PG 44, col. 596
ὂτοις ἔτι προστίθησι τὰς ὀδυρτικάς ὲκείνας κατά
ιν δειλαίων φωνὰς,ι Ἔπεσεν πῦρ, ι λέγων,‹ καὶ οὐκ
IV τὸν ἥλιον. ι Σαφηνίζει δὲ τοῦ ῥητοῦ τούτου τὴν ἐν·
:av ἕτερος τῶν ἑρμηνέων, τὴν παρὰ καιρὸν γενομέ-
ν ἀπὸ τῆς μήτρας ὀλίσθησιν τοῦ ἀμϐλώματος ἐρ·-
lvsuaa; τούτοις τοῖς ῥήμασιν · ι Ἐκτρωμα, ι φη-
ν, ι γυναικὸς οὐχ ὁραματισθήσεται ἥλιον. ι Ἐπεὶ
[νυν παρὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ψαλμῳδίας φησὶν, ὅτι
Ἀπηλλοτριώθησαν οί ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, καὶ
;δ γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ι ὅπερ ταύτὸν ἐστι
»ὴμὸλώθησαν, αἴτιόνδὲ τοῦ τοιούτου πάθους αὺ-
ιν λέγει τὴν πρὸς τὸν ὅφιν τε καὶ τὴν ἀσπίδα
δίωσιν, διὰ τοῦτο ml. νῦν τὸν ἴσον ὲπαναλαὸὼν λό-
ν, φησὶ, ὅτι ἀτελεῖς ὲν τῷ λόγῳ τῆς φύσεως καὶ
ιϐλωθρίδιοι διὰ κακίας γενόμενοι, ὲξωλίσθησάν τε
,l. ἔπεσαν αὐτοὶ ἀπὸ τῆς νοηθείσης ἡμῖν ἐκείνης
ιτρας, πῦρ καθ’ ἑαυτῶν γενόμενοι, διὰ τῆς ὑλικῆς
ιοαιρέσεως· οῦ χάριν οὐκ ἀνέϐλεψαν πρὸς τὸν
ιον. Ἐνδείκνυται δὲ ὲκ τοῦ ἡλίου τὸ ἀληθινὸν φῶς,
ib; ὃ ἡ άτελεσφόρητος τῶν Ἰουδαίων γονὴ οὐκ
έϐλεψεν. Καὶ ὁ ἐφεξῆς λόγος ἁρμόζει κατὰ τὸ
ιόλουθον τῷ προάγοντι. Ὃ γὰρ ἐκεῖ κωφὴν ἀσπίδα
νόμασεν, τοῦτο νῦν μεταϐαλὼν, ἀσύνετον ἄκανθαν
γει ο ὲκ γὰρ τοῦ ἀκοῦσαι τὸ συνιέναι γίνεται ’ ὁ δὲ
ν ἀκοὴν οὺ δεξάμενος, συναποϐάλλει πάντως μετὰ
ς ἀκοῆς καὶ τὴν σύνεσιν.
Διὰ τοῦτο ὥσπερ ἐκεῖ μὲν γενικώτερον μνημονεύ-
σας τοῦ κατὰ τὸν ὅφιν ὀνόματος, ἐπάγει τὸ εἶδος τοῦ
θηρίου τδ ὲν τῷ γένει πικρότατον, τὴν ἀσπίδα λέγων ·
οὕτω καὶ ἐνταῦθα. οἷον ὲν γένει τινὶ τὸ τῆς ἀκάνθης
ὄνομα προεκθέμενος, ἐπάγει τὸ χαλεπώτερον ὲν ταῖς
ἀκάνθαις εἶδος, τὴν ῥάμνον είπὼν, ἧς ὀξεῖαι μὲν
[αἱ] άκμαὶ, συνεχεῖς δὲ αί προϐολαὶ, βλαπτικαὶ δὲ τῶν
προσεγγιξόντων καὶ ίώδεις αί ἀμυχαί. Πλὴν ἀλλά καὶ
ἄκανθα ἦτε, φησιν, κᾶν ὲν ἀκάνθαις ἠ ῥάμνος, ὼς
ἔτι οἴεσθαι ζῇν· οὐ γὰρ ἀληθῶς ζῇ, τὴν ἀληθῆ μὴ
ἔχων ζωήν. Ἡ ὀργὴ καταπίεται ὑμᾶς’ καὶ ὥσπερ
τῶν ἁμαρτωλῶν ἡ ζωὴ οὐκ ἂν ἀληθῶς ἐστιν δ λέ·
