PG 39, col. 1836
τούτοις ἐπαρκέσεμαι (i7) τὰ πρὸς τὴν χρείαν χευρτς-
γεῖν, μήτοιγε νωθροῖς ἀνδράσι καὶ ἀργοῖς , οῖ τὸ σκο-
ποῦσθαι (17°) τοῖς ἔργοις μὴ Θέλοντες, ἑκούσιον ἐαυ ο
τοῖς τὴν πενίαν ὲπιτεχνάζονται. Καὶ προσεπιτούτςις,
καὶ τὴν δημώδη παροιμίαν είσάγῃς, Πρῶτον μισθὸν
τὸν είς τοὺς ἰδίους. καλῶν {18).
lH'. Τί προφασίζῃ προφάσεις, ὦ οὗτος, ἐν ἀμαρ-
τίαις; ’Ᾱνο’ ὧν σοι Θεὸς παίδων τε πατέρων (19) καὶ
οἴκου κύριον κατεστήσατο, δέον εὐχαριστεῖν, καὶ τὰς
αὑτοῦ ἐκπληροῦν ἐντολὰς, τῷ εἰς τοὺς δεομένους
ὁμογενεῖς ἐλέῳ · τούναντίον είς ἀφορμὴν σκληρὸ-
τητος ὲκλαμὸἀνεις τὴν εὐεργεσίαν; καὶ ού τοῦτο
μόνον, ἀλλά καὶ οὒς οὐδέπω οὐδὲν ὲχορήγησας, τοῖς
ὀνείδεσι βάλλεις; Τί ποιοῦμεν, ὦ ἀνθρωποις Ais:-
σθῶμεν, εί μή τι ἄλλο κᾶν τὴν φύσιν αὑτήν. ὀτι
ὁμοίαν πάντες, πένητές τε καὶ πλούσιοι, φύσιν καὶ
ψυχὴν μετηλείχαμεν (ΞΟ), καὶ ὑφ’ ἑνὶ πλάστῃ πάντες
πεπλαστουργήμεθα, καὶ ἓν τῆς υἱοθεσίας καὶ ἀναγεν-
νήσεως ἡμῶν τὸ ἀξίωμα’ κᾶν, οὐκ οἷδ’ ὅπως, ἡ τοῦ
βίου ἀστατος φορά ἀνίσους τὰς τοῦ ζῇν ἀφορμὰς
τοῖς ἀνθρώποις διεμερίσατο· τὸ δὴ μεῖζον, ὅτι καὶ
ὑφ’ ἑνὶ κριτῇ κριθησόμεϐα. Ταῦτ’ οὖν sia-61:; Em;
έστηκενή πανήγυρις, τὰ τῆς σωτηρίας δι’ ἐλεημο-
σύνης ἐφόδια ὠνησὼμεθα, καὶ σπεύσωμεν σχεῖν
συνηγόρους, καὶ μὴ κατηγόρους, ἐπὶ τοῦ βήματος
ἐκείνου τοὺς πένητας. Ἴδωμεν πρὲις τὸν τῶν ἀπάν-
των κρατοῦντα καὶ ὑπερέχοντα Κύριον, πῶς καθ’
ἑκάστην ὑφ’ ἡμῶν παροργιζὸμενος, ὑϐριζόμενος, οὐ
μισεῖ, οὐκ ἀποστρέφεται, ἀλλ’ αἰτούμενος παρ’ήμῶν,
εὐθὺς τὸ συμφέρον ⁴ἡμῖν ἐπαφίησι.
