PG 29, col. 660
καὶ δουλείας, καὶ ἁγιαστικῆς δυνάμεως, καὶ τῆς ἀγια-
ζομένης, τῆς τε ὲκ φύσεως ἐχούσης τὴν ἀρετὴν καὶ
τῆς ὲκ προαιρέσεως κατορθούσης, ὲν ποία μερίδι τὸ
Πνεῦμα τάξομεν; Ἐν τοῖς ἀγιαζομένοις; ἀλλ’ αὑτό
ἐστιν ἀγιασμός. Ἀλλ’ ὲν τοῖς ἐξ ἀνδραγαθημάτων
τὴν ἀρετὴν κτωμένοις; ἀλλά φύσει ἐστὶν ἀγαθόν.
Ἀλλ’ ὲν τοῖς λε ιτουργικοῖς; ἀλλ’ ἕτερά είσι λειτουρ-
γικά πνεύματα πρὸς διακονίαν ἀποστελλόμενα. 05
τοίνυν ὁμόδουλον ἡμῖν λέγειν αὐτὸ θεμιτὸν, τὸ ἡγε-
μονικὸν τῇ φύσει, οὔτε τῇ κτίσει συναριθμεῖν, τὸ τῇ
θείᾳ καὶ μακαρίᾳ Τριάδι συναριθμούμενον (92). ’Δρο
χαὶ μὲν γὰρ, καὶ ἐξουσίαι, καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη κτί-
σις, ὲκ προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας τὸν ἀγιασμὸν ἔχου-
σαι, ούκ ἂν εἰκότως φύσει ἀγιαι εἶναι λέγοιντο. Ἐπ-
ορεγόμεναι γάρ τοῦ καλοῦ, κατά τὴν ἀναλογίαν τῆς
πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης, κα)⁸ τοῦ μέτρου τῆς ἁγιωσύ-
νης μεταλαμῢάνουσι. Καὶ ὥσπερ ὁ σίδηρος, ὲν μέσῳ
τῷ πυρὶ κείμενος, τὸ μὲν σίδηρος εἶναι οὐκ ἀποϐέ-
ϐληκε, τῇ δὲ σφοδροτάτῃ πρὸς τὸ πῦρ ὁμιλία ἐκπυρ-
ακτωθεὶς, καὶ πᾶσαν εἰς ἑαυτὸν τὴν τοῦ πυρὸς φύ-
σιν ὑποδεξάμενος, καὶ χρώματι καὶ ὲνεργία πρὸς τὸ
πῦρ μεταϐέϐηκεν · οῦτω καὶ αἱ ἅγιαι δυνάμεις ἐκ τῆς
πρὸς τὸ φύσει ἅγιον κοινωνίας δι’ ὅλης τῆς ἑαυτῶν
ὑποστάσεως κεχωρηκότα ἤδη καὶ συμπεφυσιωμένον
τὸν ἀγιασμὸν ἔχουσι. Διαφορὰ δὲ αὑταῖς πρὸς τὸ
Πνεῦμα τὸ ἆγιον αῦτη, ὅτι τῷ μὲν φύσις ἠ ἀγιωσὶ-
νη, ταῖς δὲ ὲκ μετουσίας ὑπάρχει τὸ ἀγιάξεσθαι.
Οἷς δὲ έπισκευαστὸν καὶ ἑτέρωθεν ἐπιδεδομένον ὑπο
ἀρχει τὸ ἀγαθὸν, τῆς μεταπτωτῆς εἰσι φύσεως.
Ού γὰρ ἂν ἐξέπεσεν ὁ Ἐωσφόρος ὁ πρωῒ (95) ἀνα-
τέλλων, οὔτε συνετρίϐη ἐπὶ τῆς γῆς, εί φύσει ὑπῆρ-
χε τοῦ χείρονος ἀνεπίδεκτοςο Πῶς οὖν εὐσεϐὲς τῇ
κτίσει αὐτὸ συντάττειν, τοσούτῳ μέτρω διωρισμένον⁵
τῆς κτίσεως ; ’Π μὲν γάρ κτίσις πέφυκεν ἆθλον προ-
κοπῆς καὶ τῆς πρὸς Θεὸν εύαρεστήσεως τὸν ἀγια-
σμὸν ἔχουσα, φύσει δὲ (94) χρωμένη αύτεξουσίῳ, καὶ
μεταρρέπειν ἐφ’ ἑκάτερα δυναμένη, πρὸς ἐκλο-
γὴν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ χείρονος⁹ τὺ δὲ Πνεῦμα
τὸ ἆγιον πηγὴ ἀγιασμοῦ. Καὶ ὥσπερ φύσει ἅγιος ὁ
Πατὴρ, καὶ φύσει ἅγιος ὁ Υἱὸς, οὕτω φύσει ᾶγιον
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ τῆς ἀληθείας· διὸ καὶ ἐξαι-
)ρέτου καὶ ίδιαζούσης τῆς τοῦ ἁγίου προσηγορίας
ἠξίωται.
'5. Εί οῦν φύσις αύτῷ ὁ ἀγιασμός ἐστιν, ὥσπερ
Πατρὶ καὶ Υίῷ, πῶς τρίτης (95) ἐστὶ καὶ ἀλλοτρίας
licet antiqua. Codcg vero C_olb. _et alii tres _mss.
Regii cum: editione Paris. πῶς τρίτης, ᾳιιοηιοιέοιεττ
tiae: etc. Persuasissiuunn est mihi, eos quosfirzeci
et Latini in concilio Florentino proferebant lib‘os,
uno inter se consensu habuissegmbg τρίτης, quo-
modo Iertiw. Etenim si in his libris scriptum tuis-
set πῶς τρίτον , quomodo tertius est, dubium non
est quin Marcus Ephesinus suam inde opinionem
confirmasset.
