεσπασιανὸν μετὰ τὴν τῶν Ἰερο-
σολύμων ἅλωσιν, πάντας τοὺς ἀπὸ γένους Δαβὶδ, ὡς
ἂν μὴ περιλειφθείη τις παρὰ Ἰουδαίοις τῶν ἀπὸ τῆς
βασιλικῆς φυλῆς, ἀναζητεῖσθαι προστάξαι, μέγιστόν
τε Ἰουδαίοις αὗθις ἐκ ταύτης διωγμὸν ἐπαρτηθῆναε
τῆς αἰτίας.
sΚEoAAAIoN IT.-
Ὡ δεότερος ωμαίων ἐπίσκοπος Ἀνέγκληεος.
Ἐέὶ δέκα δὲ τὸν Οὐεσπασιανὸν ἔτεσι βασιλεύσαντα
αὐτοκράτωρ Τῖτος ὁ παῖς διαδέχεται, οὗ κατὰ δεύτε-
ρον ἔτος τῆς βασιλείας, Λἶνος ἐπίσκοπος τῆς ω-
μαίων Ἐκκλησίας δυοκαίδεκα τὴν λειτουργίαν ἐνιαυ-
τοῖς κατασχὼν Ἀνεγκλήτῳ (92) ταύτην παραδίδωσι.
ὲτον δὲ Δομετιανὸς ἀδελφὸς διαδέχεται, δύο ἔτεσι
καὶ μησὶ τοῖς ἴσοις βασιλεύσαντα.
EaAAAIoN IS.
Τετάρτῳ μὲν οὖν ἔτει Δομετιανοῦ, τῆς κατʼ Ἀλε-
ξάνδρειαν παροικίας ὁ πρῶτος Ἀννιανὸς (93), δύο
meone seu potius Simone Josephi filio distingnere.
Certe Beda hanc tandem sententiam utpote certio-
rem amplexus est, cum isidori opinionem antea se-
cutus fuisset, ut ipse fatettur in Retractationibus
in Acta apostolorum, cap. 1. Isidori autem locus
quem intelligit Beda, est in libro De aitis Patrums
utriusque Τestamenti. Ex quo etiam libro desumptum
est fragmentum illud quod supra cltavi sine aucto-
ris nomine.
(92) Ἀνεγκλήτῳ. Nescio cur Rob. Stephanus
Ἀνακλήτου prætulerit, cum omnes nostri codices,
nullo excepto, scriptum habeant Ἀνεγκλήτῳ. At-
que ita Nicephorus Constantinopolitanus, ejusqus
interpres Anastasius Bibliothecarius in Chronologia
tripertita. Sic etiam Nicepborus Callistus in lib. I,
cap. 2, et Georgius Syncellus et manuscripti codi-
ces Rufini. Sed et lrenæus in lib. m, ubi Rom.
episcoporum seriem recenset, Anencletum nominat,
omisso Cleti nomine, qui ex mutilato Anencleti
vocabulo fictus mihi videtur. Certe nec Optatus,
nec Augustinus in epistola 165, ubi Romanos epi-
scopos recenset. Cletum agnoscit. Contra vero in
duobus vetustissimis indicibus seu catalogis episco-
porum Rom., quorum alter exstat in monasterio
Sancti Germani, alter in collegio laromontano
Societatis Jesu, nulla fit Anencleti mentio, sed
sulius Cleti, qui post Linum sedisse dicitur annis xI,
mense uno, diebus n. Ex quo patet unum eumdem-
que esse Cletum et Anencletum. lura vide apud
P. IHalloixium in notationibus ad cap. 7 Vitæ lre-
næi.
(93) πρῶτος Ἀττιιανός. Primu scilicet post
Marcum. Sic Eusebius supra dixit de Lino Romano
urbis episcopo, in principio hujus libri, μετὰ τὴν
Παύλου καὶ Πέτρου μαρτυρίαν, πρῶτος κληροῦτσι
τὴν ἐπισκοπὴν Λἴνος. Marcus enim Alexandrmuorum
apostolus fmt, ut supra dixi. Apostoli vero extra
ordinem erant, nec in episcoponum numero cense-
bantur. Itaque nihil opus erat supplere hic μετὰ