PG 24, col. 717
ἐπιπολῆς βοῶν · Κᾶν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρα-
νοῦ εὺαηωίζηται ὑμᾶς, παρ’ ὃ παρελάϐετε, ἀνά-
Baga ἔστω· πόρρωθεν, ὡς εἰκὸς, μηδ’ ἐπισκόποις,
μηδὲ ἄρχουσι, μηδὲ διδασκάλοις προσέχειν, εἰ τὸν
ἀληθῆ τῆξ πίστεως διαστρέφοι τις αὐτῶν λόγον,
(9.7) διδασκόμενος. Τίς δ’ ἦν οὗτος 6 τὸν Θεὸν Πατέ-
ρα εἰδέναι διδάσκων, καὶ Υίδν Θεὸν γιγνώσκειν πα-
ραδιδούς* καὶ Πνεύματος ἁγίου φιλοτιμεῖσθαι μετ-
έχειν (ἅπερ μόνων ἂν γένοιτο Χριστιανῶν γνωρίσματα,)
ὧδὲ πη τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας (28) ἀφορι-
ζόμενος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ τρόπου. Ὠς γὰρ ἐκεῖνος τὴν
πολύθεον καὶ Ἑλληνικὴν ἀπεδοκίμαζε πλάνην, ἐνὸς
Θεοῦ ὁμολογίᾳ, οὕτω καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἐξαίρε-
τος περὶ Υίοῦ γνῶσις κρεῖττόν τι καὶ πλέον προυξε-
νεῖ, τὸν αὐτὸν Θεὸν Πατέρα εἰδέναι μονογενοῦς Υἱοῦ
διδάσκουσα, ἀληθῶς Υἱοῦ ὄντος, καὶ ζῶντος, καὶ
ὑφεστῶτος. Ὡς γὰρ πατὴρ (29) ζωὴν ἔχει ἐν ἐαυτῷ,
αὐτὸς λέγων ἐδίδασκεν 6 Μονογενὴς τοῦ Θεοῦ, ἵν’
καὶ 6 Πατὴρ άληθῶς πατὴρ, οὐ μέχρι φωνῆς ὧδέ
πη χρηματίζων, οὐδὲ ψευδῆ κεκτημένος τὴν προσ-
ηγορίαν, ἀληθείᾳ δὲ καὶ ἔργῳ Πατὴρ Υίοῦ μονογενοῦς ·
καὶ 6 Υἱὸς ἀληθῶς υἱός. ’0 δὲ ψιλὸν Λόγον εἶναι τὸν
Υἰὸν ὑπολαμϐάνων, καὶ μόνον Λόγον εἶναι μαρτυρό-
μενος, καὶ πολλάκις τοῦτ’ αὐτὸ λέγων, ὡς οὐδὲν ἓτε-
ρον ἦν 6 Λόγος, ἔνδον μένων ὲν ἡσυχάζοντι τῷ Πατρίο
(50) ἐνεργῶν δὲ ὲν τῷ τὴν κτίσιν δημιουργεῖν, ὁμοίως C
τῷ ἡμετέρῳ, ὲν σιωπῶσι μὲν ἡσυχάζοντι, ὲν δὲ φθεγ-
γομένοις ὲνεργοῦντι, δῆλον ἂν εἴη Ἰουδαῖκῷ τινι καὶ¹
ἀνθρωπίνῳ συντρέχων φρονήματι, τὸν δ’ ἀληθῶς Υίὸν
τοῦ Θεοῦ ἀρνούμενος. El γοῦν τις Ἰουδαίων ἔροιτό
τινα, εἰ Λόγον ἔχοι ὁ Θεός ; πάντως που φήσει. Ἐπεὶ
καὶρΛόνον, καὶ Λόγους πλείους ἔχειν αὐτὸν, ὁμολο-
γήσειεν ἂν Ἰουδαίων ἄπας. Ei. δὲ καὶ υἱὸν ἔχει, οὐκ
»Ε Ed. Paris., pag 4.
aut ἔνθεν πως, de Ecclesia Dei accepta institutio-
ιιι, etc.
