PG 32, col. 228
In inglese: The Letters 2.1
μήτε γλώττης λαλούσης τὰ τῶν ἀνθρώπων, μήτε ὀφθαλ-
μῶν εύχροίας σωμάτων καὶ συμμετρίας περισκοπούν-
των, μήτε ἀκοῆς τόν τόνον τῆς ψυχῆς ἐκλυούσης ἐν
ἀκροάμασι (74) μιλῶν πρὸς ἡδονὴν πεποιημένων, μήτε
ῥήμασιν εὐτραπέλων καὶ γελοιαστῶν ἀνθρώπων, ὁ μά-
λιστα λύειν τῆς ψυχῆς τόν τόνον πέφυκε. Νοῦς μὶν γὰρ
μὴ σκεδαννύμενος ἐπὶ τὰ ἓξο, μηδὲ ὑπὸ τῶν αἰσθητη-
ρίων ἐπὶ. τὸν κόσμον διαχεόμενος (75), ἐπάνεισι μεν
πρὸς ἑαυτόν· δι’ ἑαυτοῦ δε πρὸς τὴν περὶ Θεοῦ
ἔννοιαν (76) ἀναϐαίνει · κάκείνῳ τῷ κάλλει περιλαμπό-
μενος, καὶ αὐτῆς τῆς φύσεως λήθην λαμϐάνει· μήτε
πρὸς τροφῆς φροντίδα, μήτε πρὸς περιϐολαίων μέριμναν
τὴν ψυχὴν καθελκόμενος, ἀλλὰ σχολὴν ἀπὸ τῶν γηίνων
φροντίδων ἄγων, τὴν πᾶσαν ἑαυτοῦ (77) σπουδὴν ἐπὶ
τὴν κτῆσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν μετατίθησι· πῶς μὲν
κατορθωθῇ αύτῴ ἠ σωφροσύνη καὶ η ἀνδρία · πῶς δὲ ἡ
δικαιοσύνη καὶ ἡ φρόνησις, καὶ αἱ λοιπαὶ ἁρεται, ὅσαι
ταῖς γπικαίς ταύταις ύποδιαιρούμεναι, καθηκόντως
ἕκαστα (78) ἐπιτελεῖν τῶν κατὰ τὸν βίον ὑποϐάλλουσι
τῷ σπουδαίῳ.
3. Μεγίστη δὲ ὁδὸς πρὸς τὴν τοῦ καθήκοντος εὗ·-
ρεσιν καὶ η μελέτη τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν. Ἐν
ταύταις γὰρ καὶ αἱ τῶν πράξεων ὑποθῆκαι εὑρίσκον,
ται, καὶ οἱ βίοι τῶν μακαρίων ἀνδρῶν ἀνάγραπτοι
παραδεδομένοι, οἷον εἰκόνες τινες ἔμψυχοι τῆς καο
τὰ Θεὸν πολιτείας, τῷ μιμήματι τῶν ἀγαθῶν ἔρ-
γων πρόκεινται. Καὶ τοίνυν περὶ ὅπερ ἄν ἕκαστος (79)
ἐνδεῶς ἐχοντος ἑαυτοῦ αἰσθάνηται, ἐκείνῳ προσδια-
τρίϐων, οἷον ἀπὸ τινος κοινοῦ ἰατρείου, τὸ πρόσᾴο-
ρον εὑρίσκει τῷ ἀιόρωστηματι φάρμακον, Καὶ ό μὲν
ἐραστής τῆς σωφροσύνης την περὶ τοῦ Ἰωσὴφ irro-
ρίαν συνεχῶς ἀνελίσσει, καὶ παρ’ αὐτοῦ τας σωφρο-
νικὰς ἐκδιδάσκεται πράξεις, εὑρίσκων αύτὸν ού μό-
νον ἐγκρατῶς πρός ἡδονὰς ἔχοντα, ἀλλὰ καὶ ἑκτι-
κῶς πρὸς ἀρετὴν διακείμενον· ἀνδρίαν δὲ παιδεύε
ται παρὰ τοῦ (80) Ἰὼϐ, ὃς ού μόνον, πρὸς τὰ ἐναντία
του βίου μεταπεσόντος αύτῷ , πίνης ἐκ πλουσιου
καὶ ἄπαις ἀπὸ καλλίπαιδος ἕν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ γε-
νόμενος, διέμεινεν ό αὐτὸς, ἀταπείνωτον πανταχοῦ
τὸ τῆς ψυχῆς φρόνημα διασώζων· ἀλλ’ οὔτε τῶν
φίλων τῶν εἰς παραμυθίαν ἡκόντων , ἐπεμϐαινόν-
των αύτῷ (81) καὶ συνεπιτεινόντων τὰ ἀλγεινα, παρα
ωξύνθη. Πάλιν σκοπῶν (82) τις πῶςᾶν πρᾶος ἐν
(79) Ἐκαστος. Editio Parisiensis addit ἡμῶν,
quod deest in vetustis editionibus et omnibus
nostris mss.
(801 Παρὰ τοῦ. Εάὶᾑὶκπαρὰ τῷ, repugnantibus
mss. plurisque omnibus.
(8|)‘A9rrpritiose in editis ἑαυτῷ contra om-
niUm mss. fidem.
(82) Σκοπῶν τις. Deest vocula in codicibus Me-
diczeo, Harl. et aliis nonnullis; non tamen in
Coisliniano primo.
