PG 45, col. 1150
XIV. Sed hujusmodi sententiarum fetorem præ-
tereamus, hoc tantum obiter adnotantes: si ante
sæcula caro fuit, non exinanita est diviuitas, non
erat in Dei formmmsa Eilius, non servi formam induit;
sed quod erat natura id nunc apparuit, non hu-
pmiliatus fnit. Ignoscat autem meis verbis Verbum;
sed quod reliquum est silentio prætereo. Si ante
omnium rerum creationem caro fuit, ergo per in-
firmitatem, non per potentiam cuncta creata sunt,
Spiritus enim promuptus est, caro autem infirma ,
Ergo et huc usque hominis istius ineptiæ proce-
dunt. Et quisnam quæ his consentanea sunt, ex
consequentiis quæ inde deducuntur, non animad-
verterit? Cuncta enim quæ carni sunt propria, in
eo qui ante sæcula carnem habuit, omnino simul
intelligere oportet, laborem, tristitiam, lacrymas,
sitim, somnum, famem, et si quid his absurdius.
Quoniam vero Parvulus natus est ncbis, quemad-
modum Scriptura dicit, et pannis involutus a pa-
storibus visus est Dominus?, et sicuti Lucas in-
quit, Jesus proficiebat ætate, sapientia et gratia ⁴⁹,
et tunc in perfectum hominem evasit, cum per
consuetos naturæ gradus ad virilitatem pervenit,
quid dicent qui ante sæcula carnem inὶ Christo
conspiciunt? Quonam in corporis statu ante sæculα
erat? nam dum in humanis ageret, omunes humanæ
vitæ ætates pertransiit. Nunquid puer erat homo
ille, omnium rerum creatione vetustior, vel parvus
infans, vel adolescentulus, vel statim perfecto cor-
pore præditus? At puerum si dicunt, omnino cau-
aam eos adjungere oportet, cur tot tantorumque
sæculorum transcursu ad perfectam non pervenerit
ætatem. Sin vero perfectum hominem dicunt, hoc
petimus, ut nos doceant, quomodo dum e Virgino
nascitur, in infantis corpusculum contrahitur?
lbinam residuam corporis partem reliquit? Quo-
modo ejusdem moles sic est imminuta ut terminis
exiguis circumscriberetur? Dainde quomodo rur-
sus in pristinum statum eamdem corporis molem
restituit? Eamne quam ab initio habebat carnem,
paulatim crescendo, iterum sumens, an aliam sibd
ipse per nutritionem adjungens? Si pristinam dixe-
rint, ostendent plane supervacaneum illi fuisse
nutrimentum; sin vero Dominum nutrimenti par-
ticipem fuisse concesscrint, quid dicent de carnc
in cœlo relicta? Magnam enim, ut par est, partem
reliquit; et tantum ex illa sibi duntaxat reserva-
vit quantum Virginis uterus capere poterat. Sano
portentosum aliquid de ipsa quoque effutient, et
ex assertionibus istis gradum vel inviti sibi facient ad alia confianda dogmata quæ ex hujusmodi
s? Math. ααu, 41. 1sa. α, 6. Luc. , 12, 10. s ibid. 52.
(89) Corr. ἔως.
(90) lunc ctiam locum usque ad verba illa, ἡνη-
δὺς της Παρθένου ἐχώρησεν, ad verbum adducit Eu-
thymius loco mox laudato. pag. 525, lin. 1.
(91) Ita corr. antea ἀρνῶνται.
(92) Ita corr. antea καταλελεῖφθαι.
(93) Ita corr. antea εἰλῆφθαι.
(94) Τria hæc prostrcma verba corr. add.
tereamus, hoc tantum obiter adnotantes: si ante
sæcula caro fuit, non exinanita est diviuitas, non
erat in Dei formmmsa Eilius, non servi formam induit;
sed quod erat natura id nunc apparuit, non hu-
pmiliatus fnit. Ignoscat autem meis verbis Verbum;
sed quod reliquum est silentio prætereo. Si ante
omnium rerum creationem caro fuit, ergo per in-
firmitatem, non per potentiam cuncta creata sunt,
Spiritus enim promuptus est, caro autem infirma ,
Ergo et huc usque hominis istius ineptiæ proce-
dunt. Et quisnam quæ his consentanea sunt, ex
consequentiis quæ inde deducuntur, non animad-
verterit? Cuncta enim quæ carni sunt propria, in
eo qui ante sæcula carnem habuit, omnino simul
intelligere oportet, laborem, tristitiam, lacrymas,
sitim, somnum, famem, et si quid his absurdius.
Quoniam vero Parvulus natus est ncbis, quemad-
modum Scriptura dicit, et pannis involutus a pa-
storibus visus est Dominus?, et sicuti Lucas in-
quit, Jesus proficiebat ætate, sapientia et gratia ⁴⁹,
et tunc in perfectum hominem evasit, cum per
consuetos naturæ gradus ad virilitatem pervenit,
quid dicent qui ante sæcula carnem inὶ Christo
conspiciunt? Quonam in corporis statu ante sæculα
erat? nam dum in humanis ageret, omunes humanæ
vitæ ætates pertransiit. Nunquid puer erat homo
ille, omnium rerum creatione vetustior, vel parvus
infans, vel adolescentulus, vel statim perfecto cor-
pore præditus? At puerum si dicunt, omnino cau-
aam eos adjungere oportet, cur tot tantorumque
sæculorum transcursu ad perfectam non pervenerit
ætatem. Sin vero perfectum hominem dicunt, hoc
petimus, ut nos doceant, quomodo dum e Virgino
nascitur, in infantis corpusculum contrahitur?
lbinam residuam corporis partem reliquit? Quo-
modo ejusdem moles sic est imminuta ut terminis
exiguis circumscriberetur? Dainde quomodo rur-
sus in pristinum statum eamdem corporis molem
restituit? Eamne quam ab initio habebat carnem,
paulatim crescendo, iterum sumens, an aliam sibd
ipse per nutritionem adjungens? Si pristinam dixe-
rint, ostendent plane supervacaneum illi fuisse
nutrimentum; sin vero Dominum nutrimenti par-
ticipem fuisse concesscrint, quid dicent de carnc
in cœlo relicta? Magnam enim, ut par est, partem
reliquit; et tantum ex illa sibi duntaxat reserva-
vit quantum Virginis uterus capere poterat. Sano
portentosum aliquid de ipsa quoque effutient, et
ex assertionibus istis gradum vel inviti sibi facient ad alia confianda dogmata quæ ex hujusmodi
s? Math. ααu, 41. 1sa. α, 6. Luc. , 12, 10. s ibid. 52.
(89) Corr. ἔως.
(90) lunc ctiam locum usque ad verba illa, ἡνη-
δὺς της Παρθένου ἐχώρησεν, ad verbum adducit Eu-
thymius loco mox laudato. pag. 525, lin. 1.
(91) Ita corr. antea ἀρνῶνται.
(92) Ita corr. antea καταλελεῖφθαι.
(93) Ita corr. antea εἰλῆφθαι.
(94) Τria hæc prostrcma verba corr. add.