PG 35, col. 1220
μύθους, καὶ τὰς αἴσχροτέρας θυσίας πηλῷ πηλὸν
καθαιρόντων, ὡς αὐτῶν τινος (69) λὲγοντος ἤκουσα,
λέγω δὴ σώμασι σώματα τοῖς τῶν ἀλόγων ζώων τὶ
ἑαυτῶν καὶ τὰ σεμνὰ πλάσματα (70), καὶ τὰ ἀσχή-
μονα τερατεύματα ’ οἷς εἰ μὲν τὸ Θεῖον (71) ὁρίζονται,
τῆς κακοδαιμονίας· εἷ δὲ παραδεικνύουσι, τῆς εὖ·
ηθείας. Διδασκὲτωσαν γὰρ, τίς ὁ λόγος, καὶ τί 16 τῆς
ἀσχημοσύνης τῆς περὶ ταῦτα μυστήριονς δεῖ γὰρ
μηδὲ τὰς ἐμφάσεις τῶν καλῶν, τὸ αἲσχφὸν ἔχειν’
Ei δὲ ἄλλο τι παρὰ ταῦτα εἶναι φασι, τί τοῦτο, πει-
θὲτωσαν, καὶ ἐκ ποίων λόγων, ἦ θεολογων. Σύγχει
δὲ ναὶ τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις, xui τοσούτῳ
Θερμότερον, ὅσῳ προπέπονθας. Γενναιότερον γαρὲκ
τοῦ παθεῖν τὸ φιλόσοφον, ὥσπερ ψυχρῷ σίδηρος ἒμ-
πυρος, οὕτω τοῖς κινδύνοις στομούμενον. Ὁρίζου δὲ
καὶ τὴν ἡμετέραν εὐσέϐειαν, διδάσκων ἕνα μὲν εἰδὲ-
ναι Θεὸν ἀγέννητον, τὸν Πατέρα· ἕνα δὲ γεννητὸν
Κύριον, τὸν Υἱόν· Θεὸν μὶν, ὅταν καθ’ ἑαυτὸν λέ-
γηται, προσαγορευόμενον· Κύριον δὲ ’ὁταν μετὰ
Πατρὸς ὀνομάζηται· τὸ μὲν διὰ τὴν φύσιν, τὸ δὲ διὰ
τήν μοναρχίαν. Ἕν δὲ Πνεῦμα ἅγιον, προελθὸν ἐκ
τοῦ Πατρὸς, ἢ καὶ προϊόν ’ Θεὸν, τοῖς νοητῶς (72)
νοοῦσι τὰ παρακείμενα* τοῖς μὲν ἀσεϐέσι καὶ πο-
λεμούμενον, τοῖς δὲ ὑπὲρ τούτους νοούμενον, τοῖς
πνευματικωτὲροις δὲ καὶ λεγόμενον. Μήτε ὑπὸ ἀρ⁸
χὴν (73) ποιεῖν τὸν Πατέρα, ’ἶνα μή τοῦ πρώτου τι
πρῶτον (74) εἰσαγάγωμεν, ἐξ οὗ καὶ τὸ εἶναι (75)
πρώτῳ περιτραπήσεται· μήτε ἄναρχον τὸν Υξόν ἢ
τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ’ίνα μὴ τὸ Πατρὸς (76) ῧιον
περιὲλωμεν. Οὐκ ἄναρχα γὰρ, καὶ ἅναρχά πως· 8
καὶ παράδοξον, Οὐκ ἄναρχα μὲν γάρ τῷ αἰτίῳ (77)
ἐκ Θεοῦ γὰρ, εἷ καὶ μὴ μετ’ αὐτὸν, ὡς ἐξ ἡλίου φῶς ’
ἄναρχοι δὲ τῷ χρόνῳ. Οὐ γὰρ ὑπὸ χρόνον, ’ἱνα μὴ τὸ
ῥέον ᾖ τῶν ἑστώτων πρεσϐύτερον, καὶ τῶν οὐσιῶν 16
ἀνούσιον.
Ιζ’. Μήτε ἀρχὰς τρεῖς, ’ἰτα μὴ Ἑλληνικὸν, ἢ τὸ
(75) Ἐξ οῦ καί τὸ εἶναι, etc. : ‹‹ ex quod id, quod
)rimum est, originem traxisse necesse sit. ιι
)rimum est, originem traxisse necesse sit. ιι
ΤιὶμΙΙατρός. Reg. hu,0r. 1, Pass.,16 106,11u1péz.
77) Τῷ αἶ’τίῳ. ‹‹ Quantum ad causam. ›› Licet ab
hac voce abstineant Latini, nihil tamen est dissidii,
quoad rem _et sensum, inter Graecos et Latinos.
