PG 44, col. 628
ρον τῆς ἀκινήτου ταύτης παγιότητοςς καὶ ὅμως
παρατείνεται μέχρις αἰῶνος ὴ στάσις. Σοὶ δὲ ὀλίγος
ό τῆς ἀθλήσεως χρόνος. Μὴ γίνου τῆς γῆς aculm-
ρος- μὴ γίνου τῶν ἀναισθήτων ὰνοητότερος. ό λοι
γισμὸν εἰληχὼς καὶ λόγῳ πρὸς τὴν ζωὴν διοικούμε-
νος⁹ ἀλλὰ ι μένε, ι καθώς φησιν ὁ Ἀπόστολος, ι ὲν
οἷς ἔμαθες οιαὶ ἐπιστώθης, ἐν ἐδραίᾳ καὶ άμετακιον
νήτῳ τῇ στάσει. ο Ἐπεὶ καὶ τοῦτο τῶν θείων παρέ
αγγελμάτων ἐστὶ, τὸ, ι Ἐδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι
γίνεσθε. ι Ἀσειστος ἐν σοι μενέτω ή σωφροσύνη-
ιγία ἡ πίστις, ἀμετάθετοςή ἀγάπη, ἀκίνητος
ὲν παντὶ⁸ καλῷ στάσις, ὡς ἂν καὶὴ ἐν σοι γῆ εἰς
τὸν αἰῶνα εἱστήκει. Εἰ δέ τις κεχηνὼς πρὸς τὴν
πλεονεξίαν, καὶ καθάπερ τινὰ θάλασσαν τὴν άμε-
τρίαν τῆς ἐπιθυμίας διπλώσας, πρὸς τὰ πανταχόθεν
εἰσρέοντα κέρδη ἀπλήστως ἔχοι, οὗτος πρὸς τὴν
ὄντως Θάλασσαν βλέπων, θεραπευὲσθω τὴν νόσον.
Ὠς γάρ ἐκείνη τὸ ἑαυτῆς.ρὺ παρέρχεται μέτρον ἐν
ταῖς μυρίαις τῶν ὑδάτων ἐπιρροαῖς, ἀλλ’ ἐν τῷ
ίσῳ διαμένει πληρώματι, καθάπερ οὐδεμιᾶς αὐτῇ
ἐξ ὑδάτων γινομένης προσθήκηςο κατὰ τὸν αὑτὸν
τρόπον καὶ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἰδίοις μέτροις ἐν τῇ
τολαύσει τῶν προσόντων διειλημμένη, συμπλατῦναι
τῷ πλῄθει τῶν προσόδων τὴν ἀπολαυστικὴν λαιμάρ-
υς οὑ δύναται, ἀλλὰ τὸ μὲν εἰσρέον παύεται, ἡ δὲ
⁵ς ἀπολαύσεως δύναμις ὲν τῷ ἰδίῳ ὅρῳ φυλάσσε-
ται. Ei οὖνὴ ἀπόλαυσις πλεονάσαι οὺ δύναται παρὰ
τὸ μέτρον τῆς φύσεως, εἰς τί τὰς τῶν προσόδων
emptos; ἐφελκόμεθα, οὐδεποτε πρὸς εὐποιΐαν ἄλλων
ὑπὲρ τῶν ἐπεισιόντων ὑπερχεόμενοι; Ἐπειδὴ δὲ
κατὰ τὸν άποδοθέντα ἡμῖν τῆς ματαιότητος λόγον, ἢ
τὸ ἀνόνητον ῥῆμα, ἢ τὸ ἀνόνητον πρᾶγμα ματαιότηα
- τος ἐστὶν, καλῶς ἐκεῖθεν τοῦ λόγου ἄρχεται. Ὧς
‘ ἂν μήτε τι τῶν γινομένων, μήτε τι τῶν λεγομένων,
⁸ εί τις πρὸς τὸν ὧδε βλέπει σκοπὸν, ὡς ὑφεστὸς λο-
γισώμεθα. Πᾶσα γὰρ ἀνθρώπων σπουδὴ, πρός τι
τῶν περὶ τὸν, βίον ἀσχολουμένη, νηπίων ἄντικρύς
ἐστιτὰ ἐπὶ ψάμμον ἀθύρματα, οἷς ἡ τῶν γινομένων
ἀπόλαυσις τῇ περὶ τά γινόμενα σπουδῇ συναπέληξεν.
pet τε γὰρ τοῦ’ πονεῷ ἐπαύσατο, καὶ ή ψάμμος
πρὺς αὐτὴν συρῤυεῐσα οὐδὲν ἴχνος τῶν πεπονημένων
ὑπελείπετο. · ’
Τοῦτό ἐστιν ὁ ἀνθρώπινος βίος, ψάμμος ἡ eam-
μία, ψάμμος ἡ δυναστεία, ψάμμος ὁ πλοῦτος, ψάμ.
