PG 42, col. 517
το. Ὠς καὶ κλίνας ἐπενόησε (84) τοῖς σώμασι τῶν
ἑξώεώντων ποιῆσαι ὲν ἀριθμῷ τινι· καὶ ἄνευ τῶν
ὑπ’ αὐτοῦ ἐπιτεταγμένων οὐκ ἐξεκομίζετο σῶμα τῶν
τελευτώντων, ὲπιπλεῖστον δὲ τῶν ξένων ’ οὐ διὰ φι-
λοξενίαν. ἀλλὰ, καθὼς ἔλεγον, διὰ ’πορισμὸν βιώδη.
Εἴ τις γὰρ ἔθαπτε δι’ ἑαυτοῦ σῶμα, κίνδυνον ὑφ-
ῐστατο. Οὕτως δὲ ῦφ’ ἑκάστου τῶν ἐκφερομένων κέρ-
δος τι αὐτῷ προσεφέρετο. Καὶ σιωπῶ τὰ ἄλλα λέ-
χειν (85), ὅσα ὁ ἀνὴρ ὲν τρυφαῖς καὶζ ἄλλοις ἐκομί-
ζετο καὶ ὲν ἀπηνότητι. Διὰ γοῦν ταῦτα πάντα. τὴν
εἰς αὑτὸν μῆνιν κεκρατηκότες Ἀλεξανδρέων παῖδες,
Ἕλληνες δὲ μάλιστα, τοῦτο αὐτὸν διέθεντο τὸ τέλος.
Ἐμοὶ δὲ γέγονε πρόφασις περὶ τούτου λέγειν, ὡς,
ἐνηχηθέντες τὴν τοῦ Κωνσταντίου τελευτὴν, εὐθὺς
οὕτως αὑτὸν ἀπώλεσαν οἱ αὐτοὶ Ἀλεξανδρεῖς, δι’
εὖδὲν ἕτερον ἰή περὶ τούτου μοι γεγένηται ὑπόθε-
n;]. ἀλλὰ διὰ τὸν Ἀέτιον τὸν ὑπ’ αὐτοῦ καταστα-
θέντα διάκονον,
Quem ad ejus casum commemorandum et atrocissimum illud supplicium, quo statim atque audita
Constantii mors est, ab Alexandrinis interemptus est, nulla alia occasione sum deductus, quam quod
de Aetio disputandqu nobis esset, qui ab illo diaconus est ordinatus. , -
B'. Οὗτος ὁ ’Λέτιος κατὰ. τὸν κοσμικδν λόγον ἀπαί-
δευτος ἦν ἕως τῆς τελείας αὑτοῦ ἡλικίας, ὡς ὁ λόγος.
Ἐπενόησε δὲ, ὑποϐάς καὶ σχολάσας ὲν Ἀλεξανδρείᾳ ,
Ἀριστοτελικῷ [τινι] φιλοσόφῳ καὶ σοφιστῇ, καὶτὰ τῆς
διαλεκτικῆς δῆθεν ἐκείνων μαθὼν, οὐδὲν ἓτε ρον πλὴν
σαρκοποιεῖν τὴν περὶ τοῦ Θεοῦ λόγου ἀπόδοσιν. Σχο-
λαίτερον ἐπεχείρει ὀρθ ρίζων ἅμα xui. ἐνδελεχῶς ἄχρις
ἑσπέραςεξς τοῦτο καθεζόμενος φημὶ δὲ είς τὸ διὰ γεω-
μετρίας τινὸς καὶ διὰ σχημάτων περὶ Θεοῦ λέγειν τε καὶ
ὁρίζειν, διδάσκων τε καὶ τελῶν. Οἷα δὲ Ἀρειανὸς βα-
θύτατος, καὶ τὴν Ἀρείου ἔχων μανιώδη διδασκαλίαν.
