PG 40, col. 184
,οὺς καὶ τρέφουσι’ τῆς δεσποτείας μόνῳ τῷ Θεῷ
προσηκούσης, τῷ ἄφθαρτον καὶ ἀνώλεθρον ἔχοντι τὴν
ζωήν. Ἐθεάσω καὶ πανδοχεῖον, ἐφ’ οὗ πάντως ὁδεύων
ιατὲλυσας’ ἔλαϐες δὲ ἐκεῖθεν πολλά , βαστάζων μη·-
ὲν, κλίνην, τράπεζαν, ἐκπώματα, πίνακα, ἄλλα
κεύη παντοδαπά. Οὐδέπω,δὲ που πρὸς αὐτάρκειαν
ςρησαμένου, ἧκεν ἄλλος πνευστιῶν , κεκονιαμένος
ιατεπείγων σε καὶ ὲξείρων τοῦ πανδοχείου, καὶ ζηεν
’ὧν τὰ ἀλλότρια ὼς ἐξαίρετα.
Τοιοῦτος ἡμῶν ό βίος, ἀδελφοὶ, καὶ ετ τι τῶν λεχ-
ιέντων προδικώτερον. Ἐγὼ δὲ θαυμάζω τοὺς λέ-
νοντας· Τὸ χωρίον μου · καὶ, Ἦ οίκία μου ο ὅπως
ιαταίῳ συλλαϐῇ ὲξοικειοῦνται τὰ μὴ προσήκοντα,
εα¹ι τρισὶ⁸ στοιχείοις ἀπατηλοῖς ἐναγκαλίζονται τὰ ἀλ-
,ότρια. Ὦς γὰρ τὰ τῶν Θαυματοποιῶν προσωπεῖα,
χει μὲν οὐδεὶς κατ’ ἐξαίρετον, πάντες δὲ ἐπιτίθεν-
ται oi τῶν δραμάτων ὑποκριταί· οὕτω τὴν γῆν καὶ
τὰς ἀπ’ ἐκείνης ὕλας, ἄλλοι ἐξ ἄλλων ὡς ἱμάτια μετ-
ενδύονται. Μή τι βασιλείας, είπέ μοι, δυνατώτερονς
ἀλλ’ ὅμως ἐρεύνησον τὰ βασίλειαο ζήτησον χλαμύ-
δας βασιλικάς· εὑρήσεις δὲ ταύτας ἱκανὰς, αἲ πολ-
κῶν βασιλέων ἐνέδυσαν σώματα. Ὁμοίως δὲ καὶτοὺς
ιτειράνους, καὶ⁵ τὰς πόρπας, καὶ τὰς ζώνας, πάντα
ιληρονομίαν ἄστατον, χρῆσιν κοινὴν ἀπὸ τῶν ὁδευόν-
των είς τοὺς μένοντας ἁποόαίνουσαν. Τί δὲ τῶν
ὕπαρχόντων ¹⁶ ἀξίας ὴ σκηνὴ, τὸ ἀργυροῦν ὄχημα, ἡ
καλαμὶς ὴ χρυσῆς καὶ οὐκ ἀεὶ ταῦτα ἔχει τὸν ὓπαρ-
χον, καὶ οὐδέποτε τὸν αὐτὸν, εί μὴ πρὸς ὀλίγον ἔκα-
στον; Ὠς γάρ ὴ κλίνη τῆς ἐκφορᾶς ἄλλοτε ἄλλα δέ·
χεται σώματα· οὕτω καὶ τῶν ἀρχῶν τὰ σύμϐολα
τοὺς χρωμένους ἀμείϐει. Ἐντεῦθεν καὶ ὁ Ἀπόστο-
λος ἡμῖν ἐϐόα πλείστας φωνὰς, ταύτης τῆς διανοίας
παιδευτικάς· Παρὰγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου
τούτου· καὶ τὸ, Ὠς μηδὲν ἔχοντες, καὶ πάντα
κατέχοντες-ο καὶ, Οἱ χρώμενοι, ὠς μὴ παραχρώ-
μενοι. Πάντα γὰρ ταῦτα πρὸς ἕνα τείνει σκοπὸν,
ὅτι προσῆκεν ὡς ἐφημέρους ἡμᾶς διαζῇν, ἀναμένονο
τας τῆς ἐξόδου τὸ σύνθημα.
. ⁸⁸ Sirm. cod. ὑπάρχων, ac melius.
(erit figura, etc” ιιιιίιιξ⁸ est communis sanctorum
expositio ejus loci. lu altero loco, ὡς μη παραχρῴ-
μενοι, sic Paulus videtur munere utendum tmnulo,
ἰιι sit usus absque abusu, ac castigatus, ac qualis
acceptus sit. Sic Tertull. ιιιμυε cultu feminarum,
c. 9, Sequemur Apostolum, qui nos uti monet munda
isto, quasi non abutamur. τ
(Γὀῇ Nonne semper-filim prwses_habet_? οὐκ de.
ταῦτα. Sic plane legendum al'lirmative ac cum
nuta inlerrog.,' non neg'anlermt reddit interpr. Vult
enim ipsam ‘qnidem‘prazlecturam esse velut perpe-
tuam, 'ac ejus insignia, verum alios ex aliis continua
mutatione suscipere ac capessere.