ται, ἀλλ’ ὀνομάζεται μόνον (τὸ γὰρ τῆς ἀληθινῆς
ζωῆς διεζευγμένον, ζωὴ οὐκ ἔστιν) · οὕτως καὶ ὲτει
τοῦ Θεοῦ ἡ ὀργὴ, κᾶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τοῦτο καὶ
φαίνεται καὶ παρ’ αὐτῶν ὀνομάζεται, οὐδὲν μᾶλλον
ἐστιν ὀργὴ, ἀλλ’ ι ὡς ὀργὴ ι τοῖς οὕτω τὴν κατὰ
τὺ δίκαιον τοῦ Θεοῦ ἀντιδιδομένην ἀμοιϐὴν ὀνομά- Ι
ζουσι. Τοῦτο οὖν ἐστιν τὸ, ι Ὢσεὶ ζῶντας. ι Καὶ,
ι Ὦς ὲν ὀργῇ καταπίεται ὑμᾶς, ρ οὐκ ὲν ἀληθινῇ
ζωῇ ὄντας, οὔτε ἀληθῶς ἐκεῖνος ὲν ὀργῇ θεωρούμε-
νος, Εἶτά φησιν’ ι Εὐφρανθήσεται δίκαιος ὅτ’ ἂν
ἴδῃ ἐκδίκησιν. ι Οὐχ ὡς ἐπικαίρων τοῖς ἀπολλυμέ-
νοις, ἀλλ’ ὡς ἐκ παραλλήλου τὰ ἑαυτοῦ πρὸς τὰ
ἐκείνων ἀνατιθεὶς⁹ τότε μακαρίσει ἑαυτὸν τῆς εὐ-
ϐουλίας, ὅτι μὴ ὲν ἐκείνοις ἐγένετο, ὲν οἷς δρᾷ τῶν
ἁμαρτωλῶν τὴν ἔκδίκησιν. Τὴν κγάρ τῶν ἰδίων χει-
ιν δειλαίων φωνὰς,ι Ἔπεσεν πῦρ, ι λέγων,‹ καὶ οὐκ
IV τὸν ἥλιον. ι Σαφηνίζει δὲ τοῦ ῥητοῦ τούτου τὴν ἐν·
:av ἕτερος τῶν ἑρμηνέων, τὴν παρὰ καιρὸν γενομέ-
ν ἀπὸ τῆς μήτρας ὀλίσθησιν τοῦ ἀμϐλώματος ἐρ·-
lvsuaa; τούτοις τοῖς ῥήμασιν · ι Ἐκτρωμα, ι φη-
ν, ι γυναικὸς οὐχ ὁραματισθήσεται ἥλιον. ι Ἐπεὶ
[νυν παρὰ τὴν ἀρχὴν τῆς ψαλμῳδίας φησὶν, ὅτι
Ἀπηλλοτριώθησαν οί ἁμαρτωλοὶ ἀπὸ μήτρας, καὶ
;δ γαστρὸς ἐπλανήθησαν, ι ὅπερ ταύτὸν ἐστι
»ὴμὸλώθησαν, αἴτιόνδὲ τοῦ τοιούτου πάθους αὺ-
ιν λέγει τὴν πρὸς τὸν ὅφιν τε καὶ τὴν ἀσπίδα
δίωσιν, διὰ τοῦτο ml. νῦν τὸν ἴσον ὲπαναλαὸὼν λό-
ν, φησὶ, ὅτι ἀτελεῖς ὲν τῷ λόγῳ τῆς φύσεως καὶ
ιϐλωθρίδιοι διὰ κακίας γενόμενοι, ὲξωλίσθησάν τε
,l. ἔπεσαν αὐτοὶ ἀπὸ τῆς νοηθείσης ἡμῖν ἐκείνης
ιτρας, πῦρ καθ’ ἑαυτῶν γενόμενοι, διὰ τῆς ὑλικῆς
ιοαιρέσεως· οῦ χάριν οὐκ ἀνέϐλεψαν πρὸς τὸν
ιον. Ἐνδείκνυται δὲ ὲκ τοῦ ἡλίου τὸ ἀληθινὸν φῶς,
ib; ὃ ἡ άτελεσφόρητος τῶν Ἰουδαίων γονὴ οὐκ
έϐλεψεν. Καὶ ὁ ἐφεξῆς λόγος ἁρμόζει κατὰ τὸ
ιόλουθον τῷ προάγοντι. Ὃ γὰρ ἐκεῖ κωφὴν ἀσπίδα
νόμασεν, τοῦτο νῦν μεταϐαλὼν, ἀσύνετον ἄκανθαν
γει ο ὲκ γὰρ τοῦ ἀκοῦσαι τὸ συνιέναι γίνεται ’ ὁ δὲ
ν ἀκοὴν οὺ δεξάμενος, συναποϐάλλει πάντως μετὰ
ς ἀκοῆς καὶ τὴν σύνεσιν.
