PG 35, col. 576
συναρπάσαντα; Μᾶλλον δὲ τοῖς μὲν οὐδὲν δεινὸν τὸ
ὑπὲρ Χριστοῦ παθεῖν, ἀλλὰ καὶ πάντων μακαριστό-
τατον, ού διὰ τὰ ἐκεῖθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τήν
ἐντεῦθεν εὐδοξίαν καὶ παρρησίαν, ἣν διὰ τῶν κινο
δύνων ἐαυτοῖς ἐχαρίσαντο’ τοῖς δὲ προοίμιον τῶν
ἀποκειμένων καὶ ἀπειλουμένων, ἅπερ ἤδη πεπόν-
θασι · καί βέλτιον ἦν αὐτοῖς, εἷ’ ἐντεῦθεν μακρότερον
ἐκολάσθησαν ἢ τοῖς ἐκεῖ δικαιωτηρίοις (94) ἐτα-
μιεύϐησαν· Ταῦτα μὶν οὖν διὰ τὸν νόμον, τὸν τῷ (95)
πτώματι τοῦ ἐγθροῦ μή ἐπιχαίρειν κελεύοντα, καὶ
τὸ συμπαθὲς ἀπαιτοῦντα παρὰ τῶν ἑστηκότωνο
ἐμοὶ δὲ πάλιν πρὸς αὐτὸν (96) ἐπανακτὲον τὸν λόγον,
NB'. Τίς ἡ τοσαύτη (97) τοῦ κακοῦ φιλονεικία;
Τίς 6 τῆς ἀσεϐείας ἔρως; τίς 6 δρόμος τῆς ἀπω-
λείας; Πόθεν οὕτω μισόχριστός 6 Χριστοῦ μαθητὴς,
6 τοσούτοις λόγοις τῆς ἀληθείας προσομιλήσας, καὶ
τὰ μὶν εἰπὼν, τὰ. δὲ ἀκούσας τῶν φερόντων εἷς σω-
τηρίαν; Οὐ γὰρ ἔφθη κληρονομήσας τὴν βασιλείαν,
καὶ παρῥησιάζεται τήν ἀσέϐειαν, ὥσπερ καὶτὸ γε-
νέσθαι ποτε Χριστιανὸς αἰσχυνόμενος, ἢ μνησικακῶν
ὑπὲρ τούτου Χριστιανοῖς, οἷς τοῦ ὀνόματος ἐκοινώ-
νησε. Καὶ τὸ μὶν πρῶτον αὐτῴ τῶν τολμημάτων
ὡς οἱ τοῖς ἆπορῥήτοις ἐκείνου καλλωπιζόμενοι (εἰς
ο⁹ίους ἐμπίπτειν ἀναγκάζομαι λόγους l), α’ίματι μὶν οὐχ
ὁσίῳ τὸ λουτρὸν ἀπορρύπτεται, τῇ καθ’ ἡμᾶς τε·
λειώσει τήν τελείωσιν τοῦ μύσους ἀντιτιθείς, ὗς ἐν
βορϐόρῳ κυλισθεὶς, κατά τήν παροιμίαν· καὶ τὰς
χεῖρας ἀφαγνίζεται (98) τῆς ἀναιμάκτου θυσίας
ἀποκαθαίρων δι’ ἧς ἡμεῖς Χριστῷ κοινωνοῦμεν (99),
καὶ τῶν παθη μάτων καὶ τῆς θεότητοςῃ ἐντόμοις (1) δὲ
καὶ θυσίαις καθιστᾷ (2) τὰ βασίλεια, κακοῖς συμϐούο
λοις κακῆς ἀρχῆς χρώμενος,
NI". Ἀλλ’ ἐπειδή γε ἐντόμων (3) ἐμνήσθην, καὶ
τῆς περὶ τὰ τοιαῦτα τοῦ ἀνδρὸς δεισιδαιμονίας, ἢ
κακοδαιμονίας εἰπεῖν οἰκειότερον, οὐκ οἶδα πότερον
γραφῇ (4) παραδῶ τὸ θρυλλούμενδν θαῦμα, ἢ ἁπι-
etiam quod ‘in liturgia peragitur, esse σε sacrit‘i-
cium, »ἶ illudque ‹‹ incruentum,» per quod cruento
ejus sacrificio communicatur. Igitur tam in altari
sacrificium est, quam in cruce,et in utroque Chri-
stus. Quod autem de Juliano ait,eum ‹‹ manus suas
ab incruento sacrificio repurgassegza non aliud
quidquam intelligit, quam quod Cyrillus,atque alii
assiin vettfics, de recipiendo nuda manu sacro
8851f“ νεῐιποε, ue I‘BCI]
Ehristi corpore, tradunt.
1) Ἐντόμοις. ‹‹ Caesis victimis et sacrificiis1 ››
1 Ἐντόμοις. ‹‹ Caesis victimis et sacrificiis. ››
(2) Καθιστᾷ. Colb. k‘, Pass.xa6laramt.Recte δοξο-
ῐηεουε, lib. v,2, videtur interpretari, ubi ait_Ju-
lianum' tum publice et palam aruspicina et victi-
mis usum fuisse.
