PG 3, col. 306
ctus arcerentur, ala-eque mediae perpetuo moveren-
tur, ad intelligibilem eorum quae cernebat scien-
tiam adducebatur, ex plicata illi supremorum spirii
tuum multivaga plurimaque cernendi facultate,sa-
eraque eorum reverentia, quam supermundialiter
exhibent in sublimiorum profundiorumque myste-
riorum insolenti ac temerariaimpenetrabilique per-
scrutatione, nec non optime digesta Deum imitan-
tium actionum incessabili et altivolante perpetua
motione. Quin et divinum illud praestantissimum—
que laudis canticum discebat, angelo qui visionem
efl‘ormabat, prout poterat, ipsi theologo sacram
suam scientiam communicante. Quin et hoc ipsum
edocebat, quomodo divinae claritatis ac munditiei
pro cujusque captu participatio,quoquo modo mun-
dis etiam esset expiationi.Quae cum praecipuis de
causis a Dei principatu in cunctis sacris mentibus
superessentiali quodam secreto operatur,supremis
tamen virtutibus Deoque proximis manifestior
quodammodo existit; iisque magis se explanat et
insinuat ; secundis vero novissimisve nostris vir—
tutibus hisce spiritalibus, prout quaeque a deifor-
mitale ipsa distat, ita claram ejus illustrationem
ad secreti sui singularem confert ignorationem.
Secundas porro sigillatim per primas illustrat,etut
summatim dicam, primitus ex occulto in apertum
ducitur per virtutes primas. Hoc igitur theologus
ab angelo, qui ipsum illustrabat.discebat,quomodo
cum ipsamet expiatio, tum caetera: Dei principales
operationes omnes, per primas essentias elucen-
tes, in omnes reliquas distribuantur, juxta cujus-
libet ad deificas participationes capacitatem: qua-
propter per ignem expiandi proprietatem merito
ipsis seraphim secundum Deum tribuit. Nequa—
quam igitur absurdum sit,si theologum expiare se-
raphim perhibetur. Ut enim Deus, hoc ipso quod
omnis expiationis causa sit, omnes purificat, “5
vel potius (ut magis obvio exemplo utar) sicutapud
nos pontifex, dum per ministros suos seu sacer-
dotes expiat, illuminatve, ipsemet expiare et illu-
οὕτω καὶ τὴν minaredicitur,quodilliordines,quosconsecrat,sa-
crosanctas suas in ipsum referant actiones: sic an-
gelus quoque qui theologum expiabat, prOpriam
purgandi vim atque scientiam Deo quidem, ut
auctori, seraphim vero, tanquam primicerio sacro-
rum antistiti, attribuit; ac si dicat. cum angelica
quadam reverentia eum qui purgabatur instituens:
Ejus quae in te meo ministerio perficitur expiatio—
nis, principium quidem praacipuum, et essentia
VARUE LEGTlONES.
ίθ α’ίτη,
1. Sf" Sjr. τῶν πρὸ ἡμῶν, Β, τῶν ἐσχάτων
τ
Ρ. εἶναι αἰτία. καὶ ἀρχὴ, Cll. V. εἴναίἀίτιος,
tur, ad intelligibilem eorum quae cernebat scien-
tiam adducebatur, ex plicata illi supremorum spirii
tuum multivaga plurimaque cernendi facultate,sa-
eraque eorum reverentia, quam supermundialiter
exhibent in sublimiorum profundiorumque myste-
riorum insolenti ac temerariaimpenetrabilique per-
scrutatione, nec non optime digesta Deum imitan-
tium actionum incessabili et altivolante perpetua
motione. Quin et divinum illud praestantissimum—
que laudis canticum discebat, angelo qui visionem
efl‘ormabat, prout poterat, ipsi theologo sacram
suam scientiam communicante. Quin et hoc ipsum
edocebat, quomodo divinae claritatis ac munditiei
pro cujusque captu participatio,quoquo modo mun-
dis etiam esset expiationi.Quae cum praecipuis de
causis a Dei principatu in cunctis sacris mentibus
superessentiali quodam secreto operatur,supremis
tamen virtutibus Deoque proximis manifestior
quodammodo existit; iisque magis se explanat et
insinuat ; secundis vero novissimisve nostris vir—
tutibus hisce spiritalibus, prout quaeque a deifor-
mitale ipsa distat, ita claram ejus illustrationem
ad secreti sui singularem confert ignorationem.
Secundas porro sigillatim per primas illustrat,etut
summatim dicam, primitus ex occulto in apertum
ducitur per virtutes primas. Hoc igitur theologus
ab angelo, qui ipsum illustrabat.discebat,quomodo
cum ipsamet expiatio, tum caetera: Dei principales
operationes omnes, per primas essentias elucen-
tes, in omnes reliquas distribuantur, juxta cujus-
libet ad deificas participationes capacitatem: qua-
propter per ignem expiandi proprietatem merito
ipsis seraphim secundum Deum tribuit. Nequa—
quam igitur absurdum sit,si theologum expiare se-
raphim perhibetur. Ut enim Deus, hoc ipso quod
omnis expiationis causa sit, omnes purificat, “5
vel potius (ut magis obvio exemplo utar) sicutapud
nos pontifex, dum per ministros suos seu sacer-
dotes expiat, illuminatve, ipsemet expiare et illu-
οὕτω καὶ τὴν minaredicitur,quodilliordines,quosconsecrat,sa-
crosanctas suas in ipsum referant actiones: sic an-
gelus quoque qui theologum expiabat, prOpriam
purgandi vim atque scientiam Deo quidem, ut
auctori, seraphim vero, tanquam primicerio sacro-
rum antistiti, attribuit; ac si dicat. cum angelica
quadam reverentia eum qui purgabatur instituens:
Ejus quae in te meo ministerio perficitur expiatio—
nis, principium quidem praacipuum, et essentia
VARUE LEGTlONES.
ίθ α’ίτη,
1. Sf" Sjr. τῶν πρὸ ἡμῶν, Β, τῶν ἐσχάτων
τ
Ρ. εἶναι αἰτία. καὶ ἀρχὴ, Cll. V. εἴναίἀίτιος,