PG 26, col. 1099
ctus est, quomodo non statim perlectus apparuit,
sed pro voluntate Verbi, corpus augmentum acci-
piebat? lncreato autem incrementum ascribere im-
pium est. Nam quod increatum est, natura sua in-
creatum dicitur, nec accessionem, vel diminutio-
nem admittit. Quod autem cum iucreato quidpiam
commune habet, aut ipsi unitur, proprium quidem
increato, nontamen ipsum increatum esse dicitur;
ne unionis beneficium in oblivionem veniat, et be-
nelicii debitum aboleatur, neve humanum genus,
quod adhuc in infirmitate degit,‘in desperationem
cadat, si discat (quod vos dicitis), nullam esse sibi
cum Deo cognationem ; neve gratia evanescat. Quis
enim increatum si audiat Domini corpus, seque
factum, crcatumque agnoscat, non intelligat, falsas
quidem esse Scripturas, sibique nullam esse cum
Christo communionem? Si increatus increatum cor-
pus assumpsit, periit ergo prima formatio, periit
archetypus Adam, quo nos usque in hodiernum diem
'per carnis successionem oriundi sumus. Quomodo
'igitur Christus nos sui participes constituit?quid
est quod Apostolus ait: Qui enim sanctificat et qui
sanctificantur ea: uno omnes ”?
5. Ne quis vero de divinitate Filii sic cogitare au-
deat: quod eodem ille modo ex Deo sit, quo nos
sumus, ut impiissimi Ariani dicere audent: aut
certe illum ex Deo secundum carnis speciem, et se-
cundum formam servi, hoc est protoplasti Adam,
quam accepit qui in forma Dei Deus exsistit. Profe-
cto inter res creatas, illud dicitur increatum, quod
nunquam exstitit, quia nunquam factum est. Ne igi-
tur, dum in Verbo carnem nunquam fuisse existi-
matis, specioso vocabulo rem ipsam negare in ani-
mum inducatis, ut nihil in increato confiteamini.
Nam sola deitatis subsistentia increata intelligitur;
ita ut impium sit, vel increatam passibilem, vel pas-
sibilem inereatam appellare. Conditam enim homi-
nis naturam, non unione Verbo propriam, sed ei
comternam esse, Deique natura: cxaaquatam per na-
tura: identitatem, impium est cogitare. Carnis enim
et sanguinis ossiumque specimen exhibuit Domi-
nus, necnon animi dolentis, perturbati, anxii. Haec
nemo dixerit naturam deitatis esse : propria autem
Deo secundum naturam facta sunt, cum Verbo
placuit humanam subire generationem, suumque
³³ Luc. ιι, 7, 28. " Hebr. ιι, ll.
(61) Haec vide supra, Ad Epictetum, p. 721.
(6'2 Ita Seguer. et sic legendum est. Edil
8E(‘tki'illta Seguer. et sic legendum est. Editi, Τῷ
κτ.
(65) Gohlerianus et Felc. 1Δ habent, nemoris, καὶ
καταρ. Atque ita legit Nannius. lnl‘ra iidem, ut et
legit Nannius, διδασκομένη καθ’ ἡμᾶς.
(64) Sic segnem, rectius quam editi et alii qui
habent, αὑτοῦ. Paulo post idem, ὁ ἁγιάζων.
(65) Mfi τι ἄρα μηδόλως. Sic Gobler. Seguer. et
Felc. il. In editis, Μή τι οῦν ap: μήθ’ ὅλως. Μοκ An-
glic. Goblcr. Seguer. et Felck. 1“,’καὶ τὴν ἄρνησιν
sed pro voluntate Verbi, corpus augmentum acci-
piebat? lncreato autem incrementum ascribere im-
pium est. Nam quod increatum est, natura sua in-
creatum dicitur, nec accessionem, vel diminutio-
nem admittit. Quod autem cum iucreato quidpiam
commune habet, aut ipsi unitur, proprium quidem
increato, nontamen ipsum increatum esse dicitur;
ne unionis beneficium in oblivionem veniat, et be-
nelicii debitum aboleatur, neve humanum genus,
quod adhuc in infirmitate degit,‘in desperationem
cadat, si discat (quod vos dicitis), nullam esse sibi
cum Deo cognationem ; neve gratia evanescat. Quis
enim increatum si audiat Domini corpus, seque
factum, crcatumque agnoscat, non intelligat, falsas
quidem esse Scripturas, sibique nullam esse cum
Christo communionem? Si increatus increatum cor-
pus assumpsit, periit ergo prima formatio, periit
archetypus Adam, quo nos usque in hodiernum diem
'per carnis successionem oriundi sumus. Quomodo
'igitur Christus nos sui participes constituit?quid
est quod Apostolus ait: Qui enim sanctificat et qui
sanctificantur ea: uno omnes ”?
5. Ne quis vero de divinitate Filii sic cogitare au-
deat: quod eodem ille modo ex Deo sit, quo nos
sumus, ut impiissimi Ariani dicere audent: aut
certe illum ex Deo secundum carnis speciem, et se-
cundum formam servi, hoc est protoplasti Adam,
quam accepit qui in forma Dei Deus exsistit. Profe-
cto inter res creatas, illud dicitur increatum, quod
nunquam exstitit, quia nunquam factum est. Ne igi-
tur, dum in Verbo carnem nunquam fuisse existi-
matis, specioso vocabulo rem ipsam negare in ani-
mum inducatis, ut nihil in increato confiteamini.
Nam sola deitatis subsistentia increata intelligitur;
ita ut impium sit, vel increatam passibilem, vel pas-
sibilem inereatam appellare. Conditam enim homi-
nis naturam, non unione Verbo propriam, sed ei
comternam esse, Deique natura: cxaaquatam per na-
tura: identitatem, impium est cogitare. Carnis enim
et sanguinis ossiumque specimen exhibuit Domi-
nus, necnon animi dolentis, perturbati, anxii. Haec
nemo dixerit naturam deitatis esse : propria autem
Deo secundum naturam facta sunt, cum Verbo
placuit humanam subire generationem, suumque
³³ Luc. ιι, 7, 28. " Hebr. ιι, ll.
(61) Haec vide supra, Ad Epictetum, p. 721.
(6'2 Ita Seguer. et sic legendum est. Edil
8E(‘tki'illta Seguer. et sic legendum est. Editi, Τῷ
κτ.
(65) Gohlerianus et Felc. 1Δ habent, nemoris, καὶ
καταρ. Atque ita legit Nannius. lnl‘ra iidem, ut et
legit Nannius, διδασκομένη καθ’ ἡμᾶς.
(64) Sic segnem, rectius quam editi et alii qui
habent, αὑτοῦ. Paulo post idem, ὁ ἁγιάζων.
(65) Mfi τι ἄρα μηδόλως. Sic Gobler. Seguer. et
Felc. il. In editis, Μή τι οῦν ap: μήθ’ ὅλως. Μοκ An-
glic. Goblcr. Seguer. et Felck. 1“,’καὶ τὴν ἄρνησιν