PG 45, col. 1151
πρὸς ἑτέραν βλέπει διάνοιαν, οὐκ ἂν οἶμαί τινας τῶν
νοῦν ἐχόντων ἀμφιϐάλλειν. Τίς γὰρ οὐκ οἵδε rb θετον
μυστήριον, ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν rb
πεπλανημένον (5) πρόϐατον μέτεισιν (6); Ἡμεῖς δὲ οἱ
ἄνθρωποί ἐσμεν ὲκείνο τὸ πρόϐατον, oi τῆς λογικῆς
ἑκατοντάδας ἀποϐουκοληθέντες διὰ τῆς ἁμαρτίας. Καὶ
λαμϐάνει ἐπὶ τῶν ἰδίων ὤμων ὅλον τὸ πρόϐατονο
οὐδὲ γὰρ ἐν μέρει ἦν τοῦ προϐάτου ἡ πλάνη, ἀλλ’
ἐπειδὴ ὅλον ἀπεφοίτησε, καὶ ὅλον ἐπανάγεται· οὐχ
ή μὲν δορὰ βαστάζεται, τὸ δὲ ὲντοσθίδιον καταλεί-
πεται, καθὼς Ἀπολινάριος βούλεται. Τοῦτο δὲ ἐν
τοῖς ὤμοις τοῦ ποιμένος, τουτέστιν, ἐν τῇ θεότητι τοῦ
Κυρίου γενόμενον, ἓν πρδς ἐκεῖνον διὰ τῆς ἀναλή-
ψεως γίνεται, διὰ τοῦτο θέλων ἐπιζητῆσαι, καὶ σω-
σαι τὸ ἀπολωλός. Ἐπειδὴ εὗρε τὸ ζητούμενον, ἀν·
ἐλαϐεν ἐφ’ ἑαυτοῦ rb εὑρημένον · οὐ γάρ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις
ποσὶ, τοῖς πλανηθεῖσιν ἅπαξ, ἐκινεῖτο rb πρόϐατον,
ἀλλ’ ὑπὸ τῆς θεότητος ἐκομίζετο. Διὰ τοῦτο rb μὲν
φαινόμενον, πρόϐατον, τουτέστιν, ἄνθρωπος. Τὰ* δὲ
ῐχνη αὐτοῦ, κατὰ τὸ γεγραμμένον, οὐκ ἐγινώσκετο.
pars? γὰρ άμαρτίας ἢ πλάνης ῐχνος τῷ ἀνθρωπίνῳ
ὲνεσημήνατο, ὁ ἐφ’ ἑαυτοῦ φέρων rb rrpd6arOV"
ἀλλ’ οἷα εἰκὸς ἦν ,Θεοῦ ἴχνη διὰ τῆς τοῦ βίου πορείας
ἑντυπωθῆναι, ταῦτα ἐφαίνετο, ἅτινα ἦν διδασκαλίαι,
θεραπεῖαι, καὶ νεκρῶν ζωοποιήσεις, καὶ τὰ ἄλλα
θαύματα. Τοῦτο τοίνυν rb πρόϐατον ἐφ’ ἑαυτοῦ
λαϐὼν ὁ ποιμὴν ἓν πρὸς έκεῖνο ἐγένετοο διὰ τοῦτο
καὶ τῇ τοῦ ,προϐάτου φωνῇ τοῖς ποιμνίοις λαλεῖ. Πῶς
γὰρ ἒνξχώρηο-ενμάνθρωπίνη ἀσθένεια θείας φωνῆς
προσϐολήνς Ἀλλ’ ἀνθρωπικῶς, ὡς δ’ ἄν amas;
rpo6arzgabgfipiv διαλέγεται λέγων, Τὰ ἐμὰ πρό-
ϐατα τῆς ἐμῆς φωνῆς ἀκούει. Ὀ οὖν ἀναλαϐὼν-ἐφ’
ἑαυτοῦ rb πρόϐατον ποιμὴν καὶ δι’ ἐκείνου ἡμῖν
φθεγγόμενος, καὶ πρόϐατόν ἐστι καὶ ποιμήν⁶ ὲν
μὲν τῷ άναληφθέντι, πρόϐατον ο ὲν δὲ τῷ ἁνειληφότι,
ποιμήν.
Ἐπεὶ σῦν ἔδει τὸν καλὸν ποιμένα τὴν ψυχὴν
αὑτοῦ (7) θεῖναι ὑπὲρ προϐάτων, ’ἵνα διὰ τοῦ. ίὲίόυ D
θανάτου καταλύσῃ τὸν θάνατον, τότε γίνεται rb συν-
αμφότερον ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν τῇ ἀνθρω-
πίνῃ φύσει, καὶ ἱερεὺς, καὶ ἀμνὸς, ἐν τῷ δυναμένῳ
δέξασθαι τὴν κοινωνίαν τοῦ πάθους, ἐνεργήσας τὸν
θάνατον (8). Ἐπειδὴ γὰρ οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν ὁ θάνα-
τος, εί μὴ διάλυσις ψυχῆς τε καὶ σώματος, πρὸς (9)
ἀμφότερα ἑαυτὸν ἑνώσας, πρός τε τὴν ψυχὴν, φημὶ,
καὶ τὸ σῶμα, οὔθ’ ἐτέρου χωρίζεται, Ἀμεταμέλητα
“ Ephes. 1,7. ⁸⁸ Luc. xv, ις Matth. xvm, 12.
Cp-rr. ἡμῶν ὡς ποιμὴν rb πεπλανημένον.
(li) lluufglocum in rpitmneu redactum laudat
Eu‘tllymlu's Zigabenus saepe laudatus pag. 52335
ᾗ Si nos Immihes.
(7) Carr. ἑαυτοῦ.
