PG 24, col. 716
καθαπτόμενος ό τοσοῦτος Ἀπόστολος, είς δυσὼπησιν
τῶν διαστρέφειν τοὺς ἄνδρας πειρωμένων, προσετί-
θει λέγων’ Ἀλλὰ κᾶν ἡμεῖς, ἢέ ἄγγελος ἐξ σὺ·
ρανοῦ ὑμῖν εὐαγγελίσηται, παρ’ ὃ conn-eliad-
μεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα (25‘) ἔστω. "0 δὴ ἐπαναλαδὼν
δευτεροῖ φάσκωνο Ὠς προειρήκαμεν, καὶᾶρτι ,πάρ
λιν λέγω, et τις ὑμᾶς εὐαγγελίσηται, παρ’ ὃ παρ-
ελάϐετε, ἀνάθεμα ἕστω.Τί δὲ ἦν τοῦτο, παρ’ δ (24)
οὐκ ἦν εὐαγγέλιον [ἄλλο εὐαγγελίσασθαι]λ; Ἥ που
πάντως αὐτὸ ἐκεῖνο, ὃ (25) δὴ τοῖς αὐτοῦ παραδι-
δοὺς μαθηταῖς ὁ Σωτὴρ ἀναγέγραπται εἰρηκώς⁹
Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, ,ϐα-
πτίζοντες αὐτοὺς εις τὸ ὄνομα τοῦ Ἡατρὸς, καὶ
τοῦ Υὶοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ταύτην γὰρ
ἡμῖν τὴν χάριν τῆς γνώσεως τῆς ἁγίας Τριάδος (26)
μόνος αὐτὸς διὰ τῆς μυστικῆς δεδώρηται ἀναγεννή-ι
σεως, οὔτε Μωῦσέως οὕτε προφητῶν τινος τῷ προ-
τέρῳ λαῷ ταύτην διακονησαμένου.Μόνῳ γὰρ ἔπρεπε
τῷ Υίῷ τοῦ Θεοῦ τὴν πατρικὴν ἅπασιν ἀνθρώποις
εὐαγγελίσασθαι χάριν ο ἐπειδήπερ ὁ νόμος διὰ Mati)-
σέως ἐδόθη, διὰ δὲ μόνου Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ,
ὡς διὰ μονογενοῦς Υίοῦ, ὴ χάρις καὶ ή ἀλήθεια
ἐγένετο. Ἔνθεν εἰκότως ὁ μὲν παιδαγωγὈῦ τρόπον
νηπιάζοντιτῷ προτέρῳ λαῷ στοιχεῖα τῆς ,ἀρχῆς τῶν
τοῦ Θεοῦ παρεδίδου λογίων, πολυθέου μὲν ἀπείργων
πλάνης, Θεὸν δὲ κηρύττων ἐνα μόνον εἰδέναι · ἡ δὲ
σωτήριος χάρις ὑπερκὸσμιόν τινα καὶ ἀγγελικὴν
ἡμῖν παρέχουσα γνῶσιν, τὸ πάλαι τῷ προτέρῳ λαῷ
σεσιγημένον μυστήριον ἀναφανδὸν ἐξεκάλυπτεν, αὑ
τὸν τὸν ἐπέκεινα τῶν ὅλων Θεὸν, τὸν τοῖς πάλαι ἁν-
θρώποις ἐγνωσμένον, Θεὸν ἅμα καὶ Πατέρα εἶναι
τοῦ Υίοῦ τοῦ μονογενοῦς κηρύττουσα, τήν τε τοῦ
ἁγίου Πνεύματος διὰ τοῦ Υίοῦ τοῖς ἀξίοις ἐπιχορηο
γοῦσα δύναμιν. (26‘) Αὐτῷ πως τὴν ἁγίαν καὶ μακα-
ρίαν καὶ μυστικὴν Τριάδα Πατρὸς καὶ Υίοῦ καὶ ἁγίου
Πνεῦματος είς σωτήριον ἐλπίδα διὰ τῆς ἐν Χριστῷ
ἀναγεννήσεως ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία παραλαϐοῦσα
⁵ Matth.xxvut, l9. ⁵ Joan. ι, 17.
D istius mentio; sed αἰνιγματώδης, et ἐγκεκρυμμένη.
Erat enimhadliuc tempus καταπετάσματος, nondum
remoti veli, et ἀποκαλύψεως. (litant in primis ortho
doxi Patres, illud in principio Genesis Faciamus
hominem, e_tc., de qua pficatuBasilius Seleucia.
Γινέσθω τοίνυν ίσύγχρονοςή γνῶσις τῇ πλάσει · καὶ
μὴ ξενιζέσθω διδασκομένη Serapa»), ὢν ἐν τῇ sunt}
σει τὴν μνῄμην ἐδέξατο. Vide Tertullianunt adnisus
Praxéam. Epiphanius rem per gradus deducit. Una
Deitas, inquiens, a Moyse praecipue annuntiata est
personarum dualitas, vehementer a prophetis pradi-
cata, Trinitas vero personarum, manifesta facta est
in Evangeliis. Hinc ille in Ancorato, ’unde doctissi-
mus Nysseuus vocat, cognitionem κατὰ πρόϐασίν
in libello De im. et simil.Dei : Κατὰ πρόϐασιν,
ἡμετέρα φύσις τὸ τῆς spisso; ἐπέγνω μυστήριον. ιι.