ζομένης, τῆς τε ὲκ φύσεως ἐχούσης τὴν ἀρετὴν καὶ
τῆς ὲκ προαιρέσεως κατορθούσης, ὲν ποία μερίδι τὸ
Πνεῦμα τάξομεν; Ἐν τοῖς ἀγιαζομένοις; ἀλλ’ αὑτό
ἐστιν ἀγιασμός. Ἀλλ’ ὲν τοῖς ἐξ ἀνδραγαθημάτων
τὴν ἀρετὴν κτωμένοις; ἀλλά φύσει ἐστὶν ἀγαθόν.
Ἀλλ’ ὲν τοῖς λε ιτουργικοῖς; ἀλλ’ ἕτερά είσι λειτουρ-
γικά πνεύματα πρὸς διακονίαν ἀποστελλόμενα. 05
τοίνυν ὁμόδουλον ἡμῖν λέγειν αὐτὸ θεμιτὸν, τὸ ἡγε-
μονικὸν τῇ φύσει, οὔτε τῇ κτίσει συναριθμεῖν, τὸ τῇ
θείᾳ καὶ μακαρίᾳ Τριάδι συναριθμούμενον (92). ’Δρο
χαὶ μὲν γὰρ, καὶ ἐξουσίαι, καὶ πᾶσα ἡ τοιαύτη κτί-
σις, ὲκ προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας τὸν ἀγιασμὸν ἔχου-
σαι, ούκ ἂν εἰκότως φύσει ἀγιαι εἶναι λέγοιντο. Ἐπ-
ορεγόμεναι γάρ τοῦ καλοῦ, κατά τὴν ἀναλογίαν τῆς
πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπης, κα)⁸ τοῦ μέτρου τῆς ἁγιωσύ-
νης μεταλαμῢάνουσι. Καὶ ὥσπερ ὁ σίδηρος, ὲν μέσῳ
τῷ πυρὶ κείμενος, τὸ μὲν σίδηρος εἶναι οὐκ ἀποϐέ-
ϐληκε, τῇ δὲ σφοδροτάτῃ πρὸς τὸ πῦρ ὁμιλία ἐκπυρ-
ακτωθεὶς, καὶ πᾶσαν εἰς ἑαυτὸν τὴν τοῦ πυρὸς φύ-
σιν ὑποδεξάμενος, καὶ χρώματι καὶ ὲνεργία πρὸς τὸ
πῦρ μεταϐέϐηκεν · οῦτω καὶ αἱ ἅγιαι δυνάμεις ἐκ τῆς
πρὸς τὸ φύσει ἅγιον κοινωνίας δι’ ὅλης τῆς ἑαυτῶν
ὑποστάσεως κεχωρηκότα ἤδη καὶ συμπεφυσιωμένον
τὸν ἀγιασμὸν ἔχουσι. Διαφορὰ δὲ αὑταῖς πρὸς τὸ
Πνεῦμα τὸ ἆγιον αῦτη, ὅτι τῷ μὲν φύσις ἠ ἀγιωσὶ-
νη, ταῖς δὲ ὲκ μετουσίας ὑπάρχει τὸ ἀγιάξεσθαι.
Οἷς δὲ έπισκευαστὸν καὶ ἑτέρωθεν ἐπιδεδομένον ὑπο
ἀρχει τὸ ἀγαθὸν, τῆς μεταπτωτῆς εἰσι φύσεως.
Ού γὰρ ἂν ἐξέπεσεν ὁ Ἐωσφόρος ὁ πρωῒ (95) ἀνα-
τέλλων, οὔτε συνετρίϐη ἐπὶ τῆς γῆς, εί φύσει ὑπῆρ-
χε τοῦ χείρονος ἀνεπίδεκτοςο Πῶς οὖν εὐσεϐὲς τῇ
κτίσει αὐτὸ συντάττειν, τοσούτῳ μέτρω διωρισμένον⁵
τῆς κτίσεως ; ’Π μὲν γάρ κτίσις πέφυκεν ἆθλον προ-
κοπῆς καὶ τῆς πρὸς Θεὸν εύαρεστήσεως τὸν ἀγια-
σμὸν ἔχουσα, φύσει δὲ (94) χρωμένη αύτεξουσίῳ, καὶ
μεταρρέπειν ἐφ’ ἑκάτερα δυναμένη, πρὸς ἐκλο-
γὴν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ χείρονος⁹ τὺ δὲ Πνεῦμα
τὸ ἆγιον πηγὴ ἀγιασμοῦ. Καὶ ὥσπερ φύσει ἅγιος ὁ
Πατὴρ, καὶ φύσει ἅγιος ὁ Υἱὸς, οὕτω φύσει ᾶγιον
καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ τῆς ἀληθείας· διὸ καὶ ἐξαι-
)ρέτου καὶ ίδιαζούσης τῆς τοῦ ἁγίου προσηγορίας
ἠξίωται.
'5. Εί οῦν φύσις αύτῷ ὁ ἀγιασμός ἐστιν, ὥσπερ
Πατρὶ καὶ Υίῷ, πῶς τρίτης (95) ἐστὶ καὶ ἀλλοτρίας
licet antiqua. Codcg vero C_olb. _et alii tres _mss.
Regii cum: editione Paris. πῶς τρίτης, ᾳιιοηιοιέοιεττ
tiae: etc. Persuasissiuunn est mihi, eos quosfirzeci
et Latini in concilio Florentino proferebant lib‘os,
uno inter se consensu habuissegmbg τρίτης, quo-
modo Iertiw. Etenim si in his libris scriptum tuis-
set πῶς τρίτον , quomodo tertius est, dubium non
est quin Marcus Ephesinus suam inde opinionem
confirmasset.