PG 29, col. 216
ἱδρώτων καὶ πίνων γέμοντα παραινεῖν μέλ) ει, προϊόν-
τος τοῦ λόγου, τοῖς τῆς εὐσεϐείας ἀγωνισταῖς προ-
λαϐὼν ὒπέδειξε τὸ μακάριον τέλος, ’ίνα τῇ ἑλπίδι τῶν
ἀποκειμένων ἀγαθῶν ἀλύπως τοῦ βίου τά ἀλγεινά
διαφέρωμεν (98). Οὕτως καὶ ὁδοιπόροις τραχεῖαν ὁδὸν
πορευομένοις καὶ δύσϐατον κουφίζει τὸν μόχθον ἑπι-
τήδειον αὐτοῖς προσδοκηθὲν καταγώγιον · καὶ ἐμπό-
ρους ποιεῖ τῆς θλλάσσης κατατολμᾷν ἡ ἐπιθυμία τῶν
ἀγωγίμων · καί γεωργῶν ὕποκλέπτει τοὺς πό-
νους ἡ τῆς ἐπικαρπίας ἐλπίς, Διὸ καὶ ὁ κοινὲς τοῦ
βίου διορθωτὴς, ἓν μέγας διδάσκαλος, τὸ πνεῦμα τῆς
ἀληθείας, σοφῶς καὶ ἐντέχνως τοὺς μισθοὺς προεεᾶ-
λετο (1), ἵνα, ὑπερκύπτοντες τοὺς ἐν χερσὶ πόνους,
τῇ διανοίᾳ πρὸς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν αἰωνίων ἀγα-
θῶν (2) ἐπειγώμεθα. Μακάριος ἀνὴρ, ὃς οὒκ Erro-
ρεύίνη ἐν βουλῇ ἀσεϐῶν. ’Ἔστι μὲν οὖν τὸ κυρίως
καὶ πρώτως μακαριστὸν, τὸ ἀληθινῶς ἀγαθόν. Τοῦτο
δέ ἐστιν ὃ Θεὸς, ’Ὅθεν καὶ Παῦλος, ὑπόμνησιν
μέλλων ποιεῖσθαι Χριστοῦ, Κατά τὴν ἐπιφάνειαν,
φησὶ, τοῦ μακαρίου Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ἰη-
σοῦ Χριστοῦ, Μακάριον γάρ τῷ ὅντι τὸ αὖτόκαλον,
πρὸς ὂ πάντα ἀποϐλέπει, οὒ πάντα ἐφίεται³ ἡ ἄτρε-
πτος φύσις, τὸ δεσποτικὸν ἀξίωμα, ἡ ἀόχλητος ζωὴ,
ἡ ἄλυπος διεξαγωγὴ, περὶ ἣν οὐκ ’ἐστιν ἀλλοίωσις,
ἧς οὺχ ἅπτεται μεταϐολή ⁸ ἡ βρύουσα πηγὴ, ἡ ἄφθο-
νος χάρις, ὁ ἀδαπάνητῡς θησαυρός, ’Λμαθετς δὲ
ἄνθρωποι καὶ φιλόκοσμοι, ἀγνοοῦντες αὐτοῦ τοῦ ἀγά-
θοῦ τὴν φύσιν, μακαρίζουσι πολλάκις τὰ μηδενὶ-ις
ἀξία, πλοῦτον, ὑγίειαν, περιφάνειαν βίου· ὤν οὒδέν
ἐστιν ἀγαθὸν τῇ ἑαυτοῦ γύσει ' οὗ μόνον καθότι ῥᾳ-
δίαν ἕχει τὴν πρὸς τὰ ἐναντία περιτροπήν, ἀλλ’ ὅτι
μηδὲ ἀγαθοὺς δύναται τοὺς κεκτημένους ἀποτελεῖν.