περισσοτέρως τις λυμεὼν γέγονε τούτοις κατατριϐό-ο
μενος. καὶ κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ τοῦ
ariae Πνεῦματος τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ ,καθ’ ἑκάστην
ἡμέραν ὀξΰνας. Οὗτος δὲ κατηγορεῖται ὑπό τινων, καὶ
τῷ αὖτῷ Κωνσταντίῳ δηλοῦται, καὶ ὑφίσταται ἐξ-
ιρξαν ἐν τοῖς τοῦ Ταύρου μέρεσιν· ὲν ᾦ τόπῳ πάντα
tit τῆς αὑτοῦ κακοδιδασκαλίας ὲπλάτυνε. καὶ ἐφώ-
ρασεν εἰς μέσον φέρων μετὰ παρρησίας, ἀποτριψά-
μενος τὸ μέτωπον ἐν ἀναισχυντίᾳ περιττοτέρᾳ, τὰς
ὲξεμέσεις τῆς αὑτοῦ κακοδιδασκαλίας άπαραλείπτως
ὑπέδειξεν. Ἑτόλμησε γάρ εἰπεῖν, ἀνόμοιον τὸντΥίὸν
τῷ Πατρὶ ὑπάρχειν, καὶ οὐ ταυτὸν εἶναι τῇ θεότητι
πρὸς τὸν Πατέρα’ καὶ οὐδ’ ὃτι ἡμεῖς τῷ ὁμοιώματι
ἑπερειδόμεθα. ’Υπὲρ γὰρ τὴν ὁμοίωσιν οἴδαμεν τὸν
,(εμ) Ὠς καὶ κλίνας amarante. Quod a catholi-
cis imperatoribus proba ac laudabili lege constitu-
ψει Constantinopoli quidem maxime aNConstan-
luto; nam a decanis et lecticariis publice elata
sunt corpora , quos et κοπιατάς et vespillones no-
minant, de quibus in Calcc operis hujus. At Geor-
ἓιιις Arianus , mortalium omnium sordidissimus,
νι rare lucrum Lac compendium captabat.
i533) Kal σιωπῶ τὰ (illa λέγειν. Vitium κου
μίςεςΰαι aliter fortassis interpretandum , quam ut
ἑξώεώντων ποιῆσαι ὲν ἀριθμῷ τινι· καὶ ἄνευ τῶν
ὑπ’ αὐτοῦ ἐπιτεταγμένων οὐκ ἐξεκομίζετο σῶμα τῶν
τελευτώντων, ὲπιπλεῖστον δὲ τῶν ξένων ’ οὐ διὰ φι-
λοξενίαν. ἀλλὰ, καθὼς ἔλεγον, διὰ ’πορισμὸν βιώδη.
Εἴ τις γὰρ ἔθαπτε δι’ ἑαυτοῦ σῶμα, κίνδυνον ὑφ-
ῐστατο. Οὕτως δὲ ῦφ’ ἑκάστου τῶν ἐκφερομένων κέρ-
δος τι αὐτῷ προσεφέρετο. Καὶ σιωπῶ τὰ ἄλλα λέ-
χειν (85), ὅσα ὁ ἀνὴρ ὲν τρυφαῖς καὶζ ἄλλοις ἐκομί-
ζετο καὶ ὲν ἀπηνότητι. Διὰ γοῦν ταῦτα πάντα. τὴν
εἰς αὑτὸν μῆνιν κεκρατηκότες Ἀλεξανδρέων παῖδες,
Ἕλληνες δὲ μάλιστα, τοῦτο αὐτὸν διέθεντο τὸ τέλος.
