PG 40, col. 224
τοις, ταῖς ἀδιαφθόροις, ἃς σὴς οὐκ ἀφανίζει, καὶ
χρόνος οὐκ ἐξαλείφει· κάκείνων τῶν γραμμάτων οὐκ
ἐρᾷς. οὐδὲ λόγον τινὰ ποιῇ τῆς μακαρίας ἐπαγγε-
λίας, οὐδὲ τῇ μνήμῃ τοῦ Θεοῦ ἐγγραφῆναι ξητεῖςς
Τοῦτο γάρ ἐστιν ή βίϐλος ή ζῶσα. Περὶ πολλοῦ δὲ
ποιῇ παρὰ τῶν συμϐολαιογράφων γράφεσθαι, καὶ
παρὰ τῶν ὠνουμένων τά ἀνδράποδα λαλεῖσθαι, καὶ
κροτεῖσθαι παρὰ δημοτῶν κολάκων, κακὸς τῆς χρείας
τῶν πραγμάτων κρίτης, ἀνόητος δοκιμαστὴς τοῦ
συμφέροντος. Δὸς τῷ λελωϐημένῳ πτωχῷ, καὶ μὴ τῷ
λελυμένῳ μουσικῷ· χάρισαι πρὸ τῆς πόρνης τῇ
ήρᾳ· πρὸ τῆς δημοσίας , τῇ σεμνῶς κατακεκλειιι
σμένῃ. Περιέργασαι ποῦ παρθένος ἁγία Θεῷ ψάλλουσα,
καὶ μίσησον ψάλτριαν ἀναιδῆ, πρὸ τῆς ὄψεως τῷ
μέλει τοὺς ἀκολάστους θηρεύουσαν · ’ ἐπάρκεσον
ὀρφανῷ, λῦσον δάνεισμα πένητος, καὶ ὄψει δόξαν
διαιωνίξουσαν. Κενοῖς πλῆθος βαλαντίων ὑπὲρ παι-
διᾶς ἀσχήμονος, καὶ ἀτάκτου γέλωτος, οὐκ εἰδὼς
ὅσα πενήτων χαρίζῃ δάκρυα, ἐξ ὧν συνήχθη ἡ εὐπο-
ρία ' πόσοι ἐδέθησαν, πόσοι ἐμαστιγώθησανο πόσοι
ἐγγὺς ἦλθον ἀγχόνης καὶ βρόχου, ἵνα σήμερον ὀρχού-
μενοι λάὅωσιν. Καὶ τί τὸ τέλος; Ματαιότης. Μετὰ
πάντα τάφος μικρός⁹ ἐσθὴς ὀλίγων ὀϐολῶν, τὸ σωμά-
τιον περιστέλλουσαο λήθη μετ’ ὀλίγον, τὸ ἀναγκαῖον
πάθος τοῦ χρόνου, πάντα τὰ σπουδασθέντα καλύὲ»
πτουεια⁹ κρίσις ἐπὶ τούτοις Θεοῦ, καὶ τῆς κακῆς
προαιρέσεως κόλασις ἀπαραίτητος.
Ποῦ οί firmet; Τοὺς χθὲς καὶ πρώην ἀρίθμησον.
Οὐχ ὀ μὲν, ὼς οῖ κακοῦργοι, τῆς κεφαλῆς ἀπετμήθη,
πλήθους ὁπλιτεύοντος ἀθρόα κινήσει περιπεσών ο
ἐπομπεύθη δέ μετά θάνατον μᾶλλον, ἦ ὅτε φερόμενος
ἐπὶ τού δίφρου ἐγαυρία τοῦ ἀξιῶματος; ἄλλος δὲ
μετὰ στρατηγίας, τῆς αὐτῆς ταύτης ἐπιτυχὼν τιμῆς.
κακῶς ἐν ταῖς ἐσχατιαῖς Αίγύπτου καὶτῆς Λιϐύης
ἀπώλετο, φεύγων τῆς καταδίκης τὴν τιμωρίαν. εἶτα
ταῖς ψάμμοις ἐντελευτήσας, ἐπειδὴ πᾶσα ἦν ή χώρα,
δι’ ἦς ἀπεδίδρασκεν ἄνυδρος καὶ ἀοίκητος; Τί δ’ ἂν
εἴπομεν πρὸς τὸν ἐκ στρατηγῶν καὶ ὑπάτων, ὁμοίως
ἐπὶ τῆς Κολχίδος νῦν χώρας διάγοντα. καὶ τῇ τῶν
ἐκεῖσε βαρϐάρων φιλανθρωπία διασωζόμενον ἶ Τὸν δὲ
ἐξ ὑπάρχων ἐκεῖνον, τὸν, ὡς ῷετο, ἄμαχον καὶ
λεοντώδη τὴν γνώμην, οἵα τοῦ βίου καταστροφὴ
διεδέξατοί Πρῶτον μὲν γάρ ἐπεῖδε τὸν ἐαυτοῦ παῖδα
ἀποτμηθέντα τῆς κεφαλῆς ο εἶτα καὶ αὐτὸς τὴν ἐπὶ
θανάτῳ ψῆφον ἐδέξατο, καὶ τῆς σχοίνου προσαχθεί-
mundus intellexit Entropium : ac vere nullus alius
videatur intelligi posse commodius; cum is, et eu-
nuchum, et potentia ac divitiis maximum signiticet,
qualem nobis historia: repraesentant _Eutropium.
Proinde vixerit iste Asterius JoanneChrysostotno
episcopo, nihil commune habens cum nominatis aliis
Asteriis Constantii tempore.