Τίς γὰρ δίκαιος διὰ χρήματα, τίς σώφρων διὰ
ὒγίιιαν; Τοὺναντίον μὲν οὖν, καὶ ὑπηρεσία πολλάκϊς
πρὸς ἁμαρτίαν τοῖς κακῶς χρωμένοις τούτων ἕκα-
στον γίνεται. Μακαριος οὖν ὁ τὰ πλείστου ἄξια κεκτη-
μένος, ὸ τῶν ἀναφαιρέτων ἀγαθῶν μέτοχος. Τοῦτον
δὲ πῶς ἐπιγνωσὸμεθα ; ’Ὣς οὒκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ
ἀσεϐῶν. Καὶ πρίν γε εἰπεῖν, τί τὸ μὴ πορευθῆναι
ἓν βουλῇ ἀσεϐῶν, βούλομαι ὑμῖν τὸ ὲν τῷ τὸπῳ ζη-
τούμενον διαλῦσαι, Διά τί, φησὶν, ὁ προφήτης τὸν
ἄνδρα μόνον ἐκλεξάμενος μακαρίζει; ἄρα μὴ τοῦ
μακαρισμσῖι τὰς γυναῖκας ἀπέκλεισε; Mn γένοιτοί
Μία γὰρ ἀρετὴ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς, ἐπειδὴ καὶ ἡ
κτίσις ἀμφοτέροις ὁμότιμος, ὥστε καὶ δ μισθὸς ὁ αὖ·
τὸς ἀμφοτέροις. "Aunus τῆς Γενὲσεως · Ἐποίησε,
plicarentur.
(3) Ῑῃγάυοδυδ mss. pro ὑπόμννιισιν legitur ἐπί-
μντλσὶν. llic locus id quod nonnunquam usu venit,
Conflatns est ex duobus. Prima pars sumpta ex
Epist. lad'TimOth. ι, 11 :_ Κατά τὸ Ean-Exte» τῆς
δόξης τοο μακαρίου Θεοῦ · altera vero cx Epist: ad
Titum lt, 13 εἾΚαὶ ἐπιφάνειαν... Σωτῆρος ἡμῶν ἰη-
σοῦ Χριστοῦ.
τος τοῦ λόγου, τοῖς τῆς εὐσεϐείας ἀγωνισταῖς προ-
λαϐὼν ὒπέδειξε τὸ μακάριον τέλος, ’ίνα τῇ ἑλπίδι τῶν
ἀποκειμένων ἀγαθῶν ἀλύπως τοῦ βίου τά ἀλγεινά
διαφέρωμεν (98). Οὕτως καὶ ὁδοιπόροις τραχεῖαν ὁδὸν
πορευομένοις καὶ δύσϐατον κουφίζει τὸν μόχθον ἑπι-
τήδειον αὐτοῖς προσδοκηθὲν καταγώγιον · καὶ ἐμπό-
ρους ποιεῖ τῆς θλλάσσης κατατολμᾷν ἡ ἐπιθυμία τῶν
ἀγωγίμων · καί γεωργῶν ὕποκλέπτει τοὺς πό-
νους ἡ τῆς ἐπικαρπίας ἐλπίς, Διὸ καὶ ὁ κοινὲς τοῦ
βίου διορθωτὴς, ἓν μέγας διδάσκαλος, τὸ πνεῦμα τῆς
ἀληθείας, σοφῶς καὶ ἐντέχνως τοὺς μισθοὺς προεεᾶ-
λετο (1), ἵνα, ὑπερκύπτοντες τοὺς ἐν χερσὶ πόνους,
τῇ διανοίᾳ πρὸς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν αἰωνίων ἀγα-
θῶν (2) ἐπειγώμεθα. Μακάριος ἀνὴρ, ὃς οὒκ Erro-
ρεύίνη ἐν βουλῇ ἀσεϐῶν. ’Ἔστι μὲν οὖν τὸ κυρίως
