PG 22, col. 1025
ξιν περιέξουσα τοῦ κατὰ μόνον τὸν ἡμέτερον Σωτῆρα
πεπληρῶσθαι τὰς ἱερὰς τοῦ Θεοῦ προρρήσεις, ὁτὲ δὲ τὴν ἡμετέραν γνώμην ἢν ἔχομεν περί τῶν εὲκτεθησο-
μένων σημαίνουσα.
Ἀλλά γὰρ τούτων ἐφάπτεσθαι μέλλοντας, ἀναγ-
καίως προδιαστείλασθαι ὡς πῆ μὲν προόντα οὐ μόνον
τῆς ὲνανθρωπήσεως ἀλλά καὶ πάσης γενετῆς ὐπο-
στάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγον διδάσκουσιν oi. ἱεροὶ λόγοι,
Θεὸν . . . αὐτὸν μετά τὸν Πατέρα καὶ Κύριον προσ-
αγορεύοντες, οἷα δὴ καὶ τὸ κήρυγμα τὸ ὲκκλησιαστι·
κὸν περιέχει ἀκολούθως τῇ εὐαγγελικῇ μαρτυρίᾳ .
(είπ)ούσῃ, ι Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος· καὶ ό Λόγος ἦν
πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ Θεὸς ἦν ό Λόγος ° πάντα δι’ αὐτοῦ
ἐγένετο· καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν · ι δὲ
τὰς δύο παρουσίας αὐτοῦ προαναφωνοῦσιο τήν τε
προτέραν, έν μήτε εἶδος αὐτὸν μήτε κάλλος ἕξειν
προύθεσπιζον διαρρήδην ὡς πρόϐατον ἐπὶ σφαγὴν
ἀχθήσεσθαι, καὶ σαφῶς οὕτως ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ
προτέρου λαοῦ τὴν ἐπὶ θανάτῳ καταδικασθήσεσθαι
λέγοντεςο οἷα δὴ καὶ ἀποδείκνυνται τῆς προτέρας
αὐτοῦ παρουσίας αἱ κατά τοὺς Τιϐερίου χρόνους οἰ-
κονομίαν καὶ τὴν δευτέραν, οὐκέθ’ ὁμοίαν τῇ προ-
τέρα, θειοτέραν δὲ καὶ πολὺ τῇ δόξῃ παραλλάττου-
σαν, μετ’ ἀγγελικῆς δορυφορίας καὶ τῆς ἀπ’ οὐρα-
νῶν παρατάξεως γενησομένην· οἷς εὐγνωμόνως τὸν
ἐντυγχάνοντα χρεὼν κανόνα ὥσπερ καὶ σκοπὸν τὸ
κήρυγμα κατέχειν τὸ ἀποστολικὸν τέλεια καὶ ἀπαρ-
εγχείρητα τά τῆς ἀληθείας δόγματα διαφυλάττοντα,
τουτέστιν τά περὶ τῆς πρώτης καὶ ἀγενήτου τοῦ τῶν
ὅλων Θεοῦ φύσεως, καὶ τὰ τῆς τοῦ θείου Λόγου προ-
υποστάσεὼς τε καὶ ὑπουργίας, ἢν ἐπὶ τῇ τῶν γενη-
τῶν ἁπάντων δημιουργίᾳ, οἷα δὴ λόγος.
(r.5)............,.
ι ο ο l θ ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο
χωρὶς τῶν τεσσάρων στοιχείων τῶν παρ’ Ἑϐραίοις
ἁνεκφωνήτων, ὧν διὰ τῆς συνθέσεως τὸ σημαινόμε-
’ νον ὄνομα ἄρρητον ὑπάρχον, καταχρηστικώτερον δὲ
ι Κύριος ι ἐπικαλούμενον, οὐδέπω ποτὲ ἐπὶ ἀγγελι-
κῆς παρείληπται δυνάμεως, ὡς ἐπιστήσεις καθ’ ὅλης
τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς, ἔνθα ό Θεὸς, ἢ ὁ διὰ τοῦ
τετραγράμμου δηλούμενος Κύριος ἀναγέγραπται κε-
χρηκέναι τισί σ πότερον ἐπί τὴν ἀγένητον τοῦ τῶν D
ὅλων Θεοῦ φύσιν ἀνενεκτέον τὰ δηλούμενα, ἢ ἐπὶ τὸν
τούτου Λόγον, ὃν δεύτερον τυγχάνοντα τῶν ὅλων ατ-
τιον καὶ Θεὸν καὶ Κύριον κατά τὸ σημαινόμενον ὲκ
τοῦ παρ’ Ἑϐραίοις ἀρρήτου ὀνόματος προσαγορεύειν
εἴωθεν ἡ θεία Γραφή. Καὶ δῆτα ἐπὶ τοῦ παρόντος
φήσαντος τοῦ λόγου, ὃτι δή· ι Κατέϐη Κύριος, ι καὶ,
ι Εἶπεν Κύριος, ι τὰ ἀναγεγραμμένα, ζητήσαι ἀν
τις εὐλόγως εἴτε ὲπί τινα τῶν ἀγγέλων, εἴτε ἐπὶ τὸ
πρῶτον αἴτιον τὴν ἀναφορὰν ἔχει τὸ δηλούμενον.
Ἀλλ’ ἐπὶ μὲν ἀγγέλων οὐχ οἶόν τεο τοῦτο μὲν, ὅτι
κάνταῦθα τὸ ι Κύριος ι διὰ τῆς ἀνεκφωνήτου παρεί-
‘ lsa un, 2. ⁵ Gen. xu. 5. ⁵ ibid. 6.