(26“) οὐ μήηιιεα. ὂ-μήιξ ᾖν, et deinceps, ὡς καὶ
ῥ ῥέγαξ ἀτεῦσέολος Τείξέτιδεύτερον Ιεεὶ posset pro _ δαῖοι, ὁμολογοῦντες τῂνηθεότητα, ,μονωτάτηω πενίαν
δεῦρο, quanquam _et illud verum sit aliis 'en_im idem
ipsum beatus Paulus testificatur, et itase Eusebius
explicat, quanquam, qua: sequuntur, illam alteram
Ιθιὲιίοηειιιέδεῦρο, οοηθηηεηι, et exstat locus gemel-
lus apud Vincentium Lirinensetn in aureo illo Com-
monitorio, cap. M, ubi de hoc Pauli libro disserit.
Clamat et repetendo clamat, et semper, et ubique
per Litteras suas clamat, illud vas electionis, ille
magister genitum. Itaque nihil temere in hoc loco
mutandum. Μ.
Διδασκόμενος. 1η margine codicis erat δια-
στελλόμενος, quze est vera lec'tio, hoc est διοριζό-
μενος. Utitur autem hac voce et alibi, et paulo post
in sequentibus, ait, κατά τῆς ἁποστολικῆς διαστολῆς,
ubi in, margine ascriptum fuit, διαταγῆς. Μτ- In
302:. dein : Lege Θεοῦ loco Θεόν, ἱιιίνετὺίδύἰὸν
ε .
εον.
(28) Ἀφοριζόμενος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ τρόπου. Le-
genda-rp, tuut‘, τὴν agitat: τοῦ ’Θεοῦιζεκικλησίαὴ vel
iice versa, τὸν Ἰουδαϊκὸν τρόπον. QuiDeunt unum,
νοῦ εὺαηωίζηται ὑμᾶς, παρ’ ὃ παρελάϐετε, ἀνά-
Baga ἔστω· πόρρωθεν, ὡς εἰκὸς, μηδ’ ἐπισκόποις,
μηδὲ ἄρχουσι, μηδὲ διδασκάλοις προσέχειν, εἰ τὸν
ἀληθῆ τῆξ πίστεως διαστρέφοι τις αὐτῶν λόγον,
(9.7) διδασκόμενος. Τίς δ’ ἦν οὗτος 6 τὸν Θεὸν Πατέ-
ρα εἰδέναι διδάσκων, καὶ Υίδν Θεὸν γιγνώσκειν πα-
ραδιδούς* καὶ Πνεύματος ἁγίου φιλοτιμεῖσθαι μετ-
έχειν (ἅπερ μόνων ἂν γένοιτο Χριστιανῶν γνωρίσματα,)
ὧδὲ πη τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας (28) ἀφορι-
ζόμενος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ τρόπου. Ὠς γὰρ ἐκεῖνος τὴν
πολύθεον καὶ Ἑλληνικὴν ἀπεδοκίμαζε πλάνην, ἐνὸς
Θεοῦ ὁμολογίᾳ, οὕτω καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἐξαίρε-
τος περὶ Υίοῦ γνῶσις κρεῖττόν τι καὶ πλέον προυξε-
νεῖ, τὸν αὐτὸν Θεὸν Πατέρα εἰδέναι μονογενοῦς Υἱοῦ
διδάσκουσα, ἀληθῶς Υἱοῦ ὄντος, καὶ ζῶντος, καὶ
ὑφεστῶτος. Ὡς γὰρ πατὴρ (29) ζωὴν ἔχει ἐν ἐαυτῷ,
