PG 45, col. 203
quidem est dictu, omne quod natura movetur etiam
vi moveri, et quod vi movetur, etiam natura mo-
veri. Etenim mundus qui natura movetur, non vi
movetur: hoc etiam secundum naturam quiescit.
Enimvero mundus ct solet luna, quae secundum
naturam moventur, secundum naturam quiescere
non possunt : eodem sane modo anima, qua se-
cundum naturam semper movetur, quiescere secun-
dum naturam nequit. Nam quies exitium est ani-
mae, et cujusvis semper mobilis naturae. Ad hac
natura etiam, quod in dubium vocabatur ab initio, Β
solutum manet, unde corpus naturam contineat,
cum natura comparatum sit ut dissipetur. Atque
haec e multis sulliciunt ad probandum animam ne-
que actum perfectum esse, neque immobilem, ne-
que in corpore nasci. Pythagoras certe, qui per
notas semper comparare et Deum et omnia nume-
ris solitus erat, etiam animam deliniebat numerum
seipsum moventem. lluic etiam Xenocrates adhae-
rebat, non quod assentiretur animam esse nume-
rum, sed quod censeret eam in rebus numerabili-
bus esse, atque multitudine comprehensis : etquod
anima sit quae negotia discernit, formas ct elligies
quibusvis inferendo. limo enim est qua: species a
speciebus separat, et diflerentes a se invicem de-
clarat, tum diversitate generum, tum multitudine
numeri, ideoque numerabiles elliciens res; unde
non usquequaque liberae sunt a communione per
numeros. Verum quod per se movetur etiam ipse
ei testimonio suo tribuit. Quod autem numerus non
sit anima, hinc colligitur : Numerus quantitas est,
anima vero quantitas non est, sed substantia;
ergo numerus non est : tametsi potissimum etiam
numerum in intelligibilibus essentiam esse volunt,
ut in iis quae deinceps sequuntur dicemus. Item
anima continua est, numerus vero non est conti-
nuus. Non est igitur anima numerus. Huc accedit,
quod numerus per adiectionem augetur, sed anima
accessione non augetur. Item numerus par est aut im-
par: verum anima neque par, neque impar; ergo numerus non est. Ad haec anima per se mobilis est: sed nu-
merus determinatusimmobilis est. ltem numerus manens unus et idem natura, nulla alia qualitate qua qui-
dem in numeris fiat, mutatur; sed anima cum una sit secundum essentiam, mutat subinde qualitates, ex
inscitia ad scientiam, et ex vitio ad virtutem migrans : igitur anima numerus non est.
Sunt igitur veterum de anima sententiae hujus-
modi. Eunomius autem animam definiit substan-
tiam incorpoream, in corpore conditam : in quo
cum Platone, et Aristotele convenit: quippe in-
corpoream ex Platone accepit: quod autem in
corpore conditam dicit, ex Aristotelis doctrina est :
nec animadvertit quantumvis acutus et solers, se
in unum cogere eniti, qua: prorsus a se dissident:
omne enim quod ortum habet, et corporeum simul
ac temporale est, caducum et mortale exsistit. llis
etiam concinunt Movsis scripta. Nam omnium
vi moveri, et quod vi movetur, etiam natura mo-
veri. Etenim mundus qui natura movetur, non vi
movetur: hoc etiam secundum naturam quiescit.
Enimvero mundus ct solet luna, quae secundum
naturam moventur, secundum naturam quiescere
non possunt : eodem sane modo anima, qua se-
cundum naturam semper movetur, quiescere secun-
dum naturam nequit. Nam quies exitium est ani-
mae, et cujusvis semper mobilis naturae. Ad hac
natura etiam, quod in dubium vocabatur ab initio, Β
solutum manet, unde corpus naturam contineat,
cum natura comparatum sit ut dissipetur. Atque
haec e multis sulliciunt ad probandum animam ne-
que actum perfectum esse, neque immobilem, ne-
que in corpore nasci. Pythagoras certe, qui per
notas semper comparare et Deum et omnia nume-
ris solitus erat, etiam animam deliniebat numerum
seipsum moventem. lluic etiam Xenocrates adhae-
rebat, non quod assentiretur animam esse nume-
rum, sed quod censeret eam in rebus numerabili-
bus esse, atque multitudine comprehensis : etquod
anima sit quae negotia discernit, formas ct elligies
quibusvis inferendo. limo enim est qua: species a
speciebus separat, et diflerentes a se invicem de-
clarat, tum diversitate generum, tum multitudine
numeri, ideoque numerabiles elliciens res; unde
non usquequaque liberae sunt a communione per
numeros. Verum quod per se movetur etiam ipse
ei testimonio suo tribuit. Quod autem numerus non
sit anima, hinc colligitur : Numerus quantitas est,
anima vero quantitas non est, sed substantia;
ergo numerus non est : tametsi potissimum etiam
numerum in intelligibilibus essentiam esse volunt,
ut in iis quae deinceps sequuntur dicemus. Item
anima continua est, numerus vero non est conti-
nuus. Non est igitur anima numerus. Huc accedit,
quod numerus per adiectionem augetur, sed anima
accessione non augetur. Item numerus par est aut im-
par: verum anima neque par, neque impar; ergo numerus non est. Ad haec anima per se mobilis est: sed nu-
merus determinatusimmobilis est. ltem numerus manens unus et idem natura, nulla alia qualitate qua qui-
dem in numeris fiat, mutatur; sed anima cum una sit secundum essentiam, mutat subinde qualitates, ex
inscitia ad scientiam, et ex vitio ad virtutem migrans : igitur anima numerus non est.
Sunt igitur veterum de anima sententiae hujus-
modi. Eunomius autem animam definiit substan-
tiam incorpoream, in corpore conditam : in quo
cum Platone, et Aristotele convenit: quippe in-
corpoream ex Platone accepit: quod autem in
corpore conditam dicit, ex Aristotelis doctrina est :
nec animadvertit quantumvis acutus et solers, se
in unum cogere eniti, qua: prorsus a se dissident:
omne enim quod ortum habet, et corporeum simul
ac temporale est, caducum et mortale exsistit. llis
etiam concinunt Movsis scripta. Nam omnium