(26⁶) Αὑτῶ meo. Forte legendutn,aiisdosv πως,
τῶν διαστρέφειν τοὺς ἄνδρας πειρωμένων, προσετί-
θει λέγων’ Ἀλλὰ κᾶν ἡμεῖς, ἢέ ἄγγελος ἐξ σὺ·
ρανοῦ ὑμῖν εὐαγγελίσηται, παρ’ ὃ conn-eliad-
μεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα (25‘) ἔστω. "0 δὴ ἐπαναλαδὼν
δευτεροῖ φάσκωνο Ὠς προειρήκαμεν, καὶᾶρτι ,πάρ
λιν λέγω, et τις ὑμᾶς εὐαγγελίσηται, παρ’ ὃ παρ-
ελάϐετε, ἀνάθεμα ἕστω.Τί δὲ ἦν τοῦτο, παρ’ δ (24)
οὐκ ἦν εὐαγγέλιον [ἄλλο εὐαγγελίσασθαι]λ; Ἥ που
πάντως αὐτὸ ἐκεῖνο, ὃ (25) δὴ τοῖς αὐτοῦ παραδι-
δοὺς μαθηταῖς ὁ Σωτὴρ ἀναγέγραπται εἰρηκώς⁹
Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, ,ϐα-
πτίζοντες αὐτοὺς εις τὸ ὄνομα τοῦ Ἡατρὸς, καὶ
τοῦ Υὶοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ταύτην γὰρ
ἡμῖν τὴν χάριν τῆς γνώσεως τῆς ἁγίας Τριάδος (26)
μόνος αὐτὸς διὰ τῆς μυστικῆς δεδώρηται ἀναγεννή-ι
σεως, οὔτε Μωῦσέως οὕτε προφητῶν τινος τῷ προ-
τέρῳ λαῷ ταύτην διακονησαμένου.Μόνῳ γὰρ ἔπρεπε
τῷ Υίῷ τοῦ Θεοῦ τὴν πατρικὴν ἅπασιν ἀνθρώποις
εὐαγγελίσασθαι χάριν ο ἐπειδήπερ ὁ νόμος διὰ Mati)-
σέως ἐδόθη, διὰ δὲ μόνου Ἰησοῦ τοῦ Χριστοῦ,
ὡς διὰ μονογενοῦς Υίοῦ, ὴ χάρις καὶ ή ἀλήθεια
ἐγένετο. Ἔνθεν εἰκότως ὁ μὲν παιδαγωγὈῦ τρόπον
νηπιάζοντιτῷ προτέρῳ λαῷ στοιχεῖα τῆς ,ἀρχῆς τῶν
τοῦ Θεοῦ παρεδίδου λογίων, πολυθέου μὲν ἀπείργων
πλάνης, Θεὸν δὲ κηρύττων ἐνα μόνον εἰδέναι · ἡ δὲ
σωτήριος χάρις ὑπερκὸσμιόν τινα καὶ ἀγγελικὴν
ἡμῖν παρέχουσα γνῶσιν, τὸ πάλαι τῷ προτέρῳ λαῷ
σεσιγημένον μυστήριον ἀναφανδὸν ἐξεκάλυπτεν, αὑ
τὸν τὸν ἐπέκεινα τῶν ὅλων Θεὸν, τὸν τοῖς πάλαι ἁν-
θρώποις ἐγνωσμένον, Θεὸν ἅμα καὶ Πατέρα εἶναι
τοῦ Υίοῦ τοῦ μονογενοῦς κηρύττουσα, τήν τε τοῦ
ἁγίου Πνεύματος διὰ τοῦ Υίοῦ τοῖς ἀξίοις ἐπιχορηο
γοῦσα δύναμιν. (26‘) Αὐτῷ πως τὴν ἁγίαν καὶ μακα-
ρίαν καὶ μυστικὴν Τριάδα Πατρὸς καὶ Υίοῦ καὶ ἁγίου
Πνεῦματος είς σωτήριον ἐλπίδα διὰ τῆς ἐν Χριστῷ
ἀναγεννήσεως ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία παραλαϐοῦσα
⁵ Matth.xxvut, l9. ⁵ Joan. ι, 17.
D istius mentio; sed αἰνιγματώδης, et ἐγκεκρυμμένη.
Erat enimhadliuc tempus καταπετάσματος, nondum
remoti veli, et ἀποκαλύψεως. (litant in primis ortho
doxi Patres, illud in principio Genesis Faciamus
hominem, e_tc., de qua pficatuBasilius Seleucia.
Γινέσθω τοίνυν ίσύγχρονοςή γνῶσις τῇ πλάσει · καὶ
μὴ ξενιζέσθω διδασκομένη Serapa»), ὢν ἐν τῇ sunt}
σει τὴν μνῄμην ἐδέξατο. Vide Tertullianunt adnisus
Praxéam. Epiphanius rem per gradus deducit. Una
Deitas, inquiens, a Moyse praecipue annuntiata est
personarum dualitas, vehementer a prophetis pradi-
cata, Trinitas vero personarum, manifesta facta est
in Evangeliis. Hinc ille in Ancorato, ’unde doctissi-
mus Nysseuus vocat, cognitionem κατὰ πρόϐασίν
in libello De im. et simil.Dei : Κατὰ πρόϐασιν,
ἡμετέρα φύσις τὸ τῆς spisso; ἐπέγνω μυστήριον. ιι.
(26⁶) Αὑτῶ meo. Forte legendutn,aiisdosv πως,