PG 28, col. 161
ὁμοιότητες. Αἰτεῖ ἄρτους 6 Δαϐὶδ παρά τοῦ Ἀϐιμέ-
λεχ. Ὀ δέ φησι πρὸς αὐτόν. Οὐκ εἷσὶν ἄρτοι ἀλλ’ ἢ
οἱ άφιερωμένοι ἐκ προσώπου Κυρίου. Πάλιν ἄλλου
νόμου δεῖ ἡμᾶς μνημονεῦσαι. Ὁ τοῦ Μωϋσέως νόμος
ἔγραψεν ἐν ταῖς τελεταῖς τῆς λατρείας ταῖς γινομέ-
ναις κατὰ τήν ἡμέραν τοῦ Σαϐϐάτου, δώδεκα ἄρτους
θερμοὺς πεφθέντας τεθῆναι ἐπὶ τῆς τραπέζης. ’Όπου
δὲ Θέρμῃ, ἐκεῖ πῦρ. Λεγὲτωσαν νῦν ἡμῖν οἱ Ἰουδαῖοι
πῶς τηροῦσι τὸ Σάϐϐατον, καί τὸ πῦρ ἅπτειν παραι-
τοῦνται, ὅπου οἱ ἱερεῖς ἅπτουσι πῦρ, καὶ ἄρτους πέ-
ψαντες Θερμοὺς παρατιθέασι; Μὴ ἐγὼ μόνος παρα-
ϐαίνω 16 Σάϐϐατον ; Ἰδοὺ o‘. ἱερεῖς τοὺς Θερμοὺς πέ-
πτουσιν ἐν Σαϐϐάτῳ, καὶ περιτομήν διδόασιν ἐν Σαϐ-
ϐάτῳ. Ὅπου δὲ περιτομή, ἐκεῖ καί σίδηρος, καὶ
σπόγγοι, καί τὰ ἀκόλουθα. Ὅπου ἅρτοποιίααι, ἐκεῖ
καὶ κλίϐανοι, ἐκαὶ καὶ φρυγάνων συγκομιδὴ, καὶ δΛως
ἔργον αὐτοῖς, τὸ τῆς ἀρτοποιίας. Τῷ μὲν οῦν λαῷ τῶν
Ἰουδαίων άπηγορεύετο μὴ ἐργάζεσθαι ἐν Σαϐϐάτῳ·
τοῖς δὲ ἱερεῦσιν οὐκ ἦν ἀπηγορευμένον. Διά τοῦτο καὶ
ἡμῖν καὶ πᾶσιν ἀφίεται τὸ ἰν Σαϐϐάτῳ ἐργάζεσθαι’
καὶ γὰρ καὶ ἡμεῖς πάντες βασίλειον ἱεράτευμα. Πά-
λαι μὲν οῦν τοῖς ἱερεῦσιν ἦφίετο⁴ (35) ἐπειδὴ καὶ ἡμεῖς
γεγόναμεν βασίλειον ἱεράτευμα καί ἔθνος ἅγιον. Τοῦ
νόμου γράψαντος. Ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Σαϐϐάτου τοὺς
δώδεκα ἄρτους τίθεσθαι ἐν τραπέζη⁹ ἄρτων γὰρ
ἀφιερωμένων ἐκείνων, ὲκ τῆς τραπέζης (36) ᾔτει
6 Δαϐὶδ τήν τροφήν. '0 δὲ ’Δϐιμὲλεχ ἔλεγε· ‹‹ Εἰ δια-
πιφυλαγμένα τὰ παιδάρια, πλὴν ἀπὸ γυναικός. ››
Ὠδὲ μοι λοιπὸν, ἐν παρεκϐάσει τοῦ λόγου, άσφαλίζου
16 εἷ’ρη μένον, 6 πιστὸς, καὶ νόει μοι τὸ λεγόμενον· καὶ
τὴν ἁγνείαν ἀναλάμϐανε σαρκός. Εἰ γὰρ 6 ’Δϐιμέλεχ
τότε ταῦτα παρήγγειλε, πῶς οὐχὶ καὶ παραφυλακτέον ;
Καὶ οὕτως ἔλαϐεν 6 Δαϐὶδ, καὶ ἤσθιε τοὺς ἄρτους, καὶ
ἐν Σαϐϐάτῳ ’ίσως ἔλαϐεν.
