PG 31, col. 928
τῆς τοῦ κοινου βίου συνηθείας ἡμῖν ἣτινόριενα.
2. Καὶ πρὸς πᾶσι τοῖς ἄλλοις πολλοῖς οὖσιν, εἰς τὸ
πλῆθος τῶν παρανομούντων ἀποϐλέπουσα ψυχὴ ,
πρῶτον οὐκ ἄγει καιρὸν ἑπαισϐοίνεσθαι τῶν ἰδίων
ἁμαρτημάτων (-16) , καὶ συντρῖψαι ἑαυτὴν διὰ τῆς
μετανοίας ἐπὶ τοίς πλημμελήμασιν ’ ἐν δε τῆ συγκρί-
σει τῶν χειρόνων καὶ κατορθώματος τινα φαντασίαν
προσκτᾶται · εἶτα ὑπό τῶν θορυϐων καὶ των ἀσχο-
λιῶν, ἀς ὁ κοινὸς βίος πέφυκεν ἐμποιεῖν, τῆς ἀξιολο-
γωτέρας μνήμης του Θεου ἀποσπωμένη, οὐ μόνον 1'6
ἐναγαλλιᾱσθαι καὶ ἑνευφραίνεσθαι (17) τῷ Θεῶ ζη-
μιοῦται, καὶ τὸ κατατρυφᾷν του Κυρίου, καὶ τὸ
καταγλυκαένεσοαι τοίς ῥήμασιν αὐτου, ὥστε δύνασθαι
εἰπεῖν· Ἐμνήσθην του Θεου, καὶ ηὐφράνθην· καὶ,
Ὡς γλυκέα (18) τῷ λάρυγγί μου τὰ λονγιοί σου,
ὑπερ μέλι τῷ στόματί μου · ἀλλά καὶ εἰς καταφρό-
νησιν καὶ λήθην τῶν χριμάτων αὐτου παντελῆ συν·
εθίζεται, οὔ μεῖζον κακὸν οὐδὲν ἂν οὐδὲ ὀλεθριώτερσν
πάθοι.
ΕΡΩΤΙΙΣΙΣ Ζ’.
Περὶ του δεῖν-τοῖς ὀμόφροσι. πρὸς τὸν-σκοπόν τῆς
πρὸς Θεὸν εὐαρεπήσεώξ συςῇν· καὶ ὅτι δύσκολόν
ὁμου καὶ ἐπικίνδυνον τὸ μονάξειν.
Ἐπεί οὖν ἕπληροφόρησεν ἡμᾶς ὁ λόγος, ἐπικίν-
δυνον εἶναι τὴν μετὰ τῶν καταφρονητικῶς ἐχόντων
περὶ τὰς ἐντολὰς του Κυρίου ζωὴν, ἀκολούθως μαθεῖν
ἀξιουμεν, εἰ χρὴ τὸν ἀναχωρήσαντα τούτων ἰδιάζειν
καθ’ ἑαυτὸν, ἦ ὀμόφροσιν ἀδελφοῖς καὶ τὸν αὐτὸν σκοπὸν
τῆς εὐσεϐείας προελομένας συζῆν.
ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ.
1. Πρὸς πολλὰ χρησιμωτέραν καταμανθάνω τὴν
ἐπὶ 1'6 αὐτὸ τῶν πλειόνων διαγωγήν. Πρῶτον μὶν,
ὅτι οὐδὲ πρὸς τὰς του σώματος χρείας ἕκαστος ἡμῶν
ἕαυτῷ αὐτάρκης, ἀλλ’ ἐν τῷ πορισμῶ τῶν ἀναγκαίων
ἀλλήλων χρῄζομεν. ’.Ωσπερ γὰρ 6 πους τὴν ἔχει
δύναμιν, τῆς δὲ ἐπιδεὴς ἐστι, καὶ ἄνευ τῆς των λοι-
πων μελῶν συλλήψεως οὔτε τὴν ἑαυτου (l9) ἐνέργειαν
δυνατὴν ἦ αὐτάρκη ἐαυτῷ πρὸς διαμονὴν εὑρίσκει,
οὒτε παραμυθίαν ἔχει του λείποντοςο οὕτω καὶ ἐν
τῃ μονήρει ζωῇ καὶ τὸ παρὸν ἡμῖν ἄχρηστον γίνεται,
καὶ 1'6 ἐλλεῖπον ἀπαραμύθητον, του ὃημιουργου Θεου
ὁρίσαντος χρῄζειν ἡμᾶς ἀλλήλων, καθὼς γέγραπται,
ἶνα καὶ συναπτὼμεοα ἀλλήλοις. ’Ἄνευ δὲ τούτου καὶ
ὀ τῆς ἀγάπης του Χριστου λόγος οὐκ ἐπιτρέπει το
ἶὸιον σκοπεῖν ἕκαστον. Ἠ ἀγάπη γὰρ, φησὶν, οὐ
mss. multis.
(18) Editi γλυκεῖα. At Voss. et alii duo γλυκέα.
Ibidem Colb} στόματί μου, καὶ κηρίον, et super fa-
vum. Hoc ipso inf loco_duo mss}: καὶ λήθην,
(19) ῌθεξσῬΐὶωυε οὐδὲ τὴν ἑαυτοῦ. Statim Voss.