μοξ ἕκαστον τῶν κατὰ σπουδὴν διὰ σαρκὸς ἀπολαυ-
ομένων, ὲν οἷς νῦν αἱ νηπιὼδεις ψυχαὶ τοῖς divum-
,στάτοις ἐκμᾳταιάζουσαι, καὶ πολλοὺς περὶὲκαστον
τούτων ὑπομένουσαι πόνους, εἰ μόνον ἀπολίποιεν τὸ
τῆς ψάμμου χωρίον, τὴν ὲν σαρκὶ λέγω ζωὴν, τότε
,τὸ μάταιον τῆς ὦδε διατριϐῆς ὲπιγνώσονται. Τῷ γάρ
παρατείνεται μέχρις αἰῶνος ὴ στάσις. Σοὶ δὲ ὀλίγος
ό τῆς ἀθλήσεως χρόνος. Μὴ γίνου τῆς γῆς aculm-
ρος- μὴ γίνου τῶν ἀναισθήτων ὰνοητότερος. ό λοι
γισμὸν εἰληχὼς καὶ λόγῳ πρὸς τὴν ζωὴν διοικούμε-
νος⁹ ἀλλὰ ι μένε, ι καθώς φησιν ὁ Ἀπόστολος, ι ὲν
οἷς ἔμαθες οιαὶ ἐπιστώθης, ἐν ἐδραίᾳ καὶ άμετακιον
νήτῳ τῇ στάσει. ο Ἐπεὶ καὶ τοῦτο τῶν θείων παρέ
αγγελμάτων ἐστὶ, τὸ, ι Ἐδραῖοι καὶ ἀμετακίνητοι
γίνεσθε. ι Ἀσειστος ἐν σοι μενέτω ή σωφροσύνη-
ιγία ἡ πίστις, ἀμετάθετοςή ἀγάπη, ἀκίνητος
ὲν παντὶ⁸ καλῷ στάσις, ὡς ἂν καὶὴ ἐν σοι γῆ εἰς
τὸν αἰῶνα εἱστήκει. Εἰ δέ τις κεχηνὼς πρὸς τὴν
πλεονεξίαν, καὶ καθάπερ τινὰ θάλασσαν τὴν άμε-
τρίαν τῆς ἐπιθυμίας διπλώσας, πρὸς τὰ πανταχόθεν
εἰσρέοντα κέρδη ἀπλήστως ἔχοι, οὗτος πρὸς τὴν
ὄντως Θάλασσαν βλέπων, θεραπευὲσθω τὴν νόσον.
Ὠς γάρ ἐκείνη τὸ ἑαυτῆς.ρὺ παρέρχεται μέτρον ἐν
ταῖς μυρίαις τῶν ὑδάτων ἐπιρροαῖς, ἀλλ’ ἐν τῷ
ίσῳ διαμένει πληρώματι, καθάπερ οὐδεμιᾶς αὐτῇ
ἐξ ὑδάτων γινομένης προσθήκηςο κατὰ τὸν αὑτὸν
τρόπον καὶ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἰδίοις μέτροις ἐν τῇ
τολαύσει τῶν προσόντων διειλημμένη, συμπλατῦναι
τῷ πλῄθει τῶν προσόδων τὴν ἀπολαυστικὴν λαιμάρ-
υς οὑ δύναται, ἀλλὰ τὸ μὲν εἰσρέον παύεται, ἡ δὲ
⁵ς ἀπολαύσεως δύναμις ὲν τῷ ἰδίῳ ὅρῳ φυλάσσε-
ται. Ei οὖνὴ ἀπόλαυσις πλεονάσαι οὺ δύναται παρὰ
τὸ μέτρον τῆς φύσεως, εἰς τί τὰς τῶν προσόδων
emptos; ἐφελκόμεθα, οὐδεποτε πρὸς εὐποιΐαν ἄλλων
ὑπὲρ τῶν ἐπεισιόντων ὑπερχεόμενοι; Ἐπειδὴ δὲ
κατὰ τὸν άποδοθέντα ἡμῖν τῆς ματαιότητος λόγον, ἢ
τὸ ἀνόνητον ῥῆμα, ἢ τὸ ἀνόνητον πρᾶγμα ματαιότηα
- τος ἐστὶν, καλῶς ἐκεῖθεν τοῦ λόγου ἄρχεται. Ὧς
‘ ἂν μήτε τι τῶν γινομένων, μήτε τι τῶν λεγομένων,
⁸ εί τις πρὸς τὸν ὧδε βλέπει σκοπὸν, ὡς ὑφεστὸς λο-
γισώμεθα. Πᾶσα γὰρ ἀνθρώπων σπουδὴ, πρός τι
τῶν περὶ τὸν, βίον ἀσχολουμένη, νηπίων ἄντικρύς
ἐστιτὰ ἐπὶ ψάμμον ἀθύρματα, οἷς ἡ τῶν γινομένων
ἀπόλαυσις τῇ περὶ τά γινόμενα σπουδῇ συναπέληξεν.
pet τε γὰρ τοῦ’ πονεῷ ἐπαύσατο, καὶ ή ψάμμος
πρὺς αὐτὴν συρῤυεῐσα οὐδὲν ἴχνος τῶν πεπονημένων
ὑπελείπετο. · ’
Τοῦτό ἐστιν ὁ ἀνθρώπινος βίος, ψάμμος ἡ eam-
μία, ψάμμος ἡ δυναστεία, ψάμμος ὁ πλοῦτος, ψάμ.
μοξ ἕκαστον τῶν κατὰ σπουδὴν διὰ σαρκὸς ἀπολαυ-
ομένων, ὲν οἷς νῦν αἱ νηπιὼδεις ψυχαὶ τοῖς divum-
,στάτοις ἐκμᾳταιάζουσαι, καὶ πολλοὺς περὶὲκαστον
τούτων ὑπομένουσαι πόνους, εἰ μόνον ἀπολίποιεν τὸ
τῆς ψάμμου χωρίον, τὴν ὲν σαρκὶ λέγω ζωὴν, τότε
,τὸ μάταιον τῆς ὦδε διατριϐῆς ὲπιγνώσονται. Τῷ γάρ