ΙΘ’. Καὶ ὁ μὲν Θεὸς οὕτως, καὶ ταῦτα Θεὸς, καὶ
ὑπὸ ἀγνωμόνων δούλων λιτανευόμενος. Ἡμεῖς δὲ τὶν
ὁμογενῆ, τὸν μηδέποτε ὑμᾶς (2|) παρορμήσαντα,
μᾶλλον μὲν οῦν τὸν δεσπότας καὶ κυρίους αὐτοῦ,
καὶ ὅσα τοιαῦτα, καλοῦντα, ἵν’ ἐπ’ ἔλεον ἐφελκύσηο
ται, παρορῶμεν, καὶ ἀποκλείομεν τὰ ὦτα, ὡς ἀσπὶς
πρὸς ὲπᾴσματα. Καὶ ποῦ ταῦτα φιλανθρωπίας, ἢ
συμπαθείας; τούναντίον μὲν οῦν, καὶ τιμωρίας στο-
δρᾶς. Ἀγαθὸς ὁ Θεὸς, ὅτι κᾶν τοῦτον τὸν ἀέρα ἰν
ἀναπνέομεν, καὶ τὰς τῶν ὑδάτων ῥύσεις, καὶ τὸ τοῦ
ἡλίου φῶς, ἐξίσου πᾶσιν ἀφθόνως ὲφήπλωσεν, ὁμοίιος
πλουσίοις καὶ πένησιν· ἐπεὶ ούδεὶς πενήτων ἐλευ-
θέρως, κᾶν ὁπωσοῦν τὸν ἀέρα μετέλαϐεν, ἧ τοῦ go)-
τὸς καταπὴλαυσεν. Ἀλλ’ ἢ πρινὴ τῆς γαστρὸς ἐξελ-
θεῖν, ἀνὰρπαστοι ἂν οἱ δείλαιοι γεγόνασιν ο ἢ ὠνητῶς
καὶ τὸ ἀναπνεῖν ἐφ’ ἑαυτοῖς ἐπεσπάσαντο, εἰς πλέθρα
καὶ μέτρα, ὼς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, τῶν πλου-
τούντων ταῦτα διαμερισαμένων.
(19) Lege (ovo: Θ. π. fc. πατέρα.
(Ξοζ An μετειλήφαμενῗ
(Ἡ Ἢμᾶς.
(at ) Ἢμᾶς.
γεῖν, μήτοιγε νωθροῖς ἀνδράσι καὶ ἀργοῖς , οῖ τὸ σκο-
ποῦσθαι (17°) τοῖς ἔργοις μὴ Θέλοντες, ἑκούσιον ἐαυ ο
τοῖς τὴν πενίαν ὲπιτεχνάζονται. Καὶ προσεπιτούτςις,
καὶ τὴν δημώδη παροιμίαν είσάγῃς, Πρῶτον μισθὸν
τὸν είς τοὺς ἰδίους. καλῶν {18).
lH'. Τί προφασίζῃ προφάσεις, ὦ οὗτος, ἐν ἀμαρ-
τίαις; ’Ᾱνο’ ὧν σοι Θεὸς παίδων τε πατέρων (19) καὶ
οἴκου κύριον κατεστήσατο, δέον εὐχαριστεῖν, καὶ τὰς
αὑτοῦ ἐκπληροῦν ἐντολὰς, τῷ εἰς τοὺς δεομένους
ὁμογενεῖς ἐλέῳ · τούναντίον είς ἀφορμὴν σκληρὸ-
τητος ὲκλαμὸἀνεις τὴν εὐεργεσίαν; καὶ ού τοῦτο
μόνον, ἀλλά καὶ οὒς οὐδέπω οὐδὲν ὲχορήγησας, τοῖς
ὀνείδεσι βάλλεις; Τί ποιοῦμεν, ὦ ἀνθρωποις Ais:-
σθῶμεν, εί μή τι ἄλλο κᾶν τὴν φύσιν αὑτήν. ὀτι
