PG 29, col. 24
In inglese: The Hexæmeron 1.1
πῆγασιν. Ἀλλὰ x'z'v ποτε ἒν ψαλμοῖς ἀκούσῃς.Ἐρ
ἑστιρέῶσα τοὺς στύλους αὐτῆς· tiu συνεκτικὴν c3-
τῆς δύναμιν στύλοις εἰρῆσθαι νόμισον· Τὸ γὰρ ,
Ἐπὶ θαλασσιῦν ἔθεμελίωσεν αὐτὴν, τί δηλοῖ, ipso
πάντοθεν περικεχύσθαι τῇ γῇ τὴν τοῦ ὕδατος firm;
Πῶς οὖν ῥυτὸν ὑπάρχον τὸ ὕδωρ καὶ ἰπὶ τὸ πρα-
νὲς πεφυκὸς καταπίπτειν , μένει ὰπαιωρούμενον καὶ
οὖδαμοῡ amasio»; Σὺ δὲ οὗ λογίζῃ (66); se. τὴν αὖ·
τὴνῆ καὶ ἔτι πλείονα ἀπορίαν τῷ λόγῳ παρέχειὴ
γῆ καθ’ ἑαυτὴν ιρεμαμὲνη, βαρυτέρα τὴν φύσιν οὖσα·
Ἀλλὰ ἀνάγκη, νῆν iis" ἐαοτὴν-εἷναι δῶμεν7
κᾶν ἐπὶ τοῦ ὕδατος αὐτὴν ἁκοσαλεύειν εἴπωμεν,
μηδαμοῦ ἀναχωρεῖν τῆς ιῦσεϐοῠς διανοίας, ἇλλὶ πάντα
ὁμοῦ συγχρατιϊσθαι ὁμολογεῖν τῇ δυνάμει τοῦ κτί-
σαντος. Ταῦτα οὖν χρὴ ἑαυτοῖς τε λέγειν καὶ τοῖς
διερωτῶσιν ἡμᾶς, ἐπὶ τίνος τὸ ἄπλετον τοῦτο καὶ
ἀφόρητον τῆς γῆσ ἑρήρεισται βάρος, ὅτι Ἐν τῇ χεὶ-
ρὶ τοῦ Θεοῦ (67) τὰ πέρατα τῆς γῆς, Τοῦτο ἆσφιλέ-
σιατον ἦμῐνλ πρὸς νόησιν καὶ ὠφέλιμον τοῖς ἀκού-
ουσιν,
10. ’Ἠδη δέ τινες (68) τῶν φυσικῶν καὶ τοιαύταις
αἱτίαις τὴν γῆν ἀκίνητον nivem κατακομψεύονται. ’λὶς
ἄρα διὰ τὸ τὴν μέσην τοὺ παντὸς εἰληφέναι χώ-
ραν, καὶ διὰ τὴν εἷσην πάντοθεν πρὸς τὸ ἄκρον ἀιό-
στασιν, οὐκ ἔχουσαν ὅπου μῦλλον iuroth ἀναγκαίως
Ὶ Λ ⁷ ⁷“ IN ⁷ ⁷⁷ rv'rfl'l' ⁷”’”Ι’⁷“””“
μένειν ἐφ’ ἑαυτῆς, ἀδύνατον clm] παντελῶς τήν ἐπί
τι ῥοπὴν τῆς πανταχόθιν περιχειμένης ἱμοιότητος
ἒμποιοὺαης. Τὴν δὲ μέσην χώραν μὴ ἆποκληρωτιιῶς
τὴν γῆν, μηδὲ ὲκ τοῦ αὐτομάτου λαχεῖν, ἀλλὰ φμσι-
χὴν εἶναι ταύτην τῇ γῇ οιαὶ ἀναγναίαν τὴν οέσιν,
Τοῦ γὰρ οὐρανίου σώματος τὴν ἐσχάτη-δ χώραν ὡς
πρὸς τὸ ἅνω κατέχοντος, ἄπεο ἂν, οησὶν (69), ὐπο-
ϐώμιθα βάρη ἐκπιπτειν ἀπὸ τῶν ἄνω, tui-ra παντα-
χόθεν ἐπὶ τὸ μέσον συνενεχορίσεται. Ἐφ’ ὅπερ (70)
δ’ ἂν τα μέρη φέρηται, ἐπὶ τοῦτο καὶ τὸ ὂλον am-
