PG 32, col. 229
In inglese: The Letters 2.1
καὶ ἀκίνητον ἐν ταῖς τῶν ἐχθρῶν ἀντιδόσεσι. Τοιοῦ-
τος (Si) καὶ. Μωσῆς, μεγάλῳ μὲν τῷ θυμῷ κατά τῶν
εἰς Θεὸν ἐξαμαρτανόντων διανιστάμενος, πραείᾳ δὲ
τῇ ψυχῇ τὰς καθ’ ἑαυτοῦ διαϐολὰς ὑποφέρων. Καὶ
πανταχοῦ, ὥσπερ οἱ ζωγράφοι, ὃταν ἀπὸ εἰκόνων εὶ-
κὸνας γράφωσι (85), πυκνὰ πρὸς τὸ παράδειγμα
ἀποϐλέποντες, τὸν ἐκειθεπ χαρακτῆρα πρὸς τὸ ἐαυ-
τῶν σπουδάζουσι μεταθεῖναι φιλοτέχνημασ οὕτω δεῖ
καὶ τόν ἐσπουδακότα ἑαυτὸν πᾶσι τοῖς μέρεσι τῆς
gesti ς ἀπεργάσασθαι (86), τέλειον, οἱονεὶ πρὸς ἀγάλ-
ματά τινα κινούμενα (87) καὶ ἔμπρακτα, τοὺς βίους
τῶν ἁγίων ἀποϐλέπειν, καὶ τὸ ἐκείνων ἀγαθὸν οἰκεῖον Β
ποιεῖσθαι δαῖτ’μιμήσεως.
4. Εὐχαὶ πάλιν τὰς ἀναγνώσεις δ ιαδεχόμεναι νεα-
ρωτέραν τήν ψυχὴν καὶ ἀκμαιοτέραν τῷ πρὸς Θεὸν
πόθῳ κεκινημένην παραλαμϐάνουσιν. Εύχὴ δὲ καλὴ
ἡ ἐναργῆ ἐμποιοῦσα τοῦ Θεοῦ ἔννοιαν τῇ χυχῇ (88).
Καὶ τούτὸ ἐστι Θεοῦ ἐνοίκησις, τὸ διὰ τῆς μνή-
μης ἐνιδρυμένον ἔχειν ἓν ἐαυτῷ τὸν Θεὸν. Ούτω
γινόμεθα ναὸς Θεοῦ, ὅταν μὴ φροντίσι γηίναις 1'6
συνεχές τῆς μνήμης διακόπτηταίς μηδὲ τοῖς ἀπροσ-
δοκήτοις πάθεσιν 6 νοῦς ἕκταράττηται, ἀλλὰ πάντα
ἐποφνγων ὁ φνλόθεος ἰπὶ Θεὸν ἀναχωρῇ, ἐξελαύο
νων τὰ προσκαλούμενα (89) αὐτὸν εἰς ἀκρασίαν
«riemann τοῖς πρὸς ἀρετὴν ἄγουσιν ἐπιτηδεύμασιν
ἐνδιατρίϐῃ.
