PG 45, col. 118
In inglese: On 'Not Three Gods.' 1
ἐ
tur.
dcitas adsit : quod et impiʼ
t et ahsll,gga
Porro quod abs te dicituι, ιω ὄ-. retrus,,,,,
cobus et Joannes, cum in una sint humana D8,,,,,
tres homines dicuntur. Ac nullo modo absurdu.
est, natura conjunctos, si plures sint, ex nomine
naturæ pluraliter numerari. Si igitur illic hoc con-
suetudo concedit, ac nemo vetat duos dicere, qui
duo sunt, et tres eos qui supra duos sunt: quo
pacto in mysticis decretis tres hypostases confi-
tentes, et nullam in iis circa naturam differentiam
agnoscentes, adversamur quodammodo confessioni,
unam quidem deitatem Patris et Filii et Spiritus
sancti dicentes, tres autem deos dicere vetantes?
Igitur quæstio quidem, quemadmodum modo dice-
bam, tractatu multum difficilis est : nobiscum
vero, si quidem aliquid tale possimus invenire,
per quod mentis nostræ ambiguitas firmaretur, et
non amplius ad absurdum dilemma dubia vacillaret
atque penderet, præclare ageretur: sin autem nostra
oratio proposita quæstione infirmior arguatur, tra-
ditionem quidem, quam a patribus per successionem
accepimus, servabimus in perpetuum firmam et
immotam: orationem vero, quæ fidei patrocinetur,
a Domino requiremus : quæ si ab aliquo eorum,
qui gratia præditi sunt, inventa fuerit, gratias age-
mus ei, qui gratiam dederit : sin minus id nobis
statuta sunt, fidem stabilem et firmam retinncbi-
Cur igitur tandem in nostra consuetudine cum
sigillatim numeraverimus eos, qui in una natura
demonstrantur, plurali nomine utimur, tot homi-
nes, et non unum omnes esse dicentes, in divina
vero natura ratio decreti deorum multitudinem
expellit, et hypostases numerans, et pluralem signi-
ficationem non admittens? Et quidem aliquid d6-
cere videatur, si quis simplicioribus id quod in
promptu est, dicat, quod ratio decreti deorum qui
Græcis celebrantur, multitudinis similitudinem
vitans, deos plures numerare noluerit, ne qua
decretorum quoque existimetur esse communio, si
non singulariter, sed pluraliter etiam a nobis nu-
men numeraretur ad similitudinem consuetudinis
apud illos ohtinentis; atque hoc, siqnidem inte-
grioribus ac sincsrioribus dicatur, forsitan aliquid
dici videatur, apud alios autem, qui alterum ex
propositione sibi firmum ac stabile manere desi-
derant, aut non confiteri viielicet dcitatem in tri-
bus, aut tres prorsus nominare eos, qui ejusdem
participes et socii sint deitatis, nondum tale est
id, quod diximus, ut generare et inducere possit
aliquams quæstionis solutionem.
Quocirca necesse est pluribus respondere, quo-
iodoctrnque poterimus investigando rei veritatem.
Non enim de rebus frivolis ac vuulgaribus quæstio
est, Dicimus igitur primum abusum quemdam esse
consuctudinis, uteos qui natura non divisi sunt, per
ipsum naturæ nomen pluraliter nominemus ac
dicamus, Multi homines : cui simile est, si quis
dicat, multæ naturæ humuanæ. Quod autem hæc
tur.
dcitas adsit : quod et impiʼ
t et ahsll,gga
Porro quod abs te dicituι, ιω ὄ-. retrus,,,,,
cobus et Joannes, cum in una sint humana D8,,,,,
tres homines dicuntur. Ac nullo modo absurdu.
est, natura conjunctos, si plures sint, ex nomine
naturæ pluraliter numerari. Si igitur illic hoc con-
suetudo concedit, ac nemo vetat duos dicere, qui
duo sunt, et tres eos qui supra duos sunt: quo
pacto in mysticis decretis tres hypostases confi-
tentes, et nullam in iis circa naturam differentiam
agnoscentes, adversamur quodammodo confessioni,
unam quidem deitatem Patris et Filii et Spiritus
sancti dicentes, tres autem deos dicere vetantes?
Igitur quæstio quidem, quemadmodum modo dice-
bam, tractatu multum difficilis est : nobiscum
vero, si quidem aliquid tale possimus invenire,
per quod mentis nostræ ambiguitas firmaretur, et
non amplius ad absurdum dilemma dubia vacillaret
atque penderet, præclare ageretur: sin autem nostra
oratio proposita quæstione infirmior arguatur, tra-
ditionem quidem, quam a patribus per successionem
accepimus, servabimus in perpetuum firmam et
immotam: orationem vero, quæ fidei patrocinetur,
a Domino requiremus : quæ si ab aliquo eorum,
qui gratia præditi sunt, inventa fuerit, gratias age-
mus ei, qui gratiam dederit : sin minus id nobis
statuta sunt, fidem stabilem et firmam retinncbi-
Cur igitur tandem in nostra consuetudine cum
sigillatim numeraverimus eos, qui in una natura
demonstrantur, plurali nomine utimur, tot homi-
nes, et non unum omnes esse dicentes, in divina
vero natura ratio decreti deorum multitudinem
expellit, et hypostases numerans, et pluralem signi-
ficationem non admittens? Et quidem aliquid d6-
cere videatur, si quis simplicioribus id quod in
promptu est, dicat, quod ratio decreti deorum qui
Græcis celebrantur, multitudinis similitudinem
vitans, deos plures numerare noluerit, ne qua
decretorum quoque existimetur esse communio, si
non singulariter, sed pluraliter etiam a nobis nu-
men numeraretur ad similitudinem consuetudinis
apud illos ohtinentis; atque hoc, siqnidem inte-
grioribus ac sincsrioribus dicatur, forsitan aliquid
dici videatur, apud alios autem, qui alterum ex
propositione sibi firmum ac stabile manere desi-
derant, aut non confiteri viielicet dcitatem in tri-
bus, aut tres prorsus nominare eos, qui ejusdem
participes et socii sint deitatis, nondum tale est
id, quod diximus, ut generare et inducere possit
aliquams quæstionis solutionem.
Quocirca necesse est pluribus respondere, quo-
iodoctrnque poterimus investigando rei veritatem.
Non enim de rebus frivolis ac vuulgaribus quæstio
est, Dicimus igitur primum abusum quemdam esse
consuctudinis, uteos qui natura non divisi sunt, per
ipsum naturæ nomen pluraliter nominemus ac
dicamus, Multi homines : cui simile est, si quis
dicat, multæ naturæ humuanæ. Quod autem hæc