ωσθήσεται δηλονότι. Ei δὲ λίθοι καὶ ξύλα καὶ τὰ γεηρᾶ
πάντα φέρεται πρὸς τὸ κάτω, αὕτη ὁίν εέη καὶ τῇ ὅλῃ
γῇ οἰκεῖα καὶ προσήκουσα θέσις κᾶν τι τῶν κούοθων
θέρηται ὰπὸ τοὺ μέσου, δηλονότι πρὸς τὸ ἀνώτατον
ιινηθήσεται, ’Ὥστε οἰκεία φορὰ τοῖς βαρυτάτωςὴ
πρὸς τὸ κάτον χέτω δὲ ὁ λόγος μέσον ἔδειξε. Μὴ
»ὗν θωμάσῃς εἰ μηδαμοῦ ἐκπίπτει ἡ γῇ, τὴν κατὰ
ξύσιν χώραν τὸ μέσον ἔχουσα. Πᾶσα γὰρ ἀνάγκη
’⁸ Psal. χχιιι, 2. ¹7 Psal. χειν, 2.
(68ι Quod aitBasilius sensisse quosdam philoso‘
phos de telluris quiete,_i-d pariter nostra ,ἐρίδων a
quibusdam (lvienditur. Nam uirum terra in centro
mundi immota maneat,an solbunc situm obtineat.
quaestio est etiamnum inter philosinphos perquam
celebris, etmagna, utrinque contentione agitata.
(69)_Edi_tio Basil. Illas: imp ἄν inquit
Editio Paris. φισίν. Ibidem Colb. primus ’βάρη
ἐμπίπτειν.
ita sexmss. At editi καὶ ἐφ’ ὅπερ. Paulo
post Colb. secundus συνωθτθήτετιι.
ἑστιρέῶσα τοὺς στύλους αὐτῆς· tiu συνεκτικὴν c3-
τῆς δύναμιν στύλοις εἰρῆσθαι νόμισον· Τὸ γὰρ ,
Ἐπὶ θαλασσιῦν ἔθεμελίωσεν αὐτὴν, τί δηλοῖ, ipso
πάντοθεν περικεχύσθαι τῇ γῇ τὴν τοῦ ὕδατος firm;
Πῶς οὖν ῥυτὸν ὑπάρχον τὸ ὕδωρ καὶ ἰπὶ τὸ πρα-
νὲς πεφυκὸς καταπίπτειν , μένει ὰπαιωρούμενον καὶ
οὖδαμοῡ amasio»; Σὺ δὲ οὗ λογίζῃ (66); se. τὴν αὖ·
τὴνῆ καὶ ἔτι πλείονα ἀπορίαν τῷ λόγῳ παρέχειὴ
γῆ καθ’ ἑαυτὴν ιρεμαμὲνη, βαρυτέρα τὴν φύσιν οὖσα·
Ἀλλὰ ἀνάγκη, νῆν iis" ἐαοτὴν-εἷναι δῶμεν7
κᾶν ἐπὶ τοῦ ὕδατος αὐτὴν ἁκοσαλεύειν εἴπωμεν,
μηδαμοῦ ἀναχωρεῖν τῆς ιῦσεϐοῠς διανοίας, ἇλλὶ πάντα
ὁμοῦ συγχρατιϊσθαι ὁμολογεῖν τῇ δυνάμει τοῦ κτί-
σαντος. Ταῦτα οὖν χρὴ ἑαυτοῖς τε λέγειν καὶ τοῖς
διερωτῶσιν ἡμᾶς, ἐπὶ τίνος τὸ ἄπλετον τοῦτο καὶ
ἀφόρητον τῆς γῆσ ἑρήρεισται βάρος, ὅτι Ἐν τῇ χεὶ-
ρὶ τοῦ Θεοῦ (67) τὰ πέρατα τῆς γῆς, Τοῦτο ἆσφιλέ-