5. Καὶ πρῶτόν γε παντων σπουδάζειν προσήκει C
περί τήν τοῦ λόγου χρῆσιν μὴ ἀμαθῶς ἒχειν, ἀλλ’
ἀφιλονείκως , ἀποκρίνεσθαι δε καὶ
ὰφιλονείκως ,
ἇφιλοτίριως (90), μὴ διακόπτοντα τὸν προσδιαλεγό-
μενον, ὅταν τι χρήσιμον λεγῇ, μηδὲ ἐπιθυμοῦντα
τὸν ἑαυτοῦ λόγον ἐπιδεικτικῶς παρεμϐάλλειν, μὲ-
τρα ὁρίζοντα λόγῳ καὶ ακοῇο μανθάνειν δε ἀνεπαι-
σχύντως, καὶ διδάσκειν ἀνεπιφθόνως· καὶ εἰ τι παρ’
ἕτερον δεδίδακται, μή ἐπικρύπτειν (91) ὥσπερ αἱ
φαῦλαι τῶν γυναικῶν, αἱ τὰ νόθα ύποϐαλλόμεναι·
ἃ).λὰ κηρύσσειν εὐγνωμόνως τὸν πατέρα τοῦ λόγον,
προτιμητέος,’ ὡς μήτε
τόνος δε φωνῆς 6 μέσος
διαφεύγειν τὴν ἀκοὴν ὑπὸ σμικρότητος, μήτε φορ-
τικόν εἶναι τῷ μεγέθει τῆς διατάσεως. Προεξετά-
σαντα ἓν ἑαυτῷ τὸ ῥηθησόμενον, οὕτω δημοσιεύειν
τὸν λόγον. Εὐπροσήγορον ἐν ταῖς ἐντεύξεσι, γλυκύν
(83) sapam. Ita mss. summo consensu. Editi
ενοισκει.
ῗὲῗῗεὲοιοῦτος. Editi addunt ἦν, quod deest in
codicibus ωλι-1., Med., Vat. et quatuor Regiis.Le-
gitur tamen in Coisl. primo:
(85) nixévagjpgqpoel. ita llarl. 'et poisl. primus
cum tribus aliisIE'ditio Parisiensis εἰκόνα γράφουσι.
Basileensis prima et Haganoensis γράφωσι. Legi-
tur in nonnullis mss. εἰκόνος εἰκόνα.
(Βϐλ Ἀπεργάσασθαι. Sic mss. summo consensu.
Editi ἀπεργάσεσθαι. ⁸ _ . . .
(87) Ἀᾇξὶλματσὲ τινα κινούμενα..·.βὶο“εᾴἰιῇοῦιξε
ᾳιὶιῖιιύοἷόιίω omnibus mss.Editio Parisiensis
ἆτὰλξιατα κοινούμεξιιξἶ
(88) Τῇ ψυχῇξ Editi ἐν τῇ ψυχῇ. Praepositio in
τος (Si) καὶ. Μωσῆς, μεγάλῳ μὲν τῷ θυμῷ κατά τῶν
εἰς Θεὸν ἐξαμαρτανόντων διανιστάμενος, πραείᾳ δὲ
τῇ ψυχῇ τὰς καθ’ ἑαυτοῦ διαϐολὰς ὑποφέρων. Καὶ
πανταχοῦ, ὥσπερ οἱ ζωγράφοι, ὃταν ἀπὸ εἰκόνων εὶ-
κὸνας γράφωσι (85), πυκνὰ πρὸς τὸ παράδειγμα
ἀποϐλέποντες, τὸν ἐκειθεπ χαρακτῆρα πρὸς τὸ ἐαυ-
τῶν σπουδάζουσι μεταθεῖναι φιλοτέχνημασ οὕτω δεῖ
καὶ τόν ἐσπουδακότα ἑαυτὸν πᾶσι τοῖς μέρεσι τῆς
gesti ς ἀπεργάσασθαι (86), τέλειον, οἱονεὶ πρὸς ἀγάλ-
ματά τινα κινούμενα (87) καὶ ἔμπρακτα, τοὺς βίους
τῶν ἁγίων ἀποϐλέπειν, καὶ τὸ ἐκείνων ἀγαθὸν οἰκεῖον Β
ποιεῖσθαι δαῖτ’μιμήσεως.
4. Εὐχαὶ πάλιν τὰς ἀναγνώσεις δ ιαδεχόμεναι νεα-
ρωτέραν τήν ψυχὴν καὶ ἀκμαιοτέραν τῷ πρὸς Θεὸν
πόθῳ κεκινημένην παραλαμϐάνουσιν. Εύχὴ δὲ καλὴ
ἡ ἐναργῆ ἐμποιοῦσα τοῦ Θεοῦ ἔννοιαν τῇ χυχῇ (88).