14. Ἐπεὶ οῦν οἱ Ἰουδαῖοι κατεμάμιροντο τῷ Σω-
τῆρι, διὰ τὸ ἄν Σαϐϐάτῳ τοὺς μαθητὰς τίλλειν στά-
χυας καὶ ἰσθίιιν’ διὰ τοῦτο. εὐκαιρότατα ἐμνημόνευσε
τῆς ἱστορίας τῆς ἐν Σαϐϐάτῳ γενομένης· ’ίνα δείξῃ
αὖτοῖς, ὅτι, εἱ πρὸς σωτήριον τροφὴν ἧφίετο τῷ
Δαϐἰδ καὶ τοῖς μετ’ αὐτοῦ ἐφάψασθαι ἄρτων lx τῆς
τραπέζης, οὐκ ἦν ἀπηγορευμένον καὶ τὸ στάχυας
λαμϐάνοντας, καὶ ψώχοντας ἐσθίειν τοὺς μαθητάς.
‹‹ Οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε 6' ἐποίησε Δαϐὶδ, ὅτε ἐπείνα-
,κηο.,....-κ,...-
σεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ, ὡς εἰσῆλθεν εἷς τὸν οἷκον
τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἓφαγεη ››
Ἔχεις ἑξῆς συνεζευγμένην καὶ τὴν ἱστορίαν περί τῆς
ξηρᾶς χειρός ὅπως 6 Σωτὴρ ἡμῶν εἰς τὴν συναγωγὴν
εἰσελθὼν (δεῖ γὰρ ἡμᾶς παραδραμεῖν τὴν ἴστορίαν
διὰ τὸ μῆκος τῶν λόγων³ ’ίνα μή προσκορὴς γένηται
ἡ άκρόασις’) ααὶ ἰδών ’τινα ἔχοντα ξηρὰν χεῖρα, καὶ
γινώσκων ὅτι ἕτοιμοί εἰσιν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς 16 κατη-
’⁸⁸ Matth. Ix, 29. ⁴⁰ Lavit. xxxv, ¹5. ³ο Ι Reg. ΠΙ, 4.
(35) Lacu-{ut videtur, mutilus.
λεχ. Ὀ δέ φησι πρὸς αὐτόν. Οὐκ εἷσὶν ἄρτοι ἀλλ’ ἢ
οἱ άφιερωμένοι ἐκ προσώπου Κυρίου. Πάλιν ἄλλου
νόμου δεῖ ἡμᾶς μνημονεῦσαι. Ὁ τοῦ Μωϋσέως νόμος
ἔγραψεν ἐν ταῖς τελεταῖς τῆς λατρείας ταῖς γινομέ-
ναις κατὰ τήν ἡμέραν τοῦ Σαϐϐάτου, δώδεκα ἄρτους
θερμοὺς πεφθέντας τεθῆναι ἐπὶ τῆς τραπέζης. ’Όπου
δὲ Θέρμῃ, ἐκεῖ πῦρ. Λεγὲτωσαν νῦν ἡμῖν οἱ Ἰουδαῖοι
πῶς τηροῦσι τὸ Σάϐϐατον, καί τὸ πῦρ ἅπτειν παραι-
τοῦνται, ὅπου οἱ ἱερεῖς ἅπτουσι πῦρ, καὶ ἄρτους πέ-
ψαντες Θερμοὺς παρατιθέασι; Μὴ ἐγὼ μόνος παρα-
ϐαίνω 16 Σάϐϐατον ; Ἰδοὺ o‘. ἱερεῖς τοὺς Θερμοὺς πέ-
πτουσιν ἐν Σαϐϐάτῳ, καὶ περιτομήν διδόασιν ἐν Σαϐ-
ϐάτῳ. Ὅπου δὲ περιτομή, ἐκεῖ καί σίδηρος, καὶ
σπόγγοι, καί τὰ ἀκόλουθα. Ὅπου ἅρτοποιίααι, ἐκεῖ
καὶ κλίϐανοι, ἐκαὶ καὶ φρυγάνων συγκομιδὴ, καὶ δΛως
ἔργον αὐτοῖς, τὸ τῆς ἀρτοποιίας. Τῷ μὲν οῦν λαῷ τῶν
