PG 25, col. 281
πεντήκοντα, ἔνθα Βίτων ὁ πρεσϐύτερος συνῆγεν (50),
ἡμᾶς μὲν ἀπολογουμένους ἀπεδέξαντο, καὶ ἐκύρω-
σαν εἱς ἡμᾶς· τήν τε κοινωνίαν καὶ τὴν ἀγάπην.
Ἦγανάκτησαν δὲ κατ’ ἐκείνων, καὶ ἠξίωσαν Ἰούλιον
γράψαι τοῖς περὶ Εὑσέσιον ταῦτα, τοῖς καὶ γράψασιν
αὐτῷ· καὶ ἔγραψεν αὐτὸς, καὶ ἀπέστειλε διὰ Γ α-
Grave-3 τοῦ κόμητος (51).
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΛῘΟΥ (52).
Ἰούλιος Δανῐῳ (55), καὶ Φλακίλλῳ, Ναρκίσσῳ, Εὑ-
σεϐίῳ, Μὰρι, Μακεδονίῳ, Θεοδώρω, καὶ τοῖς σὺν
αὐτοῖς τοῖς ἀπὸ ’Δντιοχείας γράψασιν ἡμῖν, ἀγαπη-
τοῖς ἀδελφοῖς, ὲν Κυρίῳ χαίρειν.
21. Ἀνὲγνων τὰ γράμματα τὰ διὰ τῶν πρεσϐυτέ-
ρων μου Ἑλπιδίου καὶ Φιλοξένου ἀποκομισθέντα (54),
καὶ ἐθαύμασα, πῶς ἡμεῖς μὲν ἀγάπῃ καὶ συνειδήσει
ἀληθείας ἐγράψαμεν, ὑμεῖς δὲ μετὰ φιλονεικίας, καὶ
οὺχ ὡς ἔπρεπεν, ὲπεστείλατε. Ὑπεροψία γὰρ καὶ
ἀλαζονεία τῶν γραψάντων διὰ τῆς ἐπιστολῆς ἐδεί-
κνυτο. Ταῦτα δὲ ἀλλότρια τῆς ἐν Χριστῷ πίστεώς
ἐστιν. Ἔδει γὰρ τὰ μετὰ. ἀγάπης γραφέντα ἀμοιϐῆς
τῆς ἴσης μετὰ ἀγάπης τυχεῖν, καὶ μὴ μετὰ φιλονει-
κίας. Ἢ οὐχὶ ἀγάπης ἐστὶ γνώρισμα πρεσὸυτέρους
‘49) Romante'synodi temporenondum Ursacius et
iens calumnias suas confessi fuerant : sed Atha-
Valens calumnias suas confessi fuerant : sed Alba-
nusii hiet: est sententia : ne de his Eusebiani :onvin-
terentur, qua: Urmcius et Valens postea confessi C rccensiti sunt, cum ex iis multi catholici viri et
sunt. Hoc non intellexittetus interpretes, qui vertit,
contem erant.
(50), Ἔνθα Βίτων ὁ πρεσϐύτερος συνῆγεν. quo
loco Vita presbyter conuentus agebat. llic usus voeis
συνάγειν, alias ssepe occurrlt apud Athanasium. Sic
epistula Encyclica, oltmwad Orlltodoxos inscripta,
num. 2, συναγόντων ἡμῶν συνήθως ἐν εἰρήνῃ, νιος
bis de mare in paco Eonventusiugentibuaa Et alibi
passim. Eusebius item Hist. facies. lib. vn, cap. il,
pag. 257 : Αἰμιλιανὸς, οὐκ εἶπέ μοι προηγουμένως,
Μὴ σύναγε, Afmiltattus nequaquam dixit int/tt prima
[route ne conuentus ligas. Quae vox συνάγειν εςιτρθ
apud Eusebium et alios ecclesiasticos auctores eadem
sententia usuvenit. Haec ideo adnotaueus, quod non-
nulli eruditi viri dubitarint, au hic locus Athanasii
sic intelligatur : qttoloco Vito presbyter eos (scilicet
episcopos) congregabat, quo fere modo Nannius ver-
terat. At extra dubium estsic vertendum esse: quo
loco Vito presbyter conuentus agere solebat. ls ipse
Vito presbyter esse creditur qui cum Vincentio
Nicamar synodo vice Sylvestri fioutaui pout. inter-
fuerat. QuOs etiam tuncin vivis fuisse testatur infra
Julius.
(51) Reg. et BitfiiL, attat}. Editi vero, αὑτοῦ male.
Paulo posilteg. κόμιτος, quisic fere semper habet in
casibus obliquis.
Ν (5'2) hscrip'ta anno 342, mense circiter Octobri vel
ι ονθιιι ΓΙ.
Novettthri.
(55) Δανίῳ. Nannius degit Διακόνῳ, diacono , ut
habent oniues Latina: editiones, sed perperam utro-
bique legi videtur. Hune Dauium Διάνοιον, piantnum
Caesareae episcopum, existimant omnes ferme re.
centiores, cum ob nominum similitudinem, tum
quod ex Sozomeuo, l. nt. c. ὅ, Dianmus hic Antio-
choua: synodi adfueritAaAt neiis assentiar multa
me dcltdt'tantur; nam Dianmus ille ne semel quidem
Inter Arianos vel Eusebianos apud Athanasium ί vel
apud alios εει-ί. Historia: auctores computatur. Quid
ἡμᾶς μὲν ἀπολογουμένους ἀπεδέξαντο, καὶ ἐκύρω-
σαν εἱς ἡμᾶς· τήν τε κοινωνίαν καὶ τὴν ἀγάπην.
