PG 29, col. 388
Κορὲ εἷς σύνεσιν, ᾠδὴ ὑπὲρ τοῦ ἀγαπητοῦ,
1. Φαίνεται μὲν καὶ οὗτος ὁ ψαλμὸς τελειωτικὸς
τις ὢν τῆς ἅνθρωπίνης φύσεως, καὶ εἷς τὸ προχιί- ³
I‘ μ . , ι η .. ι ι
μενον τέλος τοῖς κατ’ ἀρετὴν βιοῦν προῃρημένοις τὴν
3 I\ Ι .- Α ι Ι ι
ὠφέλειαν παρεχόμενος. Τοῖς γὰρ προκόπτοδσι χρεία
-,κκ,ι- με η ι...ε..
τῆς εἰς τὸ τελειωθῆναι διδχσκαλίας, ἦν ὁ ψαλμὸς οὗ-
ἐπιγραφὴν ἔχων³ Εἷς th τέλος ὑπὲρ
τος παρέχεται,
Κ εκρυμ μένως δὲ εἶπεν,
τῶν ἀλλοιωθησομένων,
ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων. Ἡμεῖς γάρ ἐσμεν οἱ μάλιστι
πάντων τῶν λογικῶν ἂλλοιώπεσί τε καὶ τροπαῖς τιτς
ἐφ’ ἑχέστης ἡμέρας καὶ ὥρας σχεδὸν ὑποκείμε-ιοι.
μη ι , ει ι ι , ι, ι
Οὔτε γὰρ σώματι οὕτε γνώμῃ οἱ tit-3:0! ἔσμεν ἑαυ-
,κ
τοῖς, ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα ἡμῶν, ἀεὶ ῥέον καὶ σκεδαν-
I 9 ι 9 \ ι ρ \~ ἰ 9 ι ~
νόμενον, ἐκ κινήσει ἐστὶ καὶ μεταϐολῆ⁷ ἦ ἀπὸ μικροῦ
εἰς τὸ μεῖζον (50) αὗξόμενον, ἢ ἀπὸ τοῦ τελείου προς
τὸ ἔλαττον συστελλόμενον. Οὒ γὰρ ὁ αὐτὸς ἔστι τῷ
ἇρτιγενεῖ παιδίῳ ὁ εἰς διδασκαλεῖον φοιτῶν ἤδη παῖς,
καὶ πρὸς τὰ τῶν τεχνῶν καὶ μαθημάτων ἀναλήψεις
ὶπιτηδείως ἔχων · ἕτερος δὲ. πάλιν παρὰ τοῦτον ὁμο-
λογονμένως ἐστὶν ὁ ἔφηϐος, ἤδη τῶι νεανικῶν ἅπτε-
σθαι δυνάμενος. Καὶ παρὰ τὸν ἔφηϐον ὁ ἀνὴρ illo;
τίς ἐστι διαὶ στερῥότητι καὶ μεγέθει σώματος, xciv}
τοῦ λόγου συμπληρώσει, Εές ἀκμὴν δὲ ἐλθὼν, καὶ τὸ
στάσιμον τῆς ἡλικίας ἀπολαϐὼν, πάλιν ἄρχεται xui
μικρὸν δφαιρεϊν πρὸς τὸ ’έλαιττον⁷ ὕπορῥεούιη;
αὒτῷ λεληθὸτως της τοῦ σώματος ἕξεως² καὶτῶν
σωματικῶν τόνων ἐλαττουμένων, ἕως ἂν, ὑπὸ γήρως
καταιαμφθεὶς, τὴν είς ἔσχατον δυνάμεως ὑφαίρεσιν
ὅπομείνῃ. Ἡμεῖς τοίνυν ἐσμὲν οἱ ἀλλοιούμενοι, iui
σοφῶς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς φωνῆς ταύτηςὶὸ
