PG 26, col. 31
γοντες ὁμολογοῦμεν αὐτὸν Υἱὸν ἐκ Πατρὸς, πῶς ὁ
γεννηθεὶς ἀδελφὸς τοῦ γεννήσαντος δύναται νομίζε-
σθαι; Καὶ εἲ εἲς Πατέρα καὶ rte» ἡμῶν ἐστιν ἡ πί-
στις, ποία ἀδελφότης ἑν τούτοις ἐστίν;ἣπῶς δύνα-
ται ὁ Λόγος ἀδελφὸς λέγεσθαι (54) τούτου, οὗ καὶ ἔστι
Λόγος, Οὐκ ἔστιν ἀντίρρησις αὕτη ὡς παρὰ ἀγνοούν-
των γινομένηο συνορῶσι γὰρ καὶ αὐτοὶ τὴν ἀλήθειαν·
ἀλλὰ πρόφασίς ἐστιν Ἰουδαϊκὴ, καὶ θελόντων, ὡς
εἶπεν ὁ Σολομὼν (55), ἀπὸ τῆς ἀληθείας χωρίζεσθαι.
Οὔ γὰρ ἔκ τινος ἀρχῆς προϋπαρχούσης ὁ Πατὴρ καὶ
ὁ Υἱὸς ἐγεννήθησαν, ’ἱνα καὶ ἀδελφοὶ νομισθῶσιν
ἀλλ’ ό Πατήρ ἀρχὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ γεννήτωρ ἐστὶ (56),
καὶ ὁ Πατὴρ πατήρ ἐστι, καὶ οὐχ sic: τινος γέγονε·
καὶ ὁ Υἱὸς δὶ υἱός ἐστι, καὶ οὐκ ἀδελφός. Ei δὲ ἀίδιον
γέννημα τοῦ [ἰατρὸς λέγεται, καλῶς λέγεται. Οὐ γὰρ
ἀτελὴς οὐσία τοῦ Ιιατρὸς ἦν ποτε,’ίνα καὶ τὸ ἴδιον (57)
αὐτῆς ὲπισυμϐαίνῃ ταύτῃο οὐδὲ ὡς ἅνθρωπος ἐξ
ἀνθρώπου γεγέννηται ὁὶἼὸς,⁹ίνα καί ὑστερίζῃ τῆς
πατρῴας ὑπάρξεως· ἀλλὰ Θεοῦ γὲννημά ἐστι, καὶ
ὡς Θεοῦ (58) τοῦ ἀεὶ ὄντος ξ’διος ὢν Υἱὸς, ἀϊδίως
ῦπάρχει, ’Ἂνθρώπων μὲν γὰρ ἴδιον τὸ (59) ἂν χρόνῳ
γεννᾷν διὰ τὸ ἀτελὲς τῆς φύσεως Θεοῦ δὶ ἀΐδιον τὸ
γέννημα, διὰ τὸ ἀεὶ τέλειον τῆς φύσεως. Εἰ μὶν οὖν
οῦκ ἔστιν Υἱὸς, ἀλλ’ ἐξ οὐκ ὅντων ποίημα γὲγονε, δει-
κνύτωσαν πρότερον καὶ ὡς περὶ ποιήματος φαντα-
ζόμενοι κραζέτωσαν, ὅτι (60), Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν*
edit ὄντα γαρ γέγονε τὰ γενητοὶ. ΕΓ δὲ Υἱός ἆστιν
τοῦτο γὰρ καὶ ὁ Πατήρ λέγει, καὶ αἱ Γραφαὶ βοῶσι·
τὸ δῖε 'r'ts; οὐδὶν ἕτερόν. ἐστιν ἢ τὸ tu; τοῦ ίῐατρὸς
γεννώμενον* τὸ δὲ γεννώμενον ἐκ τοῦ (61) Πατρὸς
Λόγος ἐστὶν αὐτοῦ καὶ Σοφία καὶ ἀπαύγασμαο τί δεῖ
λέγειν ἢ ὅτι λέγοντες, Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν artae,
ὥς λῃσταί τινες ἆποσυλῶσι (62) τὸν Λόγον ἀπὸ τοῦ
Θεοῦ, καὶ ἄντικρυς κατ ἀὐτοῦ φθέγγονται, ὅτι ἦν
ποτε τοῦ ἰδίου Λόγου καὶ Σοφίας (63) χωρὶς, καὶ τὸ
φῶς ἦν ποτε χωρὶς αὐγῆς, καὶ ἄγονος ήν ἡ πηγὴ
ιιαέ ξηρά ; Κᾶν γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ χρόνου προσποιού-
μενοι φοϐεῖσθαι διὰ τοῦς ὀνειδίζοντας αὐτοὺς, λέγωσι
πρὸ χρόνων αὐτὸν εἶναι’ ἀλλ’ ὅμως ὅτι διαστήματοὶ
τινα διδόασιν, ἐν οῐς μὴ εἶναι αὐτὸν φαντάζονται,
οὐδὲν ἦττον χρόνους σημαίνοντες, καὶ ἀλογίαν περὶ
τὸν Θεὸν εῗσάγοντες, μεγάλως ἀσεϐοῦσιν.