νοῦν ἐχόντων ἀμφιϐάλλειν. Τίς γὰρ οὐκ οἵδε rb θετον
μυστήριον, ὅτι ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν rb
πεπλανημένον (5) πρόϐατον μέτεισιν (6); Ἡμεῖς δὲ οἱ
ἄνθρωποί ἐσμεν ὲκείνο τὸ πρόϐατον, oi τῆς λογικῆς
ἑκατοντάδας ἀποϐουκοληθέντες διὰ τῆς ἁμαρτίας. Καὶ
λαμϐάνει ἐπὶ τῶν ἰδίων ὤμων ὅλον τὸ πρόϐατονο
οὐδὲ γὰρ ἐν μέρει ἦν τοῦ προϐάτου ἡ πλάνη, ἀλλ’
ἐπειδὴ ὅλον ἀπεφοίτησε, καὶ ὅλον ἐπανάγεται· οὐχ
ή μὲν δορὰ βαστάζεται, τὸ δὲ ὲντοσθίδιον καταλεί-
πεται, καθὼς Ἀπολινάριος βούλεται. Τοῦτο δὲ ἐν
τοῖς ὤμοις τοῦ ποιμένος, τουτέστιν, ἐν τῇ θεότητι τοῦ
Κυρίου γενόμενον, ἓν πρδς ἐκεῖνον διὰ τῆς ἀναλή-
ψεως γίνεται, διὰ τοῦτο θέλων ἐπιζητῆσαι, καὶ σω-
σαι τὸ ἀπολωλός. Ἐπειδὴ εὗρε τὸ ζητούμενον, ἀν·
ἐλαϐεν ἐφ’ ἑαυτοῦ rb εὑρημένον · οὐ γάρ ἐπὶ τοῖς ἰδίοις
ποσὶ, τοῖς πλανηθεῖσιν ἅπαξ, ἐκινεῖτο rb πρόϐατον,
ἀλλ’ ὑπὸ τῆς θεότητος ἐκομίζετο. Διὰ τοῦτο rb μὲν
φαινόμενον, πρόϐατον, τουτέστιν, ἄνθρωπος. Τὰ* δὲ
ῐχνη αὐτοῦ, κατὰ τὸ γεγραμμένον, οὐκ ἐγινώσκετο.
pars? γὰρ άμαρτίας ἢ πλάνης ῐχνος τῷ ἀνθρωπίνῳ
ὲνεσημήνατο, ὁ ἐφ’ ἑαυτοῦ φέρων rb rrpd6arOV"
ἀλλ’ οἷα εἰκὸς ἦν ,Θεοῦ ἴχνη διὰ τῆς τοῦ βίου πορείας
ἑντυπωθῆναι, ταῦτα ἐφαίνετο, ἅτινα ἦν διδασκαλίαι,
θεραπεῖαι, καὶ νεκρῶν ζωοποιήσεις, καὶ τὰ ἄλλα
θαύματα. Τοῦτο τοίνυν rb πρόϐατον ἐφ’ ἑαυτοῦ
λαϐὼν ὁ ποιμὴν ἓν πρὸς έκεῖνο ἐγένετοο διὰ τοῦτο
καὶ τῇ τοῦ ,προϐάτου φωνῇ τοῖς ποιμνίοις λαλεῖ. Πῶς
γὰρ ἒνξχώρηο-ενμάνθρωπίνη ἀσθένεια θείας φωνῆς
προσϐολήνς Ἀλλ’ ἀνθρωπικῶς, ὡς δ’ ἄν amas;
rpo6arzgabgfipiv διαλέγεται λέγων, Τὰ ἐμὰ πρό-
ϐατα τῆς ἐμῆς φωνῆς ἀκούει. Ὀ οὖν ἀναλαϐὼν-ἐφ’
ἑαυτοῦ rb πρόϐατον ποιμὴν καὶ δι’ ἐκείνου ἡμῖν
φθεγγόμενος, καὶ πρόϐατόν ἐστι καὶ ποιμήν⁶ ὲν
μὲν τῷ άναληφθέντι, πρόϐατον ο ὲν δὲ τῷ ἁνειληφότι,
ποιμήν.
Ἐπεὶ σῦν ἔδει τὸν καλὸν ποιμένα τὴν ψυχὴν
αὑτοῦ (7) θεῖναι ὑπὲρ προϐάτων, ’ἵνα διὰ τοῦ. ίὲίόυ D
θανάτου καταλύσῃ τὸν θάνατον, τότε γίνεται rb συν-
αμφότερον ὁ ἀρχηγὸς τῆς σωτηρίας ἡμῶν τῇ ἀνθρω-
πίνῃ φύσει, καὶ ἱερεὺς, καὶ ἀμνὸς, ἐν τῷ δυναμένῳ
δέξασθαι τὴν κοινωνίαν τοῦ πάθους, ἐνεργήσας τὸν
θάνατον (8). Ἐπειδὴ γὰρ οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν ὁ θάνα-
τος, εί μὴ διάλυσις ψυχῆς τε καὶ σώματος, πρὸς (9)
ἀμφότερα ἑαυτὸν ἑνώσας, πρός τε τὴν ψυχὴν, φημὶ,
καὶ τὸ σῶμα, οὔθ’ ἐτέρου χωρίζεται, Ἀμεταμέλητα
“ Ephes. 1,7. ⁸⁸ Luc. xv, ις Matth. xvm, 12.
Cp-rr. ἡμῶν ὡς ποιμὴν rb πεπλανημένον.
(li) lluufglocum in rpitmneu redactum laudat
Eu‘tllymlu's Zigabenus saepe laudatus pag. 52335
ᾗ Si nos Immihes.
(7) Carr. ἑαυτοῦ.