³ Joan. ι, ί.
πεπληρῶσθαι τὰς ἱερὰς τοῦ Θεοῦ προρρήσεις, ὁτὲ δὲ τὴν ἡμετέραν γνώμην ἢν ἔχομεν περί τῶν εὲκτεθησο-
μένων σημαίνουσα.
Ἀλλά γὰρ τούτων ἐφάπτεσθαι μέλλοντας, ἀναγ-
καίως προδιαστείλασθαι ὡς πῆ μὲν προόντα οὐ μόνον
τῆς ὲνανθρωπήσεως ἀλλά καὶ πάσης γενετῆς ὐπο-
στάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγον διδάσκουσιν oi. ἱεροὶ λόγοι,
Θεὸν . . . αὐτὸν μετά τὸν Πατέρα καὶ Κύριον προσ-
αγορεύοντες, οἷα δὴ καὶ τὸ κήρυγμα τὸ ὲκκλησιαστι·
κὸν περιέχει ἀκολούθως τῇ εὐαγγελικῇ μαρτυρίᾳ .
(είπ)ούσῃ, ι Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος· καὶ ό Λόγος ἦν
πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ Θεὸς ἦν ό Λόγος ° πάντα δι’ αὐτοῦ
ἐγένετο· καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν · ι δὲ
τὰς δύο παρουσίας αὐτοῦ προαναφωνοῦσιο τήν τε
προτέραν, έν μήτε εἶδος αὐτὸν μήτε κάλλος ἕξειν
προύθεσπιζον διαρρήδην ὡς πρόϐατον ἐπὶ σφαγὴν
ἀχθήσεσθαι, καὶ σαφῶς οὕτως ἀπὸ τῶν ἀνομιῶν τοῦ
προτέρου λαοῦ τὴν ἐπὶ θανάτῳ καταδικασθήσεσθαι
λέγοντεςο οἷα δὴ καὶ ἀποδείκνυνται τῆς προτέρας
αὐτοῦ παρουσίας αἱ κατά τοὺς Τιϐερίου χρόνους οἰ-
κονομίαν καὶ τὴν δευτέραν, οὐκέθ’ ὁμοίαν τῇ προ-
τέρα, θειοτέραν δὲ καὶ πολὺ τῇ δόξῃ παραλλάττου-
σαν, μετ’ ἀγγελικῆς δορυφορίας καὶ τῆς ἀπ’ οὐρα-
νῶν παρατάξεως γενησομένην· οἷς εὐγνωμόνως τὸν
ἐντυγχάνοντα χρεὼν κανόνα ὥσπερ καὶ σκοπὸν τὸ
κήρυγμα κατέχειν τὸ ἀποστολικὸν τέλεια καὶ ἀπαρ-
εγχείρητα τά τῆς ἀληθείας δόγματα διαφυλάττοντα,
τουτέστιν τά περὶ τῆς πρώτης καὶ ἀγενήτου τοῦ τῶν
ὅλων Θεοῦ φύσεως, καὶ τὰ τῆς τοῦ θείου Λόγου προ-
υποστάσεὼς τε καὶ ὑπουργίας, ἢν ἐπὶ τῇ τῶν γενη-
τῶν ἁπάντων δημιουργίᾳ, οἷα δὴ λόγος.
(r.5)............,.
ι ο ο l θ ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο ο
χωρὶς τῶν τεσσάρων στοιχείων τῶν παρ’ Ἑϐραίοις
ἁνεκφωνήτων, ὧν διὰ τῆς συνθέσεως τὸ σημαινόμε-
’ νον ὄνομα ἄρρητον ὑπάρχον, καταχρηστικώτερον δὲ
ι Κύριος ι ἐπικαλούμενον, οὐδέπω ποτὲ ἐπὶ ἀγγελι-
κῆς παρείληπται δυνάμεως, ὡς ἐπιστήσεις καθ’ ὅλης
τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς, ἔνθα ό Θεὸς, ἢ ὁ διὰ τοῦ
τετραγράμμου δηλούμενος Κύριος ἀναγέγραπται κε-
χρηκέναι τισί σ πότερον ἐπί τὴν ἀγένητον τοῦ τῶν D
ὅλων Θεοῦ φύσιν ἀνενεκτέον τὰ δηλούμενα, ἢ ἐπὶ τὸν
τούτου Λόγον, ὃν δεύτερον τυγχάνοντα τῶν ὅλων ατ-
τιον καὶ Θεὸν καὶ Κύριον κατά τὸ σημαινόμενον ὲκ
τοῦ παρ’ Ἑϐραίοις ἀρρήτου ὀνόματος προσαγορεύειν
εἴωθεν ἡ θεία Γραφή. Καὶ δῆτα ἐπὶ τοῦ παρόντος
φήσαντος τοῦ λόγου, ὃτι δή· ι Κατέϐη Κύριος, ι καὶ,
ι Εἶπεν Κύριος, ι τὰ ἀναγεγραμμένα, ζητήσαι ἀν
τις εὐλόγως εἴτε ὲπί τινα τῶν ἀγγέλων, εἴτε ἐπὶ τὸ
πρῶτον αἴτιον τὴν ἀναφορὰν ἔχει τὸ δηλούμενον.
Ἀλλ’ ἐπὶ μὲν ἀγγέλων οὐχ οἶόν τεο τοῦτο μὲν, ὅτι
κάνταῦθα τὸ ι Κύριος ι διὰ τῆς ἀνεκφωνήτου παρεί-
‘ lsa un, 2. ⁵ Gen. xu. 5. ⁵ ibid. 6.
³ Joan. ι, ί.