finiunt intervalla, in quibus ipsum non fuisse volunt, valde impii sunt habendi, quod tempora signifi-
cent, et Rationis sive Verbi expertem audeant Deum ipsum fingere.
⁸¹ Prov. xvm, 1.
(53) Basilii, πιθανότης. Βρευθς. ibid., ή προσποίη-
τοξ, Editio Cbmmel., ἡ πρὸξτοῦτο προσποιητή. Alii,
ἡ πρὸς Δτοῦτο προσποίητος.
(έθςθειξειι. et Eelcltm. Ei, γενέσθαι.
(5!- Seguer. et Felckm. 5, γενεσθαι.
(55) ςῖοῡξειι. et FeLcltm. 1, ᾥςηφςησι Σολομῴν. μ
Sic ‘Seguer.g._.(iobler. et Fe'lclim. 1. At'Angli.
βάξιν. Tisia-91735 ἔστι. Alii et ed.Qo'mmel.,-{‘evv3m5 ἐστι.
ipseiam” Gobler. et Felckm ’1. Editi vero
i'i- ἀΐδιονῖ
at'alii, ἀΐδιον.
(58) Βεεοθινξαᾷοηὶιαζὼς ρεοῦ, ut ft’liannius’legit:
’ἐι edi, καὶ Θεόῦ. Mox Felckm. 5,ἀϊδίως ὑπάρίων·
Panos. Gn. XXVI.
γεννηθεὶς ἀδελφὸς τοῦ γεννήσαντος δύναται νομίζε-
σθαι; Καὶ εἲ εἲς Πατέρα καὶ rte» ἡμῶν ἐστιν ἡ πί-
στις, ποία ἀδελφότης ἑν τούτοις ἐστίν;ἣπῶς δύνα-
ται ὁ Λόγος ἀδελφὸς λέγεσθαι (54) τούτου, οὗ καὶ ἔστι
Λόγος, Οὐκ ἔστιν ἀντίρρησις αὕτη ὡς παρὰ ἀγνοούν-
των γινομένηο συνορῶσι γὰρ καὶ αὐτοὶ τὴν ἀλήθειαν·
ἀλλὰ πρόφασίς ἐστιν Ἰουδαϊκὴ, καὶ θελόντων, ὡς
εἶπεν ὁ Σολομὼν (55), ἀπὸ τῆς ἀληθείας χωρίζεσθαι.