Διὰ τοῦτο ὥσπερ ἐκεῖ μὲν γενικώτερον μνημονεύ-
σας τοῦ κατὰ τὸν ὅφιν ὀνόματος, ἐπάγει τὸ εἶδος τοῦ
θηρίου τδ ὲν τῷ γένει πικρότατον, τὴν ἀσπίδα λέγων ·
οὕτω καὶ ἐνταῦθα. οἷον ὲν γένει τινὶ τὸ τῆς ἀκάνθης
ὄνομα προεκθέμενος, ἐπάγει τὸ χαλεπώτερον ὲν ταῖς
ἀκάνθαις εἶδος, τὴν ῥάμνον είπὼν, ἧς ὀξεῖαι μὲν
[αἱ] άκμαὶ, συνεχεῖς δὲ αί προϐολαὶ, βλαπτικαὶ δὲ τῶν
προσεγγιξόντων καὶ ίώδεις αί ἀμυχαί. Πλὴν ἀλλά καὶ
ἄκανθα ἦτε, φησιν, κᾶν ὲν ἀκάνθαις ἠ ῥάμνος, ὼς
ἔτι οἴεσθαι ζῇν· οὐ γὰρ ἀληθῶς ζῇ, τὴν ἀληθῆ μὴ
ἔχων ζωήν. Ἡ ὀργὴ καταπίεται ὑμᾶς’ καὶ ὥσπερ
τῶν ἁμαρτωλῶν ἡ ζωὴ οὐκ ἂν ἀληθῶς ἐστιν δ λέ·
ται, ἀλλ’ ὀνομάζεται μόνον (τὸ γὰρ τῆς ἀληθινῆς
ζωῆς διεζευγμένον, ζωὴ οὐκ ἔστιν) · οὕτως καὶ ὲτει
τοῦ Θεοῦ ἡ ὀργὴ, κᾶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς τοῦτο καὶ
φαίνεται καὶ παρ’ αὐτῶν ὀνομάζεται, οὐδὲν μᾶλλον
ἐστιν ὀργὴ, ἀλλ’ ι ὡς ὀργὴ ι τοῖς οὕτω τὴν κατὰ
τὺ δίκαιον τοῦ Θεοῦ ἀντιδιδομένην ἀμοιϐὴν ὀνομά- Ι
ζουσι. Τοῦτο οὖν ἐστιν τὸ, ι Ὢσεὶ ζῶντας. ι Καὶ,
ι Ὦς ὲν ὀργῇ καταπίεται ὑμᾶς, ρ οὐκ ὲν ἀληθινῇ
ζωῇ ὄντας, οὔτε ἀληθῶς ἐκεῖνος ὲν ὀργῇ θεωρούμε-
νος, Εἶτά φησιν’ ι Εὐφρανθήσεται δίκαιος ὅτ’ ἂν
ἴδῃ ἐκδίκησιν. ι Οὐχ ὡς ἐπικαίρων τοῖς ἀπολλυμέ-
νοις, ἀλλ’ ὡς ἐκ παραλλήλου τὰ ἑαυτοῦ πρὸς τὰ
ἐκείνων ἀνατιθεὶς⁹ τότε μακαρίσει ἑαυτὸν τῆς εὐ-
ϐουλίας, ὅτι μὴ ὲν ἐκείνοις ἐγένετο, ὲν οἷς δρᾷ τῶν
ἁμαρτωλῶν τὴν ἔκδίκησιν. Τὴν κγάρ τῶν ἰδίων χει-