PG 44, col. 227
In inglese: On the Making of Man 27.1
bilitatem posita, neque notas inditas a natura sibi amittit: sed quaecunque corpori mutationes acci-
dant, lucc nihilominus signa sua, de quibus agnoscatur, retinet. Excipienda tamen venit ea mutatio,
quze morbo aliquo idem contingit. Nam tum orta ex morbo deformitas ideam occupat, tanquam
larva quaedam, quam si ei cogitando adimamus, sicut ab ea Syrus ille Neemanus, et decem infecti
lepra, de quibus sacro in Evangelio memoria: proditum est ’°, liberati fuerunt, ideam antehac morbi
vi occultatam, recuperata sanitate pr0priis notis conspicuam rursus elucere necesse est.
Quamobrem divinae in nobis animi praestantissi-
mzeque parti non illud fluxum ac mutabile, sed
quod in compage nostra est perpetuum et semper
itlcm, velut insitum adhmret.Cumque diversatem-
peramenta diversas etiam ideas eliiciant, ac tem-
peramenta nihil sint aliud quam elementorum in-
ter sc commistio, de quibus cum alia in rerum
universitate, tum hominis etiam corpus constat;
necesse est, permanente in animo idea quasi per
expressionem sigilli, non ign0ta ei esse quae for-
mam ipsam sigillo impresserunt, omninoque illa
tempore instaurationis omnium rursus veluti col-
liget ad sese, quacunque ad idea: formam expres- ’
sam congruent; congruent autem haud dubie, qua)-
cunque ab initio idea: fuerint impressa. Igitur
absurdum non est, id quod est cujusque proprium,
relicta communitate ad singulos rediturum. .Vivum
quod vocant argentum, aiunt eliusum capsa loco
supino pulvereque Opplcto, minutos in globulos
conformatum passim ita per terram dispergi, ut nulla
cum re, in quam incidit, commisceatur. Quod si quis
deinde multipliciter dispersum vicissim colligat,
confluere sua sponte singula quae generis ejusdem
sunt, nullamque interjici rem posse quce commiStio-
nem hanc impedire queat. llujusmodi quiddam et
in humani corporis compage statuendum existimo.
Quamprimum divinitus signo quasi dato concessa
facultas sit. partes sibi convenientes et cognatas
misceri sponte sua, neque quidquam ex hoc labo-
ris molestizeve instauratori natum creari. Nam ne
in iis quidem qua: terra proveniunt, magnopere
naturam occupari videmus, ut vel triticum, vel
milium, vel aliud quodvis semen, de quo frumen-
tum aut legumina nascuntur, in culmum, aristas,
et spicas convertatur. Sua enim sponte nutrimen-
tum cuique semini conveniens, nullo natura: ne-
gotio de communi ad singulorum usum transfer-
tur. Ergo si universis terra nascentibus communi
quodam succo proposito. quidquid eo nutriri ne-
cesse est, id attrahit alendi sui causa, quod ipsi
convenit; quid absurdum, si hac etiam in do-
ctrina de resurrectione dicamus, perinde ut se-
mina convenientem succum, sic quoslibet ex
mortuis resurgentes propria rursus attrahere? De
bis omnibus adeo licet intelligere, nihilin resur-
rectionis prmdictione contineri, quod separandum
iis α rebus sit, quas res per experientiam cogni-
" ιν Reg. ν, l sq]; Luc.'iv, 9.7.
dant, lucc nihilominus signa sua, de quibus agnoscatur, retinet. Excipienda tamen venit ea mutatio,
quze morbo aliquo idem contingit. Nam tum orta ex morbo deformitas ideam occupat, tanquam
larva quaedam, quam si ei cogitando adimamus, sicut ab ea Syrus ille Neemanus, et decem infecti
lepra, de quibus sacro in Evangelio memoria: proditum est ’°, liberati fuerunt, ideam antehac morbi
vi occultatam, recuperata sanitate pr0priis notis conspicuam rursus elucere necesse est.
Quamobrem divinae in nobis animi praestantissi-
mzeque parti non illud fluxum ac mutabile, sed
quod in compage nostra est perpetuum et semper
itlcm, velut insitum adhmret.Cumque diversatem-
peramenta diversas etiam ideas eliiciant, ac tem-
peramenta nihil sint aliud quam elementorum in-
ter sc commistio, de quibus cum alia in rerum
universitate, tum hominis etiam corpus constat;
necesse est, permanente in animo idea quasi per
expressionem sigilli, non ign0ta ei esse quae for-
mam ipsam sigillo impresserunt, omninoque illa
tempore instaurationis omnium rursus veluti col-
liget ad sese, quacunque ad idea: formam expres- ’
sam congruent; congruent autem haud dubie, qua)-
cunque ab initio idea: fuerint impressa. Igitur
absurdum non est, id quod est cujusque proprium,
relicta communitate ad singulos rediturum. .Vivum
quod vocant argentum, aiunt eliusum capsa loco
supino pulvereque Opplcto, minutos in globulos
conformatum passim ita per terram dispergi, ut nulla
cum re, in quam incidit, commisceatur. Quod si quis
deinde multipliciter dispersum vicissim colligat,
confluere sua sponte singula quae generis ejusdem
sunt, nullamque interjici rem posse quce commiStio-
nem hanc impedire queat. llujusmodi quiddam et
in humani corporis compage statuendum existimo.
Quamprimum divinitus signo quasi dato concessa
facultas sit. partes sibi convenientes et cognatas
misceri sponte sua, neque quidquam ex hoc labo-
ris molestizeve instauratori natum creari. Nam ne
in iis quidem qua: terra proveniunt, magnopere
naturam occupari videmus, ut vel triticum, vel
milium, vel aliud quodvis semen, de quo frumen-
tum aut legumina nascuntur, in culmum, aristas,
et spicas convertatur. Sua enim sponte nutrimen-
tum cuique semini conveniens, nullo natura: ne-
gotio de communi ad singulorum usum transfer-
tur. Ergo si universis terra nascentibus communi
quodam succo proposito. quidquid eo nutriri ne-
cesse est, id attrahit alendi sui causa, quod ipsi
convenit; quid absurdum, si hac etiam in do-
ctrina de resurrectione dicamus, perinde ut se-
mina convenientem succum, sic quoslibet ex
mortuis resurgentes propria rursus attrahere? De
bis omnibus adeo licet intelligere, nihilin resur-
rectionis prmdictione contineri, quod separandum
iis α rebus sit, quas res per experientiam cogni-
" ιν Reg. ν, l sq]; Luc.'iv, 9.7.