PG 26, col. 1109
ὁμολογούμενος (3), τέλειος πρὸς τέλειον ὁμολογεῖται,
καθά καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα ι όμοούσιος γὰρ ἡ Τριάς.
Δώσετε οὖν καὶ τῇ ὁμοουσίῳ σαρκὶ ('5) τὴν τελειότητα
πρὸς τῇ τοῦ Λόγου τελειότητι ο ἔσται δὲ καθ’ ὑμᾶς
τετρὰς ἀντὶ Τριάδος καταγγελλομένη. Καὶ τίςζὴ
τοσαύτη ἐπίνοια τῆς ἀσεϐείας;
10. Ἀλλά λέγετε ’ Ὀμοούσιος γέγονε (4) τοῦ Λό-
γου ἡ σάρξ. Πῶς γέγονεν ὀμοούσιος; Εἴπατε. Λόγος
γέγονεν, ἀλλά καὶ Πνεῦμα γέγονεν. Et δὲ ὅλως γίνεται
θεότης ἐκ μεταποιήσεως ὴ μὴ φύσει οὖσα θεότης, τί
τοίνυν μέμφεσθε Ἀρειανοῖς, ταύτην περὶ τοῦ Λόγου
προϐαλλομένοις τὴν έννοιαν; Καίτοι τῆς Γραφῆς λε-
γούσης (5), Ὁ Λόγος σὰρξ γέγονεν, οὐχὶ Ἥ σὰρξ
Λόγος γέγονεν, '0 Λόγος δὲ σὰρξ γέγονεν, εἴρηται (6)·
ὅτι τοῦ Λόγου γέγονεν ἡ σὰρξ, καὶ οὐκ ἀνθρώπου τι-
νός · τουτέστιν ό Θεὸς ἀνθ ρωπος γέγονε · καὶ λέγεται,
Σάρξ γέγονεν, ἵνα μὴ παραδράμητε τῆς σαρκὸς τὸ
ὖνομα. El τοίνυν μὴ ἀρκεῖσθε τῇ ἀσυγχύτῳ (7) φυ-
σικῇ ένώσει τοῦ Λόγου πρὸς τὴν ίδίαν αὑτοῦ γενομέ-
νην σάρκα’ καὶ ὅτι 6 Θεὸς ἄνθρωπος γέγονεο νῦν
οὔτε ἀκούετε, οὗτε πιστεύειν βούλεσθε, οὐκ ἀρκούμε-
νοι ὑπὲρ πᾶσαν ἐπίνοιαν εὐφημίας σῶμα Θεοῦ ἀκούον-
τες, κατὰ τὸν λέγοντα· Ὃς μετασχηματίσει τό
σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν, εὶς τὸ γενέσθαι (8)
αὺτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ’
ἥτις ἐστὶ σημασία τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καὶ ἔτι λέ-
γεται σῶμα τῆς δόξης αὑτοῦ. Καὶ 6 Κύριος δὲ λέγει ·
Ὅταν ἔλθῃ ό Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· τὸν Υίὸν τοῦ
Θεοῦ υἱὸν ἀνθρώπου γενόμενον λέγει (9)· κριτήν τε
ὅντα ζώντων καὶ νεκρῶν, καὶ βασιλέα καὶ Δεσπότην,
καὶ Θεὸν ἀληθινόν. Ἀλλὰ ἀναιρεῖν βούλεσθε, τὸ τοῦ
σώματος ονομα, ἢ τὸ ἔτι λέγεσθαι ἄνθρωπον τὸν
Χριστόν. Πῶς ἔτι τὰς θείας Γραφὰς ἀναγινώσκειν
δύνασθε; τοῦ μὲν Ματθαίου γράφοντος Βίϐλος τε·
νέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαϐἰδ, υἱοῦ Ἀϐραάμ·
τοῦ δὲ Ἰωάννου ο Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ό Λό-
τος ἦν πρὸς τόν Θεόν· καὶλΘεός ἦν ὁ Λόγος. Λό-
⁸ο Joan. ι, 14. ⁸¹ Philipp. 111.21. ⁸³ Marc. vn
(1) Edi_ti, τῆς φύσεως ἀδιαίρετον ἔχει. Sed in Seg.
Gobl. et Felckm. 1 deest ἀδιαίρετον.
(2) seguerianus, Θεολογούμενος.
(5) Τῇίὸμοορσίῳ-σᾳρκί. Sic Seg.2 et ita legit Nan—
nius". At in editis legitur, τῇ τοῦ όμοουσίου σαρκί,
minus recte. -
(4) stag. δώῃ, et Felckm. 1, χόμοούῃον γεγονέναι
(Ség. γέγονε). Πῶς ἐγένετο ὀμοούσιοςς Εἴπατε, ει ita
leait Nannius.
egit Nannius2
(5) Hac refert Joannes Maxentius in sua _de Chri-
sto professione, sub initium,_his'v‘erbis : Beatissis
mo s'imul, atque doctissimo, Athanasio dicente : ι Ver-
bum caro, › non caro Verbum ι factum est. ι Ver—
bum autem caro factum dicitur, quia Verbi [acta est
caro, et non alicujus hominis : hoc est, Deus homo fa-
ctus est. et dicitur caro, ne pratereatis carnis nomen.‘
Cur ergo non sufficit nobis naturalis unitio Verbi ad
καθά καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα ι όμοούσιος γὰρ ἡ Τριάς.