οὕτως’ οὖν ἓν τῇ μονήρει..
2. Καὶ πρὸς πᾶσι τοῖς ἄλλοις πολλοῖς οὖσιν, εἰς τὸ
πλῆθος τῶν παρανομούντων ἀποϐλέπουσα ψυχὴ ,
πρῶτον οὐκ ἄγει καιρὸν ἑπαισϐοίνεσθαι τῶν ἰδίων
ἁμαρτημάτων (-16) , καὶ συντρῖψαι ἑαυτὴν διὰ τῆς
μετανοίας ἐπὶ τοίς πλημμελήμασιν ’ ἐν δε τῆ συγκρί-
σει τῶν χειρόνων καὶ κατορθώματος τινα φαντασίαν
προσκτᾶται · εἶτα ὑπό τῶν θορυϐων καὶ των ἀσχο-
λιῶν, ἀς ὁ κοινὸς βίος πέφυκεν ἐμποιεῖν, τῆς ἀξιολο-
γωτέρας μνήμης του Θεου ἀποσπωμένη, οὐ μόνον 1'6
ἐναγαλλιᾱσθαι καὶ ἑνευφραίνεσθαι (17) τῷ Θεῶ ζη-
μιοῦται, καὶ τὸ κατατρυφᾷν του Κυρίου, καὶ τὸ
καταγλυκαένεσοαι τοίς ῥήμασιν αὐτου, ὥστε δύνασθαι
εἰπεῖν· Ἐμνήσθην του Θεου, καὶ ηὐφράνθην· καὶ,
Ὡς γλυκέα (18) τῷ λάρυγγί μου τὰ λονγιοί σου,
ὑπερ μέλι τῷ στόματί μου · ἀλλά καὶ εἰς καταφρό-
νησιν καὶ λήθην τῶν χριμάτων αὐτου παντελῆ συν·
εθίζεται, οὔ μεῖζον κακὸν οὐδὲν ἂν οὐδὲ ὀλεθριώτερσν
πάθοι.
ΕΡΩΤΙΙΣΙΣ Ζ’.
Περὶ του δεῖν-τοῖς ὀμόφροσι. πρὸς τὸν-σκοπόν τῆς
πρὸς Θεὸν εὐαρεπήσεώξ συςῇν· καὶ ὅτι δύσκολόν
ὁμου καὶ ἐπικίνδυνον τὸ μονάξειν.
Ἐπεί οὖν ἕπληροφόρησεν ἡμᾶς ὁ λόγος, ἐπικίν-
δυνον εἶναι τὴν μετὰ τῶν καταφρονητικῶς ἐχόντων
περὶ τὰς ἐντολὰς του Κυρίου ζωὴν, ἀκολούθως μαθεῖν
ἀξιουμεν, εἰ χρὴ τὸν ἀναχωρήσαντα τούτων ἰδιάζειν
καθ’ ἑαυτὸν, ἦ ὀμόφροσιν ἀδελφοῖς καὶ τὸν αὐτὸν σκοπὸν
τῆς εὐσεϐείας προελομένας συζῆν.
ΑΠΟΚΡΙΣΙΣ.
1. Πρὸς πολλὰ χρησιμωτέραν καταμανθάνω τὴν
ἐπὶ 1'6 αὐτὸ τῶν πλειόνων διαγωγήν. Πρῶτον μὶν,
ὅτι οὐδὲ πρὸς τὰς του σώματος χρείας ἕκαστος ἡμῶν
ἕαυτῷ αὐτάρκης, ἀλλ’ ἐν τῷ πορισμῶ τῶν ἀναγκαίων
ἀλλήλων χρῄζομεν. ’.Ωσπερ γὰρ 6 πους τὴν ἔχει
δύναμιν, τῆς δὲ ἐπιδεὴς ἐστι, καὶ ἄνευ τῆς των λοι-
πων μελῶν συλλήψεως οὔτε τὴν ἑαυτου (l9) ἐνέργειαν
δυνατὴν ἦ αὐτάρκη ἐαυτῷ πρὸς διαμονὴν εὑρίσκει,
οὒτε παραμυθίαν ἔχει του λείποντοςο οὕτω καὶ ἐν
τῃ μονήρει ζωῇ καὶ τὸ παρὸν ἡμῖν ἄχρηστον γίνεται,
καὶ 1'6 ἐλλεῖπον ἀπαραμύθητον, του ὃημιουργου Θεου
ὁρίσαντος χρῄζειν ἡμᾶς ἀλλήλων, καθὼς γέγραπται,
ἶνα καὶ συναπτὼμεοα ἀλλήλοις. ’Ἄνευ δὲ τούτου καὶ
ὀ τῆς ἀγάπης του Χριστου λόγος οὐκ ἐπιτρέπει το
ἶὸιον σκοπεῖν ἕκαστον. Ἠ ἀγάπη γὰρ, φησὶν, οὐ
mss. multis.
(18) Editi γλυκεῖα. At Voss. et alii duo γλυκέα.
Ibidem Colb} στόματί μου, καὶ κηρίον, et super fa-
vum. Hoc ipso inf loco_duo mss}: καὶ λήθην,
(19) ῌθεξσῬΐὶωυε οὐδὲ τὴν ἑαυτοῦ. Statim Voss.
οὕτως’ οὖν ἓν τῇ μονήρει..