Ἐμοὶ δὲ γέγονε πρόφασις περὶ τούτου λέγειν, ὡς,
ἐνηχηθέντες τὴν τοῦ Κωνσταντίου τελευτὴν, εὐθὺς
οὕτως αὑτὸν ἀπώλεσαν οἱ αὐτοὶ Ἀλεξανδρεῖς, δι’
εὖδὲν ἕτερον ἰή περὶ τούτου μοι γεγένηται ὑπόθε-
n;]. ἀλλὰ διὰ τὸν Ἀέτιον τὸν ὑπ’ αὐτοῦ καταστα-
θέντα διάκονον,
Quem ad ejus casum commemorandum et atrocissimum illud supplicium, quo statim atque audita
Constantii mors est, ab Alexandrinis interemptus est, nulla alia occasione sum deductus, quam quod
de Aetio disputandqu nobis esset, qui ab illo diaconus est ordinatus. , -
B'. Οὗτος ὁ ’Λέτιος κατὰ. τὸν κοσμικδν λόγον ἀπαί-
δευτος ἦν ἕως τῆς τελείας αὑτοῦ ἡλικίας, ὡς ὁ λόγος.
Ἐπενόησε δὲ, ὑποϐάς καὶ σχολάσας ὲν Ἀλεξανδρείᾳ ,
Ἀριστοτελικῷ [τινι] φιλοσόφῳ καὶ σοφιστῇ, καὶτὰ τῆς
διαλεκτικῆς δῆθεν ἐκείνων μαθὼν, οὐδὲν ἓτε ρον πλὴν
σαρκοποιεῖν τὴν περὶ τοῦ Θεοῦ λόγου ἀπόδοσιν. Σχο-
λαίτερον ἐπεχείρει ὀρθ ρίζων ἅμα xui. ἐνδελεχῶς ἄχρις
ἑσπέραςεξς τοῦτο καθεζόμενος φημὶ δὲ είς τὸ διὰ γεω-
μετρίας τινὸς καὶ διὰ σχημάτων περὶ Θεοῦ λέγειν τε καὶ
ὁρίζειν, διδάσκων τε καὶ τελῶν. Οἷα δὲ Ἀρειανὸς βα-
θύτατος, καὶ τὴν Ἀρείου ἔχων μανιώδη διδασκαλίαν.
περισσοτέρως τις λυμεὼν γέγονε τούτοις κατατριϐό-ο
μενος. καὶ κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ τοῦ
ariae Πνεῦματος τὴν γλῶσσαν αὑτοῦ ,καθ’ ἑκάστην
ἡμέραν ὀξΰνας. Οὗτος δὲ κατηγορεῖται ὑπό τινων, καὶ
τῷ αὖτῷ Κωνσταντίῳ δηλοῦται, καὶ ὑφίσταται ἐξ-
ιρξαν ἐν τοῖς τοῦ Ταύρου μέρεσιν· ὲν ᾦ τόπῳ πάντα
tit τῆς αὑτοῦ κακοδιδασκαλίας ὲπλάτυνε. καὶ ἐφώ-
ρασεν εἰς μέσον φέρων μετὰ παρρησίας, ἀποτριψά-
μενος τὸ μέτωπον ἐν ἀναισχυντίᾳ περιττοτέρᾳ, τὰς
ὲξεμέσεις τῆς αὑτοῦ κακοδιδασκαλίας άπαραλείπτως
ὑπέδειξεν. Ἑτόλμησε γάρ εἰπεῖν, ἀνόμοιον τὸντΥίὸν
τῷ Πατρὶ ὑπάρχειν, καὶ οὐ ταυτὸν εἶναι τῇ θεότητι
πρὸς τὸν Πατέρα’ καὶ οὐδ’ ὃτι ἡμεῖς τῷ ὁμοιώματι
ἑπερειδόμεθα. ’Υπὲρ γὰρ τὴν ὁμοίωσιν οἴδαμεν τὸν
,(εμ) Ὠς καὶ κλίνας amarante. Quod a catholi-
cis imperatoribus proba ac laudabili lege constitu-
ψει Constantinopoli quidem maxime aNConstan-
luto; nam a decanis et lecticariis publice elata
sunt corpora , quos et κοπιατάς et vespillones no-
minant, de quibus in Calcc operis hujus. At Geor-
ἓιιις Arianus , mortalium omnium sordidissimus,
νι rare lucrum Lac compendium captabat.
i533) Kal σιωπῶ τὰ (illa λέγειν. Vitium κου
μίςεςΰαι aliter fortassis interpretandum , quam ut