καὶ πρώτως μακαριστὸν, τὸ ἀληθινῶς ἀγαθόν. Τοῦτο
δέ ἐστιν ὃ Θεὸς, ’Ὅθεν καὶ Παῦλος, ὑπόμνησιν
μέλλων ποιεῖσθαι Χριστοῦ, Κατά τὴν ἐπιφάνειαν,
φησὶ, τοῦ μακαρίου Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ἰη-
σοῦ Χριστοῦ, Μακάριον γάρ τῷ ὅντι τὸ αὖτόκαλον,
πρὸς ὂ πάντα ἀποϐλέπει, οὒ πάντα ἐφίεται³ ἡ ἄτρε-
πτος φύσις, τὸ δεσποτικὸν ἀξίωμα, ἡ ἀόχλητος ζωὴ,
ἡ ἄλυπος διεξαγωγὴ, περὶ ἣν οὐκ ’ἐστιν ἀλλοίωσις,
ἧς οὺχ ἅπτεται μεταϐολή ⁸ ἡ βρύουσα πηγὴ, ἡ ἄφθο-
νος χάρις, ὁ ἀδαπάνητῡς θησαυρός, ’Λμαθετς δὲ
ἄνθρωποι καὶ φιλόκοσμοι, ἀγνοοῦντες αὐτοῦ τοῦ ἀγά-
θοῦ τὴν φύσιν, μακαρίζουσι πολλάκις τὰ μηδενὶ-ις
ἀξία, πλοῦτον, ὑγίειαν, περιφάνειαν βίου· ὤν οὒδέν
ἐστιν ἀγαθὸν τῇ ἑαυτοῦ γύσει ' οὗ μόνον καθότι ῥᾳ-
δίαν ἕχει τὴν πρὸς τὰ ἐναντία περιτροπήν, ἀλλ’ ὅτι
μηδὲ ἀγαθοὺς δύναται τοὺς κεκτημένους ἀποτελεῖν.
Τίς γὰρ δίκαιος διὰ χρήματα, τίς σώφρων διὰ
ὒγίιιαν; Τοὺναντίον μὲν οὖν, καὶ ὑπηρεσία πολλάκϊς
πρὸς ἁμαρτίαν τοῖς κακῶς χρωμένοις τούτων ἕκα-
στον γίνεται. Μακαριος οὖν ὁ τὰ πλείστου ἄξια κεκτη-
μένος, ὸ τῶν ἀναφαιρέτων ἀγαθῶν μέτοχος. Τοῦτον
δὲ πῶς ἐπιγνωσὸμεθα ; ’Ὣς οὒκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ
ἀσεϐῶν. Καὶ πρίν γε εἰπεῖν, τί τὸ μὴ πορευθῆναι
ἓν βουλῇ ἀσεϐῶν, βούλομαι ὑμῖν τὸ ὲν τῷ τὸπῳ ζη-
τούμενον διαλῦσαι, Διά τί, φησὶν, ὁ προφήτης τὸν
ἄνδρα μόνον ἐκλεξάμενος μακαρίζει; ἄρα μὴ τοῦ
μακαρισμσῖι τὰς γυναῖκας ἀπέκλεισε; Mn γένοιτοί
Μία γὰρ ἀρετὴ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς, ἐπειδὴ καὶ ἡ
κτίσις ἀμφοτέροις ὁμότιμος, ὥστε καὶ δ μισθὸς ὁ αὖ·
τὸς ἀμφοτέροις. "Aunus τῆς Γενὲσεως · Ἐποίησε,
plicarentur.
(3) Ῑῃγάυοδυδ mss. pro ὑπόμννιισιν legitur ἐπί-
μντλσὶν. llic locus id quod nonnunquam usu venit,
Conflatns est ex duobus. Prima pars sumpta ex
Epist. lad'TimOth. ι, 11 :_ Κατά τὸ Ean-Exte» τῆς
δόξης τοο μακαρίου Θεοῦ · altera vero cx Epist: ad
Titum lt, 13 εἾΚαὶ ἐπιφάνειαν... Σωτῆρος ἡμῶν ἰη-
σοῦ Χριστοῦ.