Quod enim Graeci ‹‹ causa: et causati » nomine in-
telligunt, nosidem (5_principii et principiati η no-
mine intelligimus. Unde sanctus—Thomas epusc.
contra errores Graecarum c. 1, ait :c Apud Latino:
non est consuetum, quod Pater dicatur causa Filii,
vel Spiritus sancti, sed solum principium, vel au-
ctor; Graeci. qui causa rt caushti nox-nine'utuntur
in divinis personis, non intendunt diversitatem
natura? inducere, aut Filium esse creaturam : sed
per hoc volunt ostendere solam, originem persona-
rum, sicut nos nomine principii. »
καθαιρόντων, ὡς αὐτῶν τινος (69) λὲγοντος ἤκουσα,
λέγω δὴ σώμασι σώματα τοῖς τῶν ἀλόγων ζώων τὶ
ἑαυτῶν καὶ τὰ σεμνὰ πλάσματα (70), καὶ τὰ ἀσχή-
μονα τερατεύματα ’ οἷς εἰ μὲν τὸ Θεῖον (71) ὁρίζονται,
τῆς κακοδαιμονίας· εἷ δὲ παραδεικνύουσι, τῆς εὖ·
ηθείας. Διδασκὲτωσαν γὰρ, τίς ὁ λόγος, καὶ τί 16 τῆς
ἀσχημοσύνης τῆς περὶ ταῦτα μυστήριονς δεῖ γὰρ
μηδὲ τὰς ἐμφάσεις τῶν καλῶν, τὸ αἲσχφὸν ἔχειν’
Ei δὲ ἄλλο τι παρὰ ταῦτα εἶναι φασι, τί τοῦτο, πει-
θὲτωσαν, καὶ ἐκ ποίων λόγων, ἦ θεολογων. Σύγχει
δὲ ναὶ τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις, xui τοσούτῳ
Θερμότερον, ὅσῳ προπέπονθας. Γενναιότερον γαρὲκ
τοῦ παθεῖν τὸ φιλόσοφον, ὥσπερ ψυχρῷ σίδηρος ἒμ-
πυρος, οὕτω τοῖς κινδύνοις στομούμενον. Ὁρίζου δὲ
καὶ τὴν ἡμετέραν εὐσέϐειαν, διδάσκων ἕνα μὲν εἰδὲ-
ναι Θεὸν ἀγέννητον, τὸν Πατέρα· ἕνα δὲ γεννητὸν
Κύριον, τὸν Υἱόν· Θεὸν μὶν, ὅταν καθ’ ἑαυτὸν λέ-
γηται, προσαγορευόμενον· Κύριον δὲ ’ὁταν μετὰ
Πατρὸς ὀνομάζηται· τὸ μὲν διὰ τὴν φύσιν, τὸ δὲ διὰ
τήν μοναρχίαν. Ἕν δὲ Πνεῦμα ἅγιον, προελθὸν ἐκ
τοῦ Πατρὸς, ἢ καὶ προϊόν ’ Θεὸν, τοῖς νοητῶς (72)
νοοῦσι τὰ παρακείμενα* τοῖς μὲν ἀσεϐέσι καὶ πο-
λεμούμενον, τοῖς δὲ ὑπὲρ τούτους νοούμενον, τοῖς
πνευματικωτὲροις δὲ καὶ λεγόμενον. Μήτε ὑπὸ ἀρ⁸
χὴν (73) ποιεῖν τὸν Πατέρα, ’ἶνα μή τοῦ πρώτου τι
πρῶτον (74) εἰσαγάγωμεν, ἐξ οὗ καὶ τὸ εἶναι (75)
πρώτῳ περιτραπήσεται· μήτε ἄναρχον τὸν Υξόν ἢ
τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, ’ίνα μὴ τὸ Πατρὸς (76) ῧιον
περιὲλωμεν. Οὐκ ἄναρχα γὰρ, καὶ ἅναρχά πως· 8
καὶ παράδοξον, Οὐκ ἄναρχα μὲν γάρ τῷ αἰτίῳ (77)
ἐκ Θεοῦ γὰρ, εἷ καὶ μὴ μετ’ αὐτὸν, ὡς ἐξ ἡλίου φῶς ’
ἄναρχοι δὲ τῷ χρόνῳ. Οὐ γὰρ ὑπὸ χρόνον, ’ἱνα μὴ τὸ
ῥέον ᾖ τῶν ἑστώτων πρεσϐύτερον, καὶ τῶν οὐσιῶν 16
ἀνούσιον.
Ιζ’. Μήτε ἀρχὰς τρεῖς, ’ἰτα μὴ Ἑλληνικὸν, ἢ τὸ
(75) Ἐξ οῦ καί τὸ εἶναι, etc. : ‹‹ ex quod id, quod
)rimum est, originem traxisse necesse sit. ιι
)rimum est, originem traxisse necesse sit. ιι
ΤιὶμΙΙατρός. Reg. hu,0r. 1, Pass.,16 106,11u1péz.
77) Τῷ αἶ’τίῳ. ‹‹ Quantum ad causam. ›› Licet ab
hac voce abstineant Latini, nihil tamen est dissidii,
quoad rem _et sensum, inter Graecos et Latinos.
Quod enim Graeci ‹‹ causa: et causati » nomine in-
telligunt, nosidem (5_principii et principiati η no-
mine intelligimus. Unde sanctus—Thomas epusc.
contra errores Graecarum c. 1, ait :c Apud Latino:
non est consuetum, quod Pater dicatur causa Filii,
vel Spiritus sancti, sed solum principium, vel au-
ctor; Graeci. qui causa rt caushti nox-nine'utuntur
in divinis personis, non intendunt diversitatem
natura? inducere, aut Filium esse creaturam : sed
per hoc volunt ostendere solam, originem persona-
rum, sicut nos nomine principii. »