χρόνος οὐκ ἐξαλείφει· κάκείνων τῶν γραμμάτων οὐκ
ἐρᾷς. οὐδὲ λόγον τινὰ ποιῇ τῆς μακαρίας ἐπαγγε-
λίας, οὐδὲ τῇ μνήμῃ τοῦ Θεοῦ ἐγγραφῆναι ξητεῖςς
Τοῦτο γάρ ἐστιν ή βίϐλος ή ζῶσα. Περὶ πολλοῦ δὲ
ποιῇ παρὰ τῶν συμϐολαιογράφων γράφεσθαι, καὶ
παρὰ τῶν ὠνουμένων τά ἀνδράποδα λαλεῖσθαι, καὶ
κροτεῖσθαι παρὰ δημοτῶν κολάκων, κακὸς τῆς χρείας
τῶν πραγμάτων κρίτης, ἀνόητος δοκιμαστὴς τοῦ
συμφέροντος. Δὸς τῷ λελωϐημένῳ πτωχῷ, καὶ μὴ τῷ
λελυμένῳ μουσικῷ· χάρισαι πρὸ τῆς πόρνης τῇ
ήρᾳ· πρὸ τῆς δημοσίας , τῇ σεμνῶς κατακεκλειιι
σμένῃ. Περιέργασαι ποῦ παρθένος ἁγία Θεῷ ψάλλουσα,
καὶ μίσησον ψάλτριαν ἀναιδῆ, πρὸ τῆς ὄψεως τῷ
μέλει τοὺς ἀκολάστους θηρεύουσαν · ’ ἐπάρκεσον
ὀρφανῷ, λῦσον δάνεισμα πένητος, καὶ ὄψει δόξαν
διαιωνίξουσαν. Κενοῖς πλῆθος βαλαντίων ὑπὲρ παι-
διᾶς ἀσχήμονος, καὶ ἀτάκτου γέλωτος, οὐκ εἰδὼς
ὅσα πενήτων χαρίζῃ δάκρυα, ἐξ ὧν συνήχθη ἡ εὐπο-
ρία ' πόσοι ἐδέθησαν, πόσοι ἐμαστιγώθησανο πόσοι
ἐγγὺς ἦλθον ἀγχόνης καὶ βρόχου, ἵνα σήμερον ὀρχού-
μενοι λάὅωσιν. Καὶ τί τὸ τέλος; Ματαιότης. Μετὰ
πάντα τάφος μικρός⁹ ἐσθὴς ὀλίγων ὀϐολῶν, τὸ σωμά-
τιον περιστέλλουσαο λήθη μετ’ ὀλίγον, τὸ ἀναγκαῖον
πάθος τοῦ χρόνου, πάντα τὰ σπουδασθέντα καλύὲ»
πτουεια⁹ κρίσις ἐπὶ τούτοις Θεοῦ, καὶ τῆς κακῆς
προαιρέσεως κόλασις ἀπαραίτητος.
Ποῦ οί firmet; Τοὺς χθὲς καὶ πρώην ἀρίθμησον.
Οὐχ ὀ μὲν, ὼς οῖ κακοῦργοι, τῆς κεφαλῆς ἀπετμήθη,
πλήθους ὁπλιτεύοντος ἀθρόα κινήσει περιπεσών ο
ἐπομπεύθη δέ μετά θάνατον μᾶλλον, ἦ ὅτε φερόμενος
ἐπὶ τού δίφρου ἐγαυρία τοῦ ἀξιῶματος; ἄλλος δὲ
μετὰ στρατηγίας, τῆς αὐτῆς ταύτης ἐπιτυχὼν τιμῆς.
κακῶς ἐν ταῖς ἐσχατιαῖς Αίγύπτου καὶτῆς Λιϐύης
ἀπώλετο, φεύγων τῆς καταδίκης τὴν τιμωρίαν. εἶτα
ταῖς ψάμμοις ἐντελευτήσας, ἐπειδὴ πᾶσα ἦν ή χώρα,
δι’ ἦς ἀπεδίδρασκεν ἄνυδρος καὶ ἀοίκητος; Τί δ’ ἂν
εἴπομεν πρὸς τὸν ἐκ στρατηγῶν καὶ ὑπάτων, ὁμοίως
ἐπὶ τῆς Κολχίδος νῦν χώρας διάγοντα. καὶ τῇ τῶν
ἐκεῖσε βαρϐάρων φιλανθρωπία διασωζόμενον ἶ Τὸν δὲ
ἐξ ὑπάρχων ἐκεῖνον, τὸν, ὡς ῷετο, ἄμαχον καὶ
λεοντώδη τὴν γνώμην, οἵα τοῦ βίου καταστροφὴ
διεδέξατοί Πρῶτον μὲν γάρ ἐπεῖδε τὸν ἐαυτοῦ παῖδα
ἀποτμηθέντα τῆς κεφαλῆς ο εἶτα καὶ αὐτὸς τὴν ἐπὶ
θανάτῳ ψῆφον ἐδέξατο, καὶ τῆς σχοίνου προσαχθεί-
mundus intellexit Entropium : ac vere nullus alius
videatur intelligi posse commodius; cum is, et eu-
nuchum, et potentia ac divitiis maximum signiticet,
qualem nobis historia: repraesentant _Eutropium.
Proinde vixerit iste Asterius JoanneChrysostotno
episcopo, nihil commune habens cum nominatis aliis
Asteriis Constantii tempore.