προσηκούσης, τῷ ἄφθαρτον καὶ ἀνώλεθρον ἔχοντι τὴν
ζωήν. Ἐθεάσω καὶ πανδοχεῖον, ἐφ’ οὗ πάντως ὁδεύων
ιατὲλυσας’ ἔλαϐες δὲ ἐκεῖθεν πολλά , βαστάζων μη·-
ὲν, κλίνην, τράπεζαν, ἐκπώματα, πίνακα, ἄλλα
κεύη παντοδαπά. Οὐδέπω,δὲ που πρὸς αὐτάρκειαν
ςρησαμένου, ἧκεν ἄλλος πνευστιῶν , κεκονιαμένος
ιατεπείγων σε καὶ ὲξείρων τοῦ πανδοχείου, καὶ ζηεν
’ὧν τὰ ἀλλότρια ὼς ἐξαίρετα.
Τοιοῦτος ἡμῶν ό βίος, ἀδελφοὶ, καὶ ετ τι τῶν λεχ-
ιέντων προδικώτερον. Ἐγὼ δὲ θαυμάζω τοὺς λέ-
νοντας· Τὸ χωρίον μου · καὶ, Ἦ οίκία μου ο ὅπως
ιαταίῳ συλλαϐῇ ὲξοικειοῦνται τὰ μὴ προσήκοντα,
εα¹ι τρισὶ⁸ στοιχείοις ἀπατηλοῖς ἐναγκαλίζονται τὰ ἀλ-
,ότρια. Ὦς γὰρ τὰ τῶν Θαυματοποιῶν προσωπεῖα,
χει μὲν οὐδεὶς κατ’ ἐξαίρετον, πάντες δὲ ἐπιτίθεν-
ται oi τῶν δραμάτων ὑποκριταί· οὕτω τὴν γῆν καὶ
τὰς ἀπ’ ἐκείνης ὕλας, ἄλλοι ἐξ ἄλλων ὡς ἱμάτια μετ-
ενδύονται. Μή τι βασιλείας, είπέ μοι, δυνατώτερονς
ἀλλ’ ὅμως ἐρεύνησον τὰ βασίλειαο ζήτησον χλαμύ-
δας βασιλικάς· εὑρήσεις δὲ ταύτας ἱκανὰς, αἲ πολ-
κῶν βασιλέων ἐνέδυσαν σώματα. Ὁμοίως δὲ καὶτοὺς
ιτειράνους, καὶ⁵ τὰς πόρπας, καὶ τὰς ζώνας, πάντα
ιληρονομίαν ἄστατον, χρῆσιν κοινὴν ἀπὸ τῶν ὁδευόν-
των είς τοὺς μένοντας ἁποόαίνουσαν. Τί δὲ τῶν
ὕπαρχόντων ¹⁶ ἀξίας ὴ σκηνὴ, τὸ ἀργυροῦν ὄχημα, ἡ
καλαμὶς ὴ χρυσῆς καὶ οὐκ ἀεὶ ταῦτα ἔχει τὸν ὓπαρ-
χον, καὶ οὐδέποτε τὸν αὐτὸν, εί μὴ πρὸς ὀλίγον ἔκα-
στον; Ὠς γάρ ὴ κλίνη τῆς ἐκφορᾶς ἄλλοτε ἄλλα δέ·
χεται σώματα· οὕτω καὶ τῶν ἀρχῶν τὰ σύμϐολα
τοὺς χρωμένους ἀμείϐει. Ἐντεῦθεν καὶ ὁ Ἀπόστο-
λος ἡμῖν ἐϐόα πλείστας φωνὰς, ταύτης τῆς διανοίας
παιδευτικάς· Παρὰγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου
τούτου· καὶ τὸ, Ὠς μηδὲν ἔχοντες, καὶ πάντα
κατέχοντες-ο καὶ, Οἱ χρώμενοι, ὠς μὴ παραχρώ-
μενοι. Πάντα γὰρ ταῦτα πρὸς ἕνα τείνει σκοπὸν,
ὅτι προσῆκεν ὡς ἐφημέρους ἡμᾶς διαζῇν, ἀναμένονο
τας τῆς ἐξόδου τὸ σύνθημα.
. ⁸⁸ Sirm. cod. ὑπάρχων, ac melius.
(erit figura, etc” ιιιιίιιξ⁸ est communis sanctorum
expositio ejus loci. lu altero loco, ὡς μη παραχρῴ-
μενοι, sic Paulus videtur munere utendum tmnulo,
ἰιι sit usus absque abusu, ac castigatus, ac qualis
acceptus sit. Sic Tertull. ιιιμυε cultu feminarum,
c. 9, Sequemur Apostolum, qui nos uti monet munda
isto, quasi non abutamur. τ
(Γὀῇ Nonne semper-filim prwses_habet_? οὐκ de.
ταῦτα. Sic plane legendum al'lirmative ac cum
nuta inlerrog.,' non neg'anlermt reddit interpr. Vult
enim ipsam ‘qnidem‘prazlecturam esse velut perpe-
tuam, 'ac ejus insignia, verum alios ex aliis continua
mutatione suscipere ac capessere.