PG 39, col. 113
Ἀμραιλοχίου ἐπιισκόπου Τκονέου, ἐκ τῆς πρός Σέ-
λευκον ἐπισταλῆς.
Ἡ ληφθεῖσα (12) πάσχει φύσις· ἡ δὲ λαβοῦσα,
ἀπαθὴς μένει. Οἰκειοῦται δὲ ὁ Θεὸς Λόγος ἀπα-
θῶς (15) τὰ τοῦ ἰδίου ναοῦ ἀνθρώπινα πάθη· σταυ-
ρόν φημι καὶ θάνατον, καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα περὶ αὐτὸν
οἰκονομικῶς θεωρεῖται, οἰκειοῦται αὐτὸς ὁ Θεὸς,
αὐτὸς πάσχων οὐδέν (14).
Ἀμρρειλοχρίου, ἐκ σῆς ππρὸς ἔέλευκον ἐπιστολῆς.
Ἀλλʼ ἐπειδὴ εἰς ἐν πρόσωπον συντελοῦσιν αἱ φύ-
σεις (15)· ἡ ἀπαθὴς τὰ τῆς παθητοῦ οἰκειοῦται.
Τοῦ ἀγίου Ἀμριλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου, ἐκ
τῆς πρός Σέλευκον ἐπιιστολῆς.
Οὕτω Θεὸν (1β) καὶ ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν ὁμολο-
γῶ,τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἔνα Υἱὸν, δύο φύσεων, παθη-
τῆς τε καὶ ἀπαθοῦς, θνητῆς τε καὶ ἀθανάτου.
Καὶ μετʼ ὀλέγα. Ἐνα Υἱὸν, δύο φύσεών φημι,
ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως. Πάσχει τοίνυν ὁ
Κριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, οὐ θεότητι, ἀλλʼ ἀνθρω-
πότητι(17). Τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἔπαθε σαρκί· ἀλλʼ οὐχ
ἡ θεότης σαρκὶ ἔπαθεν. Ἀπαγε τὸ δυσμενὲς καὶβλάσ-
φημον, δείλαιε.
Σελευκον.
παθητόν.
βοῦ μακαρίου Ἀμριλοχίου ἐκ τῆς πρός Σέλευκον
ἐπιιστσλῆς.
Λόγος ἦν περὶ τῆς ἐνώσεως· καὶ ὅτι ἀναθεματι-
σθῆναι χρὴ τοὺς τὴν ἐκ μήτρας ἔνωσιν τῶν φύσεων
λύοντας· ἔτι μὴν καὶ κατὰ σύγχυσιν ἢ τροπὴν νοοῦν-
τας τὴν ἄῤῥητον ἕνωσιν. Ὡσπερ γὰρ τὸ τὴν ἔνωσιν
χωρίζειν, τῆς ὀρθοδοξίας (18) ἀλλότριον, καὶ ἔξωτῆς
ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς· οὕτω καὶ τὸ συγχέειν τὰς
φύσεις, τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλό-
τριον χριστιανισμοῦ.
(12) 9 ληφ6. Hunc ct proxime sequentem locum
recitat Joannes Damascenus lib. contra Jacobitas, sium.
tom. I, pag. 424.
κειοῦται αὐτὸς πάσχων οὐδέν. Intermedia librario ms.
excidsse videntur ob repetitum αὐτός.
(15) ἐἰ φύσεις. Damasc. αἱ διτταὶ φύσεις. IRli- ndvertit Combeisius.
qus desunt ibid.
λευκον ἐπισταλῆς.
Ἡ ληφθεῖσα (12) πάσχει φύσις· ἡ δὲ λαβοῦσα,
ἀπαθὴς μένει. Οἰκειοῦται δὲ ὁ Θεὸς Λόγος ἀπα-
θῶς (15) τὰ τοῦ ἰδίου ναοῦ ἀνθρώπινα πάθη· σταυ-
ρόν φημι καὶ θάνατον, καὶ τὰ ἄλλα, ὅσα περὶ αὐτὸν
οἰκονομικῶς θεωρεῖται, οἰκειοῦται αὐτὸς ὁ Θεὸς,
αὐτὸς πάσχων οὐδέν (14).
Ἀμρρειλοχρίου, ἐκ σῆς ππρὸς ἔέλευκον ἐπιστολῆς.
Ἀλλʼ ἐπειδὴ εἰς ἐν πρόσωπον συντελοῦσιν αἱ φύ-
σεις (15)· ἡ ἀπαθὴς τὰ τῆς παθητοῦ οἰκειοῦται.
Τοῦ ἀγίου Ἀμριλοχίου ἐπισκόπου Ἰκονίου, ἐκ
τῆς πρός Σέλευκον ἐπιιστολῆς.
Οὕτω Θεὸν (1β) καὶ ἄνθρωπον τὸν Χριστὸν ὁμολο-
γῶ,τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἔνα Υἱὸν, δύο φύσεων, παθη-
τῆς τε καὶ ἀπαθοῦς, θνητῆς τε καὶ ἀθανάτου.
Καὶ μετʼ ὀλέγα. Ἐνα Υἱὸν, δύο φύσεών φημι,
ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως. Πάσχει τοίνυν ὁ
Κριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, οὐ θεότητι, ἀλλʼ ἀνθρω-
πότητι(17). Τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἔπαθε σαρκί· ἀλλʼ οὐχ
ἡ θεότης σαρκὶ ἔπαθεν. Ἀπαγε τὸ δυσμενὲς καὶβλάσ-
φημον, δείλαιε.
Σελευκον.
παθητόν.
βοῦ μακαρίου Ἀμριλοχίου ἐκ τῆς πρός Σέλευκον
ἐπιιστσλῆς.
Λόγος ἦν περὶ τῆς ἐνώσεως· καὶ ὅτι ἀναθεματι-
σθῆναι χρὴ τοὺς τὴν ἐκ μήτρας ἔνωσιν τῶν φύσεων
λύοντας· ἔτι μὴν καὶ κατὰ σύγχυσιν ἢ τροπὴν νοοῦν-
τας τὴν ἄῤῥητον ἕνωσιν. Ὡσπερ γὰρ τὸ τὴν ἔνωσιν
χωρίζειν, τῆς ὀρθοδοξίας (18) ἀλλότριον, καὶ ἔξωτῆς
ἀληθείας καὶ τῆς ζωῆς· οὕτω καὶ τὸ συγχέειν τὰς
φύσεις, τῆς θεότητος καὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλό-
τριον χριστιανισμοῦ.
(12) 9 ληφ6. Hunc ct proxime sequentem locum
recitat Joannes Damascenus lib. contra Jacobitas, sium.
tom. I, pag. 424.
κειοῦται αὐτὸς πάσχων οὐδέν. Intermedia librario ms.
excidsse videntur ob repetitum αὐτός.
(15) ἐἰ φύσεις. Damasc. αἱ διτταὶ φύσεις. IRli- ndvertit Combeisius.
qus desunt ibid.