ξλαλμὸς παρῃνίξατο, Οὒ γὰρ ἄγγελοι ἐπιδέχονται ςὴν
ἱλλοίωσιν, Οὐδεὶς γὰρ παρ’ ἐκείνοις παῖς, οὑδὲ νει-
νίσκος, οὐδὲ πρεσϐύτης (51), ἀλλ’ λέν ᾗπερ ἐξ huic
κτίσθησαν numquam, ἐν ταύτῃ διαμένουσιν,
aiat: αὐτοῖς καὶ ὰτρέπτοο τῆς συστάσεως σωζομέ-
‘Tic. Ἡμεῖς δὲ ἀλλοιούμεθα, κατὰ μὲν τὸ σῶμα,
ις δέδεικται, κατὰ δὲ τὴν ψυχὴν καὶ τὸν ἔσω ἅνθρω-
ιον, τοῖς ἀεὶ προσπίπτουσι πράγμασι συμμετπι·
ι ι ιι ι II ‘x ι ι ι ιιι Ι
ἐντες τὰς διανοίας. ’Ἄλλοι μὲν γάρ ἐσμεν εὔθυμοι)-
ιενοι, καὶ πάντων ήμτν τῶν κατὰ τὸν βίον κατᾶ ῥοῦν
;ρο”ίόντων” ἄλλοι δὲ ἓν τοῖς πνευματικοῖς καιροῖς,
πειδάν τινι τῶν ἀϐουλήτων προσπταίσωμεν. ’Ᾱλυ
οιούμεθα δὲ καὶ κατὰ τὰς ὀργὰς, θηριώδη τινὰ 12‘-
aiat-Low ἀναλαμϐάνοντες, Ἀλλοιούμείια καὶ ams
‘1: ἐπιθυμίας, ’κτηνώδεις γινόμενοι διὰ τοῦ καθ’
δονὴν βίου. ⁷¹Ιπποι θηλυμανεϊς ἐγενήθησαν οἱ ταῖς
δναιξὶ τῶν πλησίον ἐπιμαινόμινοι. Καὶ ὁ μὲν δολε-
ἃς ἀλώπεκι παρεικάζεναι, ὡς Ἠρώόης · ὁ δὲ [nat-
ις κύων προσαγορεύεται, ὡς Νάϐαλ ὁ Καρμήλιος-
ὶρᾷς τὸ ποικίλον καὶ πολυειδὲς τῆς ἀλλοιώσεως
ss. προς τὸ ἔλαττον,
(51) ἀοιι). primus πρεσϐύτερος.
1. Φαίνεται μὲν καὶ οὗτος ὁ ψαλμὸς τελειωτικὸς
τις ὢν τῆς ἅνθρωπίνης φύσεως, καὶ εἷς τὸ προχιί- ³
I‘ μ . , ι η .. ι ι
μενον τέλος τοῖς κατ’ ἀρετὴν βιοῦν προῃρημένοις τὴν
3 I\ Ι .- Α ι Ι ι
ὠφέλειαν παρεχόμενος. Τοῖς γὰρ προκόπτοδσι χρεία
-,κκ,ι- με η ι...ε..
τῆς εἰς τὸ τελειωθῆναι διδχσκαλίας, ἦν ὁ ψαλμὸς οὗ-
ἐπιγραφὴν ἔχων³ Εἷς th τέλος ὑπὲρ
τος παρέχεται,
Κ εκρυμ μένως δὲ εἶπεν,
τῶν ἀλλοιωθησομένων,
ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων. Ἡμεῖς γάρ ἐσμεν οἱ μάλιστι
πάντων τῶν λογικῶν ἂλλοιώπεσί τε καὶ τροπαῖς τιτς
ἐφ’ ἑχέστης ἡμέρας καὶ ὥρας σχεδὸν ὑποκείμε-ιοι.