Καὶ τούτὸ ἐστι Θεοῦ ἐνοίκησις, τὸ διὰ τῆς μνή-
μης ἐνιδρυμένον ἔχειν ἓν ἐαυτῷ τὸν Θεὸν. Ούτω
γινόμεθα ναὸς Θεοῦ, ὅταν μὴ φροντίσι γηίναις 1'6
συνεχές τῆς μνήμης διακόπτηταίς μηδὲ τοῖς ἀπροσ-
δοκήτοις πάθεσιν 6 νοῦς ἕκταράττηται, ἀλλὰ πάντα
ἐποφνγων ὁ φνλόθεος ἰπὶ Θεὸν ἀναχωρῇ, ἐξελαύο
νων τὰ προσκαλούμενα (89) αὐτὸν εἰς ἀκρασίαν
«riemann τοῖς πρὸς ἀρετὴν ἄγουσιν ἐπιτηδεύμασιν
ἐνδιατρίϐῃ.
5. Καὶ πρῶτόν γε παντων σπουδάζειν προσήκει C
περί τήν τοῦ λόγου χρῆσιν μὴ ἀμαθῶς ἒχειν, ἀλλ’
ἀφιλονείκως , ἀποκρίνεσθαι δε καὶ
ὰφιλονείκως ,
ἇφιλοτίριως (90), μὴ διακόπτοντα τὸν προσδιαλεγό-
μενον, ὅταν τι χρήσιμον λεγῇ, μηδὲ ἐπιθυμοῦντα
τὸν ἑαυτοῦ λόγον ἐπιδεικτικῶς παρεμϐάλλειν, μὲ-
τρα ὁρίζοντα λόγῳ καὶ ακοῇο μανθάνειν δε ἀνεπαι-
σχύντως, καὶ διδάσκειν ἀνεπιφθόνως· καὶ εἰ τι παρ’
ἕτερον δεδίδακται, μή ἐπικρύπτειν (91) ὥσπερ αἱ
φαῦλαι τῶν γυναικῶν, αἱ τὰ νόθα ύποϐαλλόμεναι·
ἃ).λὰ κηρύσσειν εὐγνωμόνως τὸν πατέρα τοῦ λόγον,
προτιμητέος,’ ὡς μήτε
τόνος δε φωνῆς 6 μέσος
διαφεύγειν τὴν ἀκοὴν ὑπὸ σμικρότητος, μήτε φορ-
τικόν εἶναι τῷ μεγέθει τῆς διατάσεως. Προεξετά-
σαντα ἓν ἑαυτῷ τὸ ῥηθησόμενον, οὕτω δημοσιεύειν
τὸν λόγον. Εὐπροσήγορον ἐν ταῖς ἐντεύξεσι, γλυκύν
(83) sapam. Ita mss. summo consensu. Editi
ενοισκει.
ῗὲῗῗεὲοιοῦτος. Editi addunt ἦν, quod deest in
codicibus ωλι-1., Med., Vat. et quatuor Regiis.Le-
gitur tamen in Coisl. primo:
(85) nixévagjpgqpoel. ita llarl. 'et poisl. primus
cum tribus aliisIE'ditio Parisiensis εἰκόνα γράφουσι.
Basileensis prima et Haganoensis γράφωσι. Legi-
tur in nonnullis mss. εἰκόνος εἰκόνα.
(Βϐλ Ἀπεργάσασθαι. Sic mss. summo consensu.
Editi ἀπεργάσεσθαι. ⁸ _ . . .
(87) Ἀᾇξὶλματσὲ τινα κινούμενα..·.βὶο“εᾴἰιῇοῦιξε
ᾳιὶιῖιιύοἷόιίω omnibus mss.Editio Parisiensis
ἆτὰλξιατα κοινούμεξιιξἶ
(88) Τῇ ψυχῇξ Editi ἐν τῇ ψυχῇ. Praepositio in