αὐτὸς λέγων ἐδίδασκεν 6 Μονογενὴς τοῦ Θεοῦ, ἵν’
καὶ 6 Πατὴρ άληθῶς πατὴρ, οὐ μέχρι φωνῆς ὧδέ
πη χρηματίζων, οὐδὲ ψευδῆ κεκτημένος τὴν προσ-
ηγορίαν, ἀληθείᾳ δὲ καὶ ἔργῳ Πατὴρ Υίοῦ μονογενοῦς ·
καὶ 6 Υἱὸς ἀληθῶς υἱός. ’0 δὲ ψιλὸν Λόγον εἶναι τὸν
Υἰὸν ὑπολαμϐάνων, καὶ μόνον Λόγον εἶναι μαρτυρό-
μενος, καὶ πολλάκις τοῦτ’ αὐτὸ λέγων, ὡς οὐδὲν ἓτε-
ρον ἦν 6 Λόγος, ἔνδον μένων ὲν ἡσυχάζοντι τῷ Πατρίο
(50) ἐνεργῶν δὲ ὲν τῷ τὴν κτίσιν δημιουργεῖν, ὁμοίως C
τῷ ἡμετέρῳ, ὲν σιωπῶσι μὲν ἡσυχάζοντι, ὲν δὲ φθεγ-
γομένοις ὲνεργοῦντι, δῆλον ἂν εἴη Ἰουδαῖκῷ τινι καὶ¹
ἀνθρωπίνῳ συντρέχων φρονήματι, τὸν δ’ ἀληθῶς Υίὸν
τοῦ Θεοῦ ἀρνούμενος. El γοῦν τις Ἰουδαίων ἔροιτό
τινα, εἰ Λόγον ἔχοι ὁ Θεός ; πάντως που φήσει. Ἐπεὶ
καὶρΛόνον, καὶ Λόγους πλείους ἔχειν αὐτὸν, ὁμολο-
γήσειεν ἂν Ἰουδαίων ἄπας. Ei. δὲ καὶ υἱὸν ἔχει, οὐκ
»Ε Ed. Paris., pag 4.
aut ἔνθεν πως, de Ecclesia Dei accepta institutio-
ιιι, etc.
(26“) οὐ μήηιιεα. ὂ-μήιξ ᾖν, et deinceps, ὡς καὶ
ῥ ῥέγαξ ἀτεῦσέολος Τείξέτιδεύτερον Ιεεὶ posset pro _ δαῖοι, ὁμολογοῦντες τῂνηθεότητα, ,μονωτάτηω πενίαν
δεῦρο, quanquam _et illud verum sit aliis 'en_im idem
ipsum beatus Paulus testificatur, et itase Eusebius
explicat, quanquam, qua: sequuntur, illam alteram
Ιθιὲιίοηειιιέδεῦρο, οοηθηηεηι, et exstat locus gemel-
lus apud Vincentium Lirinensetn in aureo illo Com-
monitorio, cap. M, ubi de hoc Pauli libro disserit.
Clamat et repetendo clamat, et semper, et ubique
per Litteras suas clamat, illud vas electionis, ille
magister genitum. Itaque nihil temere in hoc loco
mutandum. Μ.
Διδασκόμενος. 1η margine codicis erat δια-
στελλόμενος, quze est vera lec'tio, hoc est διοριζό-
μενος. Utitur autem hac voce et alibi, et paulo post
in sequentibus, ait, κατά τῆς ἁποστολικῆς διαστολῆς,
ubi in, margine ascriptum fuit, διαταγῆς. Μτ- In
302:. dein : Lege Θεοῦ loco Θεόν, ἱιιίνετὺίδύἰὸν
ε .
εον.
(28) Ἀφοριζόμενος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ τρόπου. Le-
genda-rp, tuut‘, τὴν agitat: τοῦ ’Θεοῦιζεκικλησίαὴ vel
iice versa, τὸν Ἰουδαϊκὸν τρόπον. QuiDeunt unum,