PG 20, col. 489
ι Car. ιι. -— 5. Rufinus et Minicit temporqu alie-
nis in ecclesiis ordinationes. —- Non enim latere
luit. quod Rufinus atque Minicius episcopi in alienis
ecclesiis , contra Nicatoscanones. episcopos usur-
paverunt ordinare. Hac (Nicen. con. ὁ, fiet l6) ne
quis sibi audeat vindicare , saltum nunc a nobis est B si qui fuerint deprehensi qui ί abnuant concordiam
salubriter providendum: ne improba if usurpatione
dissimulatio in deterius convalescat , et fiat de con-
suetudine regula, quia non veniat ab ipsa quae litteris
mndata est disciplina. Qua. in re Hilarii fratris et
consacerdotis nostri querela primitus audiatur, qui
asseruit Rufinum contra ecclosiamm pacem omni
oppugnatione fuisse versatum, et dudum in concilio
ο Toletano erroris sui veniant postulasse, et nunc,
eum metropolitano episcopo ordinandi ει sacerdotes
pontificium deberetur, contra populi voluntatem et
discipline rationem, episcopum locis abditis ordi-
nasse, ecclesiasscandalis miscuisse. Dehinc Tarra-
conensium episcoporum est causa tractanda, qui
pari modo Minucium in Gerundensi ecclesia episco-
pum ordinasse eonqoesti sunt; et juxta Niczettosc
ε canones ferenda estde tali usurpatione sententia.
Illorum etiam episcoporum, qui tt Rufino vel a Mini-
ι Qua scilicet et schismatis seu hereseos μετιεῖ-
sitas et catlmlicre (idci rectittttlo comprobantur. ut
lendus erroris tua: ueritatis expellat, inquit Augusti-
' nos epist. 95. II. 5. atque Ecclesia potius correctos,
quam perversos suscipere rideatur.
Clarius diceretur, ne improbo usurpatio dissim»
ioue.
ιοιιε. .
ε Ita ml. Colla. ubi in Corh. Tholosouo. ilic. reco~
lenitum est fl'olctame synodi gestu nequaquam plena-
et integra ad nos pervenisse. sed eorum dntntatat
fragmenta. posteriore in concilio, prout tunc condn-
eeliat, recitata; neque in hoc concilio recitata esse .
nisi quae ad Priscillianlstas allittcl‘elti. Rufinus nu-
tent. ex iis potius entiti. .;-‘;:apis. tle quibus l’ttrni- Β
nos in praefatione Toletani ι· concilii queritur, qui
videlicet ittrgitimas ordinationes :tggreSai. ea esci-
tarunt scandala. qua: usque ad stt/risum peruenirent ,-
seu ex iis qui Priscilliano addicti l'tterant. Ideni seu:
findunt et’de Minicio. Unde et gestorum Toletani
concilii pars. quis ad illus attinebat. przcdicto in con-
- tilio priterrnissa.
δ δίωκε. L:tli., sacerdotis. licetius mss. sacerdotes.
Episcopi» cuiusque provincim citra ntetmnnlitani
consensum ordinari vetant concilium Laoditcnom
ut. li, Nictcuum can. tet 6, Antt'oeltenntn eun. l9.
Vident Ferret-dum Breviar. can. c. 4. Enim-api nu-
tent in auius locis creutio Sardicensis cont-iiii cationi
ι mersatur.
' Eum. qui ita fuerit ordinatus. episcopum esse
pudebat-t3 Nict'enarsynutlus catt. 8 declarat. (‘nml et
Illiuhenum concilititn can. l3 continuatus, insuper
fluminum ordinationis auctores depositionis pe—
“donauit;
L
'
nis in ecclesiis ordinationes. —- Non enim latere
luit. quod Rufinus atque Minicius episcopi in alienis
ecclesiis , contra Nicatoscanones. episcopos usur-
paverunt ordinare. Hac (Nicen. con. ὁ, fiet l6) ne
quis sibi audeat vindicare , saltum nunc a nobis est B si qui fuerint deprehensi qui ί abnuant concordiam
salubriter providendum: ne improba if usurpatione
dissimulatio in deterius convalescat , et fiat de con-
suetudine regula, quia non veniat ab ipsa quae litteris
mndata est disciplina. Qua. in re Hilarii fratris et
consacerdotis nostri querela primitus audiatur, qui
asseruit Rufinum contra ecclosiamm pacem omni
oppugnatione fuisse versatum, et dudum in concilio
ο Toletano erroris sui veniant postulasse, et nunc,
eum metropolitano episcopo ordinandi ει sacerdotes
pontificium deberetur, contra populi voluntatem et
discipline rationem, episcopum locis abditis ordi-
nasse, ecclesiasscandalis miscuisse. Dehinc Tarra-
conensium episcoporum est causa tractanda, qui
pari modo Minucium in Gerundensi ecclesia episco-
pum ordinasse eonqoesti sunt; et juxta Niczettosc
ε canones ferenda estde tali usurpatione sententia.
Illorum etiam episcoporum, qui tt Rufino vel a Mini-
ι Qua scilicet et schismatis seu hereseos μετιεῖ-
sitas et catlmlicre (idci rectittttlo comprobantur. ut
lendus erroris tua: ueritatis expellat, inquit Augusti-
' nos epist. 95. II. 5. atque Ecclesia potius correctos,
quam perversos suscipere rideatur.
Clarius diceretur, ne improbo usurpatio dissim»
ioue.
ιοιιε. .
ε Ita ml. Colla. ubi in Corh. Tholosouo. ilic. reco~
lenitum est fl'olctame synodi gestu nequaquam plena-
et integra ad nos pervenisse. sed eorum dntntatat
fragmenta. posteriore in concilio, prout tunc condn-
eeliat, recitata; neque in hoc concilio recitata esse .
nisi quae ad Priscillianlstas allittcl‘elti. Rufinus nu-
tent. ex iis potius entiti. .;-‘;:apis. tle quibus l’ttrni- Β
nos in praefatione Toletani ι· concilii queritur, qui
videlicet ittrgitimas ordinationes :tggreSai. ea esci-
tarunt scandala. qua: usque ad stt/risum peruenirent ,-
seu ex iis qui Priscilliano addicti l'tterant. Ideni seu:
findunt et’de Minicio. Unde et gestorum Toletani
concilii pars. quis ad illus attinebat. przcdicto in con-
- tilio priterrnissa.
δ δίωκε. L:tli., sacerdotis. licetius mss. sacerdotes.
Episcopi» cuiusque provincim citra ntetmnnlitani
consensum ordinari vetant concilium Laoditcnom
ut. li, Nictcuum can. tet 6, Antt'oeltenntn eun. l9.
Vident Ferret-dum Breviar. can. c. 4. Enim-api nu-
tent in auius locis creutio Sardicensis cont-iiii cationi
ι mersatur.
' Eum. qui ita fuerit ordinatus. episcopum esse
pudebat-t3 Nict'enarsynutlus catt. 8 declarat. (‘nml et
Illiuhenum concilititn can. l3 continuatus, insuper
fluminum ordinationis auctores depositionis pe—
“donauit;
L
'