μῶν εύχροίας σωμάτων καὶ συμμετρίας περισκοπούν-
των, μήτε ἀκοῆς τόν τόνον τῆς ψυχῆς ἐκλυούσης ἐν
ἀκροάμασι (74) μιλῶν πρὸς ἡδονὴν πεποιημένων, μήτε
ῥήμασιν εὐτραπέλων καὶ γελοιαστῶν ἀνθρώπων, ὁ μά-
λιστα λύειν τῆς ψυχῆς τόν τόνον πέφυκε. Νοῦς μὶν γὰρ
μὴ σκεδαννύμενος ἐπὶ τὰ ἓξο, μηδὲ ὑπὸ τῶν αἰσθητη-
ρίων ἐπὶ. τὸν κόσμον διαχεόμενος (75), ἐπάνεισι μεν
πρὸς ἑαυτόν· δι’ ἑαυτοῦ δε πρὸς τὴν περὶ Θεοῦ
ἔννοιαν (76) ἀναϐαίνει · κάκείνῳ τῷ κάλλει περιλαμπό-
μενος, καὶ αὐτῆς τῆς φύσεως λήθην λαμϐάνει· μήτε
πρὸς τροφῆς φροντίδα, μήτε πρὸς περιϐολαίων μέριμναν
τὴν ψυχὴν καθελκόμενος, ἀλλὰ σχολὴν ἀπὸ τῶν γηίνων
φροντίδων ἄγων, τὴν πᾶσαν ἑαυτοῦ (77) σπουδὴν ἐπὶ
τὴν κτῆσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν μετατίθησι· πῶς μὲν
κατορθωθῇ αύτῴ ἠ σωφροσύνη καὶ η ἀνδρία · πῶς δὲ ἡ
δικαιοσύνη καὶ ἡ φρόνησις, καὶ αἱ λοιπαὶ ἁρεται, ὅσαι
ταῖς γπικαίς ταύταις ύποδιαιρούμεναι, καθηκόντως
ἕκαστα (78) ἐπιτελεῖν τῶν κατὰ τὸν βίον ὑποϐάλλουσι
τῷ σπουδαίῳ.
3. Μεγίστη δὲ ὁδὸς πρὸς τὴν τοῦ καθήκοντος εὗ·-
ρεσιν καὶ η μελέτη τῶν θεοπνεύστων Γραφῶν. Ἐν
ταύταις γὰρ καὶ αἱ τῶν πράξεων ὑποθῆκαι εὑρίσκον,
ται, καὶ οἱ βίοι τῶν μακαρίων ἀνδρῶν ἀνάγραπτοι
παραδεδομένοι, οἷον εἰκόνες τινες ἔμψυχοι τῆς καο
τὰ Θεὸν πολιτείας, τῷ μιμήματι τῶν ἀγαθῶν ἔρ-
γων πρόκεινται. Καὶ τοίνυν περὶ ὅπερ ἄν ἕκαστος (79)
ἐνδεῶς ἐχοντος ἑαυτοῦ αἰσθάνηται, ἐκείνῳ προσδια-
τρίϐων, οἷον ἀπὸ τινος κοινοῦ ἰατρείου, τὸ πρόσᾴο-
ρον εὑρίσκει τῷ ἀιόρωστηματι φάρμακον, Καὶ ό μὲν
ἐραστής τῆς σωφροσύνης την περὶ τοῦ Ἰωσὴφ irro-
ρίαν συνεχῶς ἀνελίσσει, καὶ παρ’ αὐτοῦ τας σωφρο-
νικὰς ἐκδιδάσκεται πράξεις, εὑρίσκων αύτὸν ού μό-
νον ἐγκρατῶς πρός ἡδονὰς ἔχοντα, ἀλλὰ καὶ ἑκτι-
κῶς πρὸς ἀρετὴν διακείμενον· ἀνδρίαν δὲ παιδεύε
ται παρὰ τοῦ (80) Ἰὼϐ, ὃς ού μόνον, πρὸς τὰ ἐναντία
του βίου μεταπεσόντος αύτῷ , πίνης ἐκ πλουσιου
καὶ ἄπαις ἀπὸ καλλίπαιδος ἕν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ γε-
νόμενος, διέμεινεν ό αὐτὸς, ἀταπείνωτον πανταχοῦ
τὸ τῆς ψυχῆς φρόνημα διασώζων· ἀλλ’ οὔτε τῶν
φίλων τῶν εἰς παραμυθίαν ἡκόντων , ἐπεμϐαινόν-
των αύτῷ (81) καὶ συνεπιτεινόντων τὰ ἀλγεινα, παρα
ωξύνθη. Πάλιν σκοπῶν (82) τις πῶςᾶν πρᾶος ἐν
(79) Ἐκαστος. Editio Parisiensis addit ἡμῶν,
quod deest in vetustis editionibus et omnibus
nostris mss.
(801 Παρὰ τοῦ. Εάὶᾑὶκπαρὰ τῷ, repugnantibus
mss. plurisque omnibus.
(8|)‘A9rrpritiose in editis ἑαυτῷ contra om-
niUm mss. fidem.
(82) Σκοπῶν τις. Deest vocula in codicibus Me-
diczeo, Harl. et aliis nonnullis; non tamen in
Coisliniano primo.