μη ι , ει ι ι , ι, ι
Οὔτε γὰρ σώματι οὕτε γνώμῃ οἱ tit-3:0! ἔσμεν ἑαυ-
,κ
τοῖς, ἀλλὰ τὸ μὲν σῶμα ἡμῶν, ἀεὶ ῥέον καὶ σκεδαν-
I 9 ι 9 \ ι ρ \~ ἰ 9 ι ~
νόμενον, ἐκ κινήσει ἐστὶ καὶ μεταϐολῆ⁷ ἦ ἀπὸ μικροῦ
εἰς τὸ μεῖζον (50) αὗξόμενον, ἢ ἀπὸ τοῦ τελείου προς
τὸ ἔλαττον συστελλόμενον. Οὒ γὰρ ὁ αὐτὸς ἔστι τῷ
ἇρτιγενεῖ παιδίῳ ὁ εἰς διδασκαλεῖον φοιτῶν ἤδη παῖς,
καὶ πρὸς τὰ τῶν τεχνῶν καὶ μαθημάτων ἀναλήψεις
ὶπιτηδείως ἔχων · ἕτερος δὲ. πάλιν παρὰ τοῦτον ὁμο-
λογονμένως ἐστὶν ὁ ἔφηϐος, ἤδη τῶι νεανικῶν ἅπτε-
σθαι δυνάμενος. Καὶ παρὰ τὸν ἔφηϐον ὁ ἀνὴρ illo;
τίς ἐστι διαὶ στερῥότητι καὶ μεγέθει σώματος, xciv}
τοῦ λόγου συμπληρώσει, Εές ἀκμὴν δὲ ἐλθὼν, καὶ τὸ
στάσιμον τῆς ἡλικίας ἀπολαϐὼν, πάλιν ἄρχεται xui
μικρὸν δφαιρεϊν πρὸς τὸ ’έλαιττον⁷ ὕπορῥεούιη;
αὒτῷ λεληθὸτως της τοῦ σώματος ἕξεως² καὶτῶν
σωματικῶν τόνων ἐλαττουμένων, ἕως ἂν, ὑπὸ γήρως
καταιαμφθεὶς, τὴν είς ἔσχατον δυνάμεως ὑφαίρεσιν
ὅπομείνῃ. Ἡμεῖς τοίνυν ἐσμὲν οἱ ἀλλοιούμενοι, iui
σοφῶς ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς φωνῆς ταύτηςὶὸ
ξλαλμὸς παρῃνίξατο, Οὒ γὰρ ἄγγελοι ἐπιδέχονται ςὴν
ἱλλοίωσιν, Οὐδεὶς γὰρ παρ’ ἐκείνοις παῖς, οὑδὲ νει-
νίσκος, οὐδὲ πρεσϐύτης (51), ἀλλ’ λέν ᾗπερ ἐξ huic
κτίσθησαν numquam, ἐν ταύτῃ διαμένουσιν,
aiat: αὐτοῖς καὶ ὰτρέπτοο τῆς συστάσεως σωζομέ-
‘Tic. Ἡμεῖς δὲ ἀλλοιούμεθα, κατὰ μὲν τὸ σῶμα,
ις δέδεικται, κατὰ δὲ τὴν ψυχὴν καὶ τὸν ἔσω ἅνθρω-
ιον, τοῖς ἀεὶ προσπίπτουσι πράγμασι συμμετπι·
ι ι ιι ι II ‘x ι ι ι ιιι Ι
ἐντες τὰς διανοίας. ’Ἄλλοι μὲν γάρ ἐσμεν εὔθυμοι)-
ιενοι, καὶ πάντων ήμτν τῶν κατὰ τὸν βίον κατᾶ ῥοῦν
;ρο”ίόντων” ἄλλοι δὲ ἓν τοῖς πνευματικοῖς καιροῖς,
πειδάν τινι τῶν ἀϐουλήτων προσπταίσωμεν. ’Ᾱλυ
οιούμεθα δὲ καὶ κατὰ τὰς ὀργὰς, θηριώδη τινὰ 12‘-
aiat-Low ἀναλαμϐάνοντες, Ἀλλοιούμείια καὶ ams
‘1: ἐπιθυμίας, ’κτηνώδεις γινόμενοι διὰ τοῦ καθ’
δονὴν βίου. ⁷¹Ιπποι θηλυμανεϊς ἐγενήθησαν οἱ ταῖς
δναιξὶ τῶν πλησίον ἐπιμαινόμινοι. Καὶ ὁ μὲν δολε-
ἃς ἀλώπεκι παρεικάζεναι, ὡς Ἠρώόης · ὁ δὲ [nat-
ις κύων προσαγορεύεται, ὡς Νάϐαλ ὁ Καρμήλιος-
ὶρᾷς τὸ ποικίλον καὶ πολυειδὲς τῆς ἀλλοιώσεως
ss. προς τὸ ἔλαττον,
(51) ἀοιι). primus πρεσϐύτερος.