PG 29, col. 659
potentia possidens suapte natura virtutem, et quae
eam ex arbitrio comparat; qua in parte Spiritum
locabimus? Inter eos qui sanctiticantur? at ipse
est sanctificatio. An inter eos qui praeclaris ac
egregiis facinoribus virtutem adepti sunt? at bo-
nus natura est. An inter eos qui ministrant? at
alii sunt spiritus ministratorii, qui ad ministerium
mittuntur“. Non ergo principalem natura Spiri-
tum, fas est nobis conservum dicere, neque una
cum creaturis numerare eum, qui in divina et
beata Trinitate pariter 274 numeratur. Principatus
enim et potestates, ac reliqua: ejusmodi creaturae,
quae ex attentione ac studio sanctificationem ha- Β
bent, dici natura sancta: jure non possunt. lla enim
bonum appetunt, ut pro ratione amoris in Deum
sui, sanctitatis mensuram accipiant. Et sicuti {er-
rum in medio igne positum, ferrum quidem esse
non desinit, sed ob vehementissimam cum igne
conjunctionem ignitum factum, omnemque ignis
naturam in se ipsum recipiens, tum colore, tum
ellicacia in ignem transit : sic et sancta: potestates
ex communicatione quam habent cum eo qui natu-
ra sanctus est, ejusmodi sanctimoniam habent quae
jam pervaserit per totam earum substantiam, in
eaque coaluerit. Ipsa: autem in eo a sancto Spiritu
difi‘erunt, quod hujus natura sanctitas est: illis
vero ex participatione inest sanctimonia. Quibus
autem inest bonum instauratitium et aliunde colla-
tum, ea sunt mutabilis naturae. Non enim excidis-
set Lucifer, qui mane oritur", nec esset in terra
contritus, si deterioris conditionis recipienda: non
fuisset capax natura. Quomodo igitur pium est in-
ter creaturas Spiritum collocare, qui intervallo
tanto a creaturis separatus est? Creatura enim ita
comparata est, ut si progressum aliquem fecerit,
placueritque Deo, pro mcrcede sanctificationern
accipiat, quandoquidem libero utitur arbitrio, po-
testque in utramque partem inclinari, ad boni ac
mali electionem; Spiritus autem sanctus fons est
sanctificationis. Et quemadmodum natura sanctus
est Pater, natura itidem sanctus est Filius : ita quo-
que Spiritus ille veritatis natura sanctus est; ob J
idque donatus est etiam sancti appellatione, eaque
peculiari ac propria.
‘5. Itaque, si sanctitas ei natura est, sicuti Patri
et Filio, quomodo tertiae ac alienae naturae est? Ob
” Hebr. ι, M. ³⁷ lsa. xw, 12.
(91) Antiqui tres libri θεότητος τε καί. Vocula
τε deest in vulgatis.
92) Codices (luo ὲναριθμούμενον.
secundm et quartus ἐ πρωί.
(Dis) Editi φύσει τε. Antiqui tre's libri φύσει
δέ. Ibidem Reg. tertius καὶ μετᾶραι τὴν ἐφ’ ίὲκά-
τερα, corrupte.
(95) Editi_ones Ven. et Basil. cum Regiis quarto
οι quinto πῶς τρίτον, quomodo tertius εειῖ Reg. ter-
stus habet quoque πῶς τρίτον, sed secunda manu,
eam ex arbitrio comparat; qua in parte Spiritum
locabimus? Inter eos qui sanctiticantur? at ipse
est sanctificatio. An inter eos qui praeclaris ac
egregiis facinoribus virtutem adepti sunt? at bo-
nus natura est. An inter eos qui ministrant? at
alii sunt spiritus ministratorii, qui ad ministerium
mittuntur“. Non ergo principalem natura Spiri-
tum, fas est nobis conservum dicere, neque una
cum creaturis numerare eum, qui in divina et
beata Trinitate pariter 274 numeratur. Principatus
enim et potestates, ac reliqua: ejusmodi creaturae,
quae ex attentione ac studio sanctificationem ha- Β
bent, dici natura sancta: jure non possunt. lla enim
bonum appetunt, ut pro ratione amoris in Deum
sui, sanctitatis mensuram accipiant. Et sicuti {er-
rum in medio igne positum, ferrum quidem esse
non desinit, sed ob vehementissimam cum igne
conjunctionem ignitum factum, omnemque ignis
naturam in se ipsum recipiens, tum colore, tum
ellicacia in ignem transit : sic et sancta: potestates
ex communicatione quam habent cum eo qui natu-
ra sanctus est, ejusmodi sanctimoniam habent quae
jam pervaserit per totam earum substantiam, in
eaque coaluerit. Ipsa: autem in eo a sancto Spiritu
difi‘erunt, quod hujus natura sanctitas est: illis
vero ex participatione inest sanctimonia. Quibus
autem inest bonum instauratitium et aliunde colla-
tum, ea sunt mutabilis naturae. Non enim excidis-
set Lucifer, qui mane oritur", nec esset in terra
contritus, si deterioris conditionis recipienda: non
fuisset capax natura. Quomodo igitur pium est in-
ter creaturas Spiritum collocare, qui intervallo
tanto a creaturis separatus est? Creatura enim ita
comparata est, ut si progressum aliquem fecerit,
placueritque Deo, pro mcrcede sanctificationern
accipiat, quandoquidem libero utitur arbitrio, po-
testque in utramque partem inclinari, ad boni ac
mali electionem; Spiritus autem sanctus fons est
sanctificationis. Et quemadmodum natura sanctus
est Pater, natura itidem sanctus est Filius : ita quo-
que Spiritus ille veritatis natura sanctus est; ob J
idque donatus est etiam sancti appellatione, eaque
peculiari ac propria.
‘5. Itaque, si sanctitas ei natura est, sicuti Patri
et Filio, quomodo tertiae ac alienae naturae est? Ob
” Hebr. ι, M. ³⁷ lsa. xw, 12.
(91) Antiqui tres libri θεότητος τε καί. Vocula
τε deest in vulgatis.
92) Codices (luo ὲναριθμούμενον.
secundm et quartus ἐ πρωί.
(Dis) Editi φύσει τε. Antiqui tre's libri φύσει
δέ. Ibidem Reg. tertius καὶ μετᾶραι τὴν ἐφ’ ίὲκά-
τερα, corrupte.
(95) Editi_ones Ven. et Basil. cum Regiis quarto
οι quinto πῶς τρίτον, quomodo tertius εειῖ Reg. ter-
stus habet quoque πῶς τρίτον, sed secunda manu,