σιατον ἦμῐνλ πρὸς νόησιν καὶ ὠφέλιμον τοῖς ἀκού-
ουσιν,
10. ’Ἠδη δέ τινες (68) τῶν φυσικῶν καὶ τοιαύταις
αἱτίαις τὴν γῆν ἀκίνητον nivem κατακομψεύονται. ’λὶς
ἄρα διὰ τὸ τὴν μέσην τοὺ παντὸς εἰληφέναι χώ-
ραν, καὶ διὰ τὴν εἷσην πάντοθεν πρὸς τὸ ἄκρον ἀιό-
στασιν, οὐκ ἔχουσαν ὅπου μῦλλον iuroth ἀναγκαίως
Ὶ Λ ⁷ ⁷“ IN ⁷ ⁷⁷ rv'rfl'l' ⁷”’”Ι’⁷“””“
μένειν ἐφ’ ἑαυτῆς, ἀδύνατον clm] παντελῶς τήν ἐπί
τι ῥοπὴν τῆς πανταχόθιν περιχειμένης ἱμοιότητος
ἒμποιοὺαης. Τὴν δὲ μέσην χώραν μὴ ἆποκληρωτιιῶς
τὴν γῆν, μηδὲ ὲκ τοῦ αὐτομάτου λαχεῖν, ἀλλὰ φμσι-
χὴν εἶναι ταύτην τῇ γῇ οιαὶ ἀναγναίαν τὴν οέσιν,
Τοῦ γὰρ οὐρανίου σώματος τὴν ἐσχάτη-δ χώραν ὡς
πρὸς τὸ ἅνω κατέχοντος, ἄπεο ἂν, οησὶν (69), ὐπο-
ϐώμιθα βάρη ἐκπιπτειν ἀπὸ τῶν ἄνω, tui-ra παντα-
χόθεν ἐπὶ τὸ μέσον συνενεχορίσεται. Ἐφ’ ὅπερ (70)
δ’ ἂν τα μέρη φέρηται, ἐπὶ τοῦτο καὶ τὸ ὂλον am-
ωσθήσεται δηλονότι. Ei δὲ λίθοι καὶ ξύλα καὶ τὰ γεηρᾶ
πάντα φέρεται πρὸς τὸ κάτω, αὕτη ὁίν εέη καὶ τῇ ὅλῃ
γῇ οἰκεῖα καὶ προσήκουσα θέσις κᾶν τι τῶν κούοθων
θέρηται ὰπὸ τοὺ μέσου, δηλονότι πρὸς τὸ ἀνώτατον
ιινηθήσεται, ’Ὥστε οἰκεία φορὰ τοῖς βαρυτάτωςὴ
πρὸς τὸ κάτον χέτω δὲ ὁ λόγος μέσον ἔδειξε. Μὴ
»ὗν θωμάσῃς εἰ μηδαμοῦ ἐκπίπτει ἡ γῇ, τὴν κατὰ
ξύσιν χώραν τὸ μέσον ἔχουσα. Πᾶσα γὰρ ἀνάγκη
’⁸ Psal. χχιιι, 2. ¹7 Psal. χειν, 2.
(68ι Quod aitBasilius sensisse quosdam philoso‘
phos de telluris quiete,_i-d pariter nostra ,ἐρίδων a
quibusdam (lvienditur. Nam uirum terra in centro
mundi immota maneat,an solbunc situm obtineat.
quaestio est etiamnum inter philosinphos perquam
celebris, etmagna, utrinque contentione agitata.
(69)_Edi_tio Basil. Illas: imp ἄν inquit
Editio Paris. φισίν. Ibidem Colb. primus ’βάρη
ἐμπίπτειν.
ita sexmss. At editi καὶ ἐφ’ ὅπερ. Paulo
post Colb. secundus συνωθτθήτετιι.