Ἰουδαίων άπηγορεύετο μὴ ἐργάζεσθαι ἐν Σαϐϐάτῳ·
τοῖς δὲ ἱερεῦσιν οὐκ ἦν ἀπηγορευμένον. Διά τοῦτο καὶ
ἡμῖν καὶ πᾶσιν ἀφίεται τὸ ἰν Σαϐϐάτῳ ἐργάζεσθαι’
καὶ γὰρ καὶ ἡμεῖς πάντες βασίλειον ἱεράτευμα. Πά-
λαι μὲν οῦν τοῖς ἱερεῦσιν ἦφίετο⁴ (35) ἐπειδὴ καὶ ἡμεῖς
γεγόναμεν βασίλειον ἱεράτευμα καί ἔθνος ἅγιον. Τοῦ
νόμου γράψαντος. Ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Σαϐϐάτου τοὺς
δώδεκα ἄρτους τίθεσθαι ἐν τραπέζη⁹ ἄρτων γὰρ
ἀφιερωμένων ἐκείνων, ὲκ τῆς τραπέζης (36) ᾔτει
6 Δαϐὶδ τήν τροφήν. '0 δὲ ’Δϐιμὲλεχ ἔλεγε· ‹‹ Εἰ δια-
πιφυλαγμένα τὰ παιδάρια, πλὴν ἀπὸ γυναικός. ››
Ὠδὲ μοι λοιπὸν, ἐν παρεκϐάσει τοῦ λόγου, άσφαλίζου
16 εἷ’ρη μένον, 6 πιστὸς, καὶ νόει μοι τὸ λεγόμενον· καὶ
τὴν ἁγνείαν ἀναλάμϐανε σαρκός. Εἰ γὰρ 6 ’Δϐιμέλεχ
τότε ταῦτα παρήγγειλε, πῶς οὐχὶ καὶ παραφυλακτέον ;
Καὶ οὕτως ἔλαϐεν 6 Δαϐὶδ, καὶ ἤσθιε τοὺς ἄρτους, καὶ
ἐν Σαϐϐάτῳ ’ίσως ἔλαϐεν.
14. Ἐπεὶ οῦν οἱ Ἰουδαῖοι κατεμάμιροντο τῷ Σω-
τῆρι, διὰ τὸ ἄν Σαϐϐάτῳ τοὺς μαθητὰς τίλλειν στά-
χυας καὶ ἰσθίιιν’ διὰ τοῦτο. εὐκαιρότατα ἐμνημόνευσε
τῆς ἱστορίας τῆς ἐν Σαϐϐάτῳ γενομένης· ’ίνα δείξῃ
αὖτοῖς, ὅτι, εἱ πρὸς σωτήριον τροφὴν ἧφίετο τῷ
Δαϐἰδ καὶ τοῖς μετ’ αὐτοῦ ἐφάψασθαι ἄρτων lx τῆς
τραπέζης, οὐκ ἦν ἀπηγορευμένον καὶ τὸ στάχυας
λαμϐάνοντας, καὶ ψώχοντας ἐσθίειν τοὺς μαθητάς.
‹‹ Οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε 6' ἐποίησε Δαϐὶδ, ὅτε ἐπείνα-
,κηο.,....-κ,...-
σεν αὐτὸς καὶ οἱ μετ’ αὐτοῦ, ὡς εἰσῆλθεν εἷς τὸν οἷκον
τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως ἓφαγεη ››
Ἔχεις ἑξῆς συνεζευγμένην καὶ τὴν ἱστορίαν περί τῆς
ξηρᾶς χειρός ὅπως 6 Σωτὴρ ἡμῶν εἰς τὴν συναγωγὴν
εἰσελθὼν (δεῖ γὰρ ἡμᾶς παραδραμεῖν τὴν ἴστορίαν
διὰ τὸ μῆκος τῶν λόγων³ ’ίνα μή προσκορὴς γένηται
ἡ άκρόασις’) ααὶ ἰδών ’τινα ἔχοντα ξηρὰν χεῖρα, καὶ
γινώσκων ὅτι ἕτοιμοί εἰσιν οἱ Ἰουδαῖοι εἰς 16 κατη-
’⁸⁸ Matth. Ix, 29. ⁴⁰ Lavit. xxxv, ¹5. ³ο Ι Reg. ΠΙ, 4.
(35) Lacu-{ut videtur, mutilus.