Οὔ γὰρ ἔκ τινος ἀρχῆς προϋπαρχούσης ὁ Πατὴρ καὶ
ὁ Υἱὸς ἐγεννήθησαν, ’ἱνα καὶ ἀδελφοὶ νομισθῶσιν
ἀλλ’ ό Πατήρ ἀρχὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ γεννήτωρ ἐστὶ (56),
καὶ ὁ Πατὴρ πατήρ ἐστι, καὶ οὐχ sic: τινος γέγονε·
καὶ ὁ Υἱὸς δὶ υἱός ἐστι, καὶ οὐκ ἀδελφός. Ei δὲ ἀίδιον
γέννημα τοῦ [ἰατρὸς λέγεται, καλῶς λέγεται. Οὐ γὰρ
ἀτελὴς οὐσία τοῦ Ιιατρὸς ἦν ποτε,’ίνα καὶ τὸ ἴδιον (57)
αὐτῆς ὲπισυμϐαίνῃ ταύτῃο οὐδὲ ὡς ἅνθρωπος ἐξ
ἀνθρώπου γεγέννηται ὁὶἼὸς,⁹ίνα καί ὑστερίζῃ τῆς
πατρῴας ὑπάρξεως· ἀλλὰ Θεοῦ γὲννημά ἐστι, καὶ
ὡς Θεοῦ (58) τοῦ ἀεὶ ὄντος ξ’διος ὢν Υἱὸς, ἀϊδίως
ῦπάρχει, ’Ἂνθρώπων μὲν γὰρ ἴδιον τὸ (59) ἂν χρόνῳ
γεννᾷν διὰ τὸ ἀτελὲς τῆς φύσεως Θεοῦ δὶ ἀΐδιον τὸ
γέννημα, διὰ τὸ ἀεὶ τέλειον τῆς φύσεως. Εἰ μὶν οὖν
οῦκ ἔστιν Υἱὸς, ἀλλ’ ἐξ οὐκ ὅντων ποίημα γὲγονε, δει-
κνύτωσαν πρότερον καὶ ὡς περὶ ποιήματος φαντα-
ζόμενοι κραζέτωσαν, ὅτι (60), Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν*
edit ὄντα γαρ γέγονε τὰ γενητοὶ. ΕΓ δὲ Υἱός ἆστιν
τοῦτο γὰρ καὶ ὁ Πατήρ λέγει, καὶ αἱ Γραφαὶ βοῶσι·
τὸ δῖε 'r'ts; οὐδὶν ἕτερόν. ἐστιν ἢ τὸ tu; τοῦ ίῐατρὸς
γεννώμενον* τὸ δὲ γεννώμενον ἐκ τοῦ (61) Πατρὸς
Λόγος ἐστὶν αὐτοῦ καὶ Σοφία καὶ ἀπαύγασμαο τί δεῖ
λέγειν ἢ ὅτι λέγοντες, Ἦν ποτε ὅτε οὐκ ἦν artae,
ὥς λῃσταί τινες ἆποσυλῶσι (62) τὸν Λόγον ἀπὸ τοῦ
Θεοῦ, καὶ ἄντικρυς κατ ἀὐτοῦ φθέγγονται, ὅτι ἦν
ποτε τοῦ ἰδίου Λόγου καὶ Σοφίας (63) χωρὶς, καὶ τὸ
φῶς ἦν ποτε χωρὶς αὐγῆς, καὶ ἄγονος ήν ἡ πηγὴ
ιιαέ ξηρά ; Κᾶν γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ χρόνου προσποιού-
μενοι φοϐεῖσθαι διὰ τοῦς ὀνειδίζοντας αὐτοὺς, λέγωσι
πρὸ χρόνων αὐτὸν εἶναι’ ἀλλ’ ὅμως ὅτι διαστήματοὶ
τινα διδόασιν, ἐν οῐς μὴ εἶναι αὐτὸν φαντάζονται,
οὐδὲν ἦττον χρόνους σημαίνοντες, καὶ ἀλογίαν περὶ
τὸν Θεὸν εῗσάγοντες, μεγάλως ἀσεϐοῦσιν.
finiunt intervalla, in quibus ipsum non fuisse volunt, valde impii sunt habendi, quod tempora signifi-
cent, et Rationis sive Verbi expertem audeant Deum ipsum fingere.
⁸¹ Prov. xvm, 1.
(53) Basilii, πιθανότης. Βρευθς. ibid., ή προσποίη-
τοξ, Editio Cbmmel., ἡ πρὸξτοῦτο προσποιητή. Alii,
ἡ πρὸς Δτοῦτο προσποίητος.
(έθςθειξειι. et Eelcltm. Ei, γενέσθαι.
(5!- Seguer. et Felckm. 5, γενεσθαι.
(55) ςῖοῡξειι. et FeLcltm. 1, ᾥςηφςησι Σολομῴν. μ
Sic ‘Seguer.g._.(iobler. et Fe'lclim. 1. At'Angli.
βάξιν. Tisia-91735 ἔστι. Alii et ed.Qo'mmel.,-{‘evv3m5 ἐστι.
ipseiam” Gobler. et Felckm ’1. Editi vero
i'i- ἀΐδιονῖ
at'alii, ἀΐδιον.
(58) Βεεοθινξαᾷοηὶιαζὼς ρεοῦ, ut ft’liannius’legit:
’ἐι edi, καὶ Θεόῦ. Mox Felckm. 5,ἀϊδίως ὑπάρίων·
Panos. Gn. XXVI.