(3) Ἐντόμων. Comb. ι caesarum memini hostia-
rum, extorumque inspectionis, ac virisuperstitio-
nis ;Vvel, ut aptius loquar, miseria: etint‘ortunii. ιι
(4⁷) Ούκ οἶδα πότερον γραφῇ, etc. Ex his inferri
ὑπὲρ Χριστοῦ παθεῖν, ἀλλὰ καὶ πάντων μακαριστό-
τατον, ού διὰ τὰ ἐκεῖθεν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τήν
ἐντεῦθεν εὐδοξίαν καὶ παρρησίαν, ἣν διὰ τῶν κινο
δύνων ἐαυτοῖς ἐχαρίσαντο’ τοῖς δὲ προοίμιον τῶν
ἀποκειμένων καὶ ἀπειλουμένων, ἅπερ ἤδη πεπόν-
θασι · καί βέλτιον ἦν αὐτοῖς, εἷ’ ἐντεῦθεν μακρότερον
ἐκολάσθησαν ἢ τοῖς ἐκεῖ δικαιωτηρίοις (94) ἐτα-
μιεύϐησαν· Ταῦτα μὶν οὖν διὰ τὸν νόμον, τὸν τῷ (95)
πτώματι τοῦ ἐγθροῦ μή ἐπιχαίρειν κελεύοντα, καὶ
τὸ συμπαθὲς ἀπαιτοῦντα παρὰ τῶν ἑστηκότωνο
ἐμοὶ δὲ πάλιν πρὸς αὐτὸν (96) ἐπανακτὲον τὸν λόγον,
NB'. Τίς ἡ τοσαύτη (97) τοῦ κακοῦ φιλονεικία;
Τίς 6 τῆς ἀσεϐείας ἔρως; τίς 6 δρόμος τῆς ἀπω-
λείας; Πόθεν οὕτω μισόχριστός 6 Χριστοῦ μαθητὴς,
6 τοσούτοις λόγοις τῆς ἀληθείας προσομιλήσας, καὶ
τὰ μὶν εἰπὼν, τὰ. δὲ ἀκούσας τῶν φερόντων εἷς σω-
τηρίαν; Οὐ γὰρ ἔφθη κληρονομήσας τὴν βασιλείαν,
καὶ παρῥησιάζεται τήν ἀσέϐειαν, ὥσπερ καὶτὸ γε-
νέσθαι ποτε Χριστιανὸς αἰσχυνόμενος, ἢ μνησικακῶν
ὑπὲρ τούτου Χριστιανοῖς, οἷς τοῦ ὀνόματος ἐκοινώ-
νησε. Καὶ τὸ μὶν πρῶτον αὐτῴ τῶν τολμημάτων
ὡς οἱ τοῖς ἆπορῥήτοις ἐκείνου καλλωπιζόμενοι (εἰς
ο⁹ίους ἐμπίπτειν ἀναγκάζομαι λόγους l), α’ίματι μὶν οὐχ
ὁσίῳ τὸ λουτρὸν ἀπορρύπτεται, τῇ καθ’ ἡμᾶς τε·
λειώσει τήν τελείωσιν τοῦ μύσους ἀντιτιθείς, ὗς ἐν
βορϐόρῳ κυλισθεὶς, κατά τήν παροιμίαν· καὶ τὰς
χεῖρας ἀφαγνίζεται (98) τῆς ἀναιμάκτου θυσίας
ἀποκαθαίρων δι’ ἧς ἡμεῖς Χριστῷ κοινωνοῦμεν (99),
καὶ τῶν παθη μάτων καὶ τῆς θεότητοςῃ ἐντόμοις (1) δὲ
καὶ θυσίαις καθιστᾷ (2) τὰ βασίλεια, κακοῖς συμϐούο
λοις κακῆς ἀρχῆς χρώμενος,
NI". Ἀλλ’ ἐπειδή γε ἐντόμων (3) ἐμνήσθην, καὶ
τῆς περὶ τὰ τοιαῦτα τοῦ ἀνδρὸς δεισιδαιμονίας, ἢ
κακοδαιμονίας εἰπεῖν οἰκειότερον, οὐκ οἶδα πότερον
γραφῇ (4) παραδῶ τὸ θρυλλούμενδν θαῦμα, ἢ ἁπι-
etiam quod ‘in liturgia peragitur, esse σε sacrit‘i-
cium, »ἶ illudque ‹‹ incruentum,» per quod cruento
ejus sacrificio communicatur. Igitur tam in altari
sacrificium est, quam in cruce,et in utroque Chri-
stus. Quod autem de Juliano ait,eum ‹‹ manus suas
ab incruento sacrificio repurgassegza non aliud
quidquam intelligit, quam quod Cyrillus,atque alii
assiin vettfics, de recipiendo nuda manu sacro
8851f“ νεῐιποε, ue I‘BCI]
Ehristi corpore, tradunt.
1) Ἐντόμοις. ‹‹ Caesis victimis et sacrificiis1 ››
1 Ἐντόμοις. ‹‹ Caesis victimis et sacrificiis. ››
(2) Καθιστᾷ. Colb. k‘, Pass.xa6laramt.Recte δοξο-
ῐηεουε, lib. v,2, videtur interpretari, ubi ait_Ju-
lianum' tum publice et palam aruspicina et victi-
mis usum fuisse.
(3) Ἐντόμων. Comb. ι caesarum memini hostia-
rum, extorumque inspectionis, ac virisuperstitio-
nis ;Vvel, ut aptius loquar, miseria: etint‘ortunii. ιι
(4⁷) Ούκ οἶδα πότερον γραφῇ, etc. Ex his inferri