Ἦγανάκτησαν δὲ κατ’ ἐκείνων, καὶ ἠξίωσαν Ἰούλιον
γράψαι τοῖς περὶ Εὑσέσιον ταῦτα, τοῖς καὶ γράψασιν
αὐτῷ· καὶ ἔγραψεν αὐτὸς, καὶ ἀπέστειλε διὰ Γ α-
Grave-3 τοῦ κόμητος (51).
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΙΟΥΛῘΟΥ (52).
Ἰούλιος Δανῐῳ (55), καὶ Φλακίλλῳ, Ναρκίσσῳ, Εὑ-
σεϐίῳ, Μὰρι, Μακεδονίῳ, Θεοδώρω, καὶ τοῖς σὺν
αὐτοῖς τοῖς ἀπὸ ’Δντιοχείας γράψασιν ἡμῖν, ἀγαπη-
τοῖς ἀδελφοῖς, ὲν Κυρίῳ χαίρειν.
21. Ἀνὲγνων τὰ γράμματα τὰ διὰ τῶν πρεσϐυτέ-
ρων μου Ἑλπιδίου καὶ Φιλοξένου ἀποκομισθέντα (54),
καὶ ἐθαύμασα, πῶς ἡμεῖς μὲν ἀγάπῃ καὶ συνειδήσει
ἀληθείας ἐγράψαμεν, ὑμεῖς δὲ μετὰ φιλονεικίας, καὶ
οὺχ ὡς ἔπρεπεν, ὲπεστείλατε. Ὑπεροψία γὰρ καὶ
ἀλαζονεία τῶν γραψάντων διὰ τῆς ἐπιστολῆς ἐδεί-
κνυτο. Ταῦτα δὲ ἀλλότρια τῆς ἐν Χριστῷ πίστεώς
ἐστιν. Ἔδει γὰρ τὰ μετὰ. ἀγάπης γραφέντα ἀμοιϐῆς
τῆς ἴσης μετὰ ἀγάπης τυχεῖν, καὶ μὴ μετὰ φιλονει-
κίας. Ἢ οὐχὶ ἀγάπης ἐστὶ γνώρισμα πρεσὸυτέρους
‘49) Romante'synodi temporenondum Ursacius et
iens calumnias suas confessi fuerant : sed Atha-
Valens calumnias suas confessi fuerant : sed Alba-
nusii hiet: est sententia : ne de his Eusebiani :onvin-
terentur, qua: Urmcius et Valens postea confessi C rccensiti sunt, cum ex iis multi catholici viri et
sunt. Hoc non intellexittetus interpretes, qui vertit,
contem erant.
(50), Ἔνθα Βίτων ὁ πρεσϐύτερος συνῆγεν. quo
loco Vita presbyter conuentus agebat. llic usus voeis
συνάγειν, alias ssepe occurrlt apud Athanasium. Sic
epistula Encyclica, oltmwad Orlltodoxos inscripta,
num. 2, συναγόντων ἡμῶν συνήθως ἐν εἰρήνῃ, νιος
bis de mare in paco Eonventusiugentibuaa Et alibi
passim. Eusebius item Hist. facies. lib. vn, cap. il,
pag. 257 : Αἰμιλιανὸς, οὐκ εἶπέ μοι προηγουμένως,
Μὴ σύναγε, Afmiltattus nequaquam dixit int/tt prima
[route ne conuentus ligas. Quae vox συνάγειν εςιτρθ
apud Eusebium et alios ecclesiasticos auctores eadem
sententia usuvenit. Haec ideo adnotaueus, quod non-
nulli eruditi viri dubitarint, au hic locus Athanasii
sic intelligatur : qttoloco Vito presbyter eos (scilicet
episcopos) congregabat, quo fere modo Nannius ver-
terat. At extra dubium estsic vertendum esse: quo
loco Vito presbyter conuentus agere solebat. ls ipse
Vito presbyter esse creditur qui cum Vincentio
Nicamar synodo vice Sylvestri fioutaui pout. inter-
fuerat. QuOs etiam tuncin vivis fuisse testatur infra
Julius.
(51) Reg. et BitfiiL, attat}. Editi vero, αὑτοῦ male.
Paulo posilteg. κόμιτος, quisic fere semper habet in
casibus obliquis.
Ν (5'2) hscrip'ta anno 342, mense circiter Octobri vel
ι ονθιιι ΓΙ.
Novettthri.
(55) Δανίῳ. Nannius degit Διακόνῳ, diacono , ut
habent oniues Latina: editiones, sed perperam utro-
bique legi videtur. Hune Dauium Διάνοιον, piantnum
Caesareae episcopum, existimant omnes ferme re.
centiores, cum ob nominum similitudinem, tum
quod ex Sozomeuo, l. nt. c. ὅ, Dianmus hic Antio-
choua: synodi adfueritAaAt neiis assentiar multa
me dcltdt'tantur; nam Dianmus ille ne semel quidem
Inter Arianos vel Eusebianos apud Athanasium ί vel
apud alios εει-ί. Historia: auctores computatur. Quid