ὁμοίαν πάντες, πένητές τε καὶ πλούσιοι, φύσιν καὶ
ψυχὴν μετηλείχαμεν (ΞΟ), καὶ ὑφ’ ἑνὶ πλάστῃ πάντες
πεπλαστουργήμεθα, καὶ ἓν τῆς υἱοθεσίας καὶ ἀναγεν-
νήσεως ἡμῶν τὸ ἀξίωμα’ κᾶν, οὐκ οἷδ’ ὅπως, ἡ τοῦ
βίου ἀστατος φορά ἀνίσους τὰς τοῦ ζῇν ἀφορμὰς
τοῖς ἀνθρώποις διεμερίσατο· τὸ δὴ μεῖζον, ὅτι καὶ
ὑφ’ ἑνὶ κριτῇ κριθησόμεϐα. Ταῦτ’ οὖν sia-61:; Em;
έστηκενή πανήγυρις, τὰ τῆς σωτηρίας δι’ ἐλεημο-
σύνης ἐφόδια ὠνησὼμεθα, καὶ σπεύσωμεν σχεῖν
συνηγόρους, καὶ μὴ κατηγόρους, ἐπὶ τοῦ βήματος
ἐκείνου τοὺς πένητας. Ἴδωμεν πρὲις τὸν τῶν ἀπάν-
των κρατοῦντα καὶ ὑπερέχοντα Κύριον, πῶς καθ’
ἑκάστην ὑφ’ ἡμῶν παροργιζὸμενος, ὑϐριζόμενος, οὐ
μισεῖ, οὐκ ἀποστρέφεται, ἀλλ’ αἰτούμενος παρ’ήμῶν,
εὐθὺς τὸ συμφέρον ⁴ἡμῖν ἐπαφίησι.
ΙΘ’. Καὶ ὁ μὲν Θεὸς οὕτως, καὶ ταῦτα Θεὸς, καὶ
ὑπὸ ἀγνωμόνων δούλων λιτανευόμενος. Ἡμεῖς δὲ τὶν
ὁμογενῆ, τὸν μηδέποτε ὑμᾶς (2|) παρορμήσαντα,
μᾶλλον μὲν οῦν τὸν δεσπότας καὶ κυρίους αὐτοῦ,
καὶ ὅσα τοιαῦτα, καλοῦντα, ἵν’ ἐπ’ ἔλεον ἐφελκύσηο
ται, παρορῶμεν, καὶ ἀποκλείομεν τὰ ὦτα, ὡς ἀσπὶς
πρὸς ὲπᾴσματα. Καὶ ποῦ ταῦτα φιλανθρωπίας, ἢ
συμπαθείας; τούναντίον μὲν οῦν, καὶ τιμωρίας στο-
δρᾶς. Ἀγαθὸς ὁ Θεὸς, ὅτι κᾶν τοῦτον τὸν ἀέρα ἰν
ἀναπνέομεν, καὶ τὰς τῶν ὑδάτων ῥύσεις, καὶ τὸ τοῦ
ἡλίου φῶς, ἐξίσου πᾶσιν ἀφθόνως ὲφήπλωσεν, ὁμοίιος
πλουσίοις καὶ πένησιν· ἐπεὶ ούδεὶς πενήτων ἐλευ-
θέρως, κᾶν ὁπωσοῦν τὸν ἀέρα μετέλαϐεν, ἧ τοῦ go)-
τὸς καταπὴλαυσεν. Ἀλλ’ ἢ πρινὴ τῆς γαστρὸς ἐξελ-
θεῖν, ἀνὰρπαστοι ἂν οἱ δείλαιοι γεγόνασιν ο ἢ ὠνητῶς
καὶ τὸ ἀναπνεῖν ἐφ’ ἑαυτοῖς ἐπεσπάσαντο, εἰς πλέθρα
καὶ μέτρα, ὼς τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, τῶν πλου-
τούντων ταῦτα διαμερισαμένων.
(19) Lege (ovo: Θ. π. fc. πατέρα.
(Ξοζ An μετειλήφαμενῗ
(Ἡ Ἢμᾶς.
(at ) Ἢμᾶς.