Δώσετε οὖν καὶ τῇ ὁμοουσίῳ σαρκὶ ('5) τὴν τελειότητα
πρὸς τῇ τοῦ Λόγου τελειότητι ο ἔσται δὲ καθ’ ὑμᾶς
τετρὰς ἀντὶ Τριάδος καταγγελλομένη. Καὶ τίςζὴ
τοσαύτη ἐπίνοια τῆς ἀσεϐείας;
10. Ἀλλά λέγετε ’ Ὀμοούσιος γέγονε (4) τοῦ Λό-
γου ἡ σάρξ. Πῶς γέγονεν ὀμοούσιος; Εἴπατε. Λόγος
γέγονεν, ἀλλά καὶ Πνεῦμα γέγονεν. Et δὲ ὅλως γίνεται
θεότης ἐκ μεταποιήσεως ὴ μὴ φύσει οὖσα θεότης, τί
τοίνυν μέμφεσθε Ἀρειανοῖς, ταύτην περὶ τοῦ Λόγου
προϐαλλομένοις τὴν έννοιαν; Καίτοι τῆς Γραφῆς λε-
γούσης (5), Ὁ Λόγος σὰρξ γέγονεν, οὐχὶ Ἥ σὰρξ
Λόγος γέγονεν, '0 Λόγος δὲ σὰρξ γέγονεν, εἴρηται (6)·
ὅτι τοῦ Λόγου γέγονεν ἡ σὰρξ, καὶ οὐκ ἀνθρώπου τι-
νός · τουτέστιν ό Θεὸς ἀνθ ρωπος γέγονε · καὶ λέγεται,
Σάρξ γέγονεν, ἵνα μὴ παραδράμητε τῆς σαρκὸς τὸ
ὖνομα. El τοίνυν μὴ ἀρκεῖσθε τῇ ἀσυγχύτῳ (7) φυ-
σικῇ ένώσει τοῦ Λόγου πρὸς τὴν ίδίαν αὑτοῦ γενομέ-
νην σάρκα’ καὶ ὅτι 6 Θεὸς ἄνθρωπος γέγονεο νῦν
οὔτε ἀκούετε, οὗτε πιστεύειν βούλεσθε, οὐκ ἀρκούμε-
νοι ὑπὲρ πᾶσαν ἐπίνοιαν εὐφημίας σῶμα Θεοῦ ἀκούον-
τες, κατὰ τὸν λέγοντα· Ὃς μετασχηματίσει τό
σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν, εὶς τὸ γενέσθαι (8)
αὺτὸ σύμμορφον τῷ σώματι τῆς δόξης αὐτοῦ’
ἥτις ἐστὶ σημασία τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, καὶ ἔτι λέ-
γεται σῶμα τῆς δόξης αὑτοῦ. Καὶ 6 Κύριος δὲ λέγει ·
Ὅταν ἔλθῃ ό Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου· τὸν Υίὸν τοῦ
Θεοῦ υἱὸν ἀνθρώπου γενόμενον λέγει (9)· κριτήν τε
ὅντα ζώντων καὶ νεκρῶν, καὶ βασιλέα καὶ Δεσπότην,
καὶ Θεὸν ἀληθινόν. Ἀλλὰ ἀναιρεῖν βούλεσθε, τὸ τοῦ
σώματος ονομα, ἢ τὸ ἔτι λέγεσθαι ἄνθρωπον τὸν
Χριστόν. Πῶς ἔτι τὰς θείας Γραφὰς ἀναγινώσκειν
δύνασθε; τοῦ μὲν Ματθαίου γράφοντος Βίϐλος τε·
νέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαϐἰδ, υἱοῦ Ἀϐραάμ·
τοῦ δὲ Ἰωάννου ο Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ό Λό-
τος ἦν πρὸς τόν Θεόν· καὶλΘεός ἦν ὁ Λόγος. Λό-
⁸ο Joan. ι, 14. ⁸¹ Philipp. 111.21. ⁸³ Marc. vn
(1) Edi_ti, τῆς φύσεως ἀδιαίρετον ἔχει. Sed in Seg.
Gobl. et Felckm. 1 deest ἀδιαίρετον.
(2) seguerianus, Θεολογούμενος.
(5) Τῇίὸμοορσίῳ-σᾳρκί. Sic Seg.2 et ita legit Nan—
nius". At in editis legitur, τῇ τοῦ όμοουσίου σαρκί,
minus recte. -
(4) stag. δώῃ, et Felckm. 1, χόμοούῃον γεγονέναι
(Ség. γέγονε). Πῶς ἐγένετο ὀμοούσιοςς Εἴπατε, ει ita
leait Nannius.
egit Nannius2
(5) Hac refert Joannes Maxentius in sua _de Chri-
sto professione, sub initium,_his'v‘erbis : Beatissis
mo s'imul, atque doctissimo, Athanasio dicente : ι Ver-
bum caro, › non caro Verbum ι factum est. ι Ver—
bum autem caro factum dicitur, quia Verbi [acta est
caro, et non alicujus hominis : hoc est, Deus homo fa-
ctus est. et dicitur caro, ne pratereatis carnis nomen.‘
Cur ergo